De Redding is Nabij

Ze zijn van God los. De boeren, de Britten en bij toeval een deel van de mensen die ik onderweg ontmoet. Wiet, drank, seks. Ik ben beland in een foute videoclip geheimzinnig verweven door het meest dagelijkse leven. We waren heilig, in Nederland.

Het is dinsdagmiddag en ik ben afgezet op de camping door een jongen met opgeschoren haar, gouden oorbel, zonnebril op een grijze dag en sigaret tussen de lippen. Hij pikte me op bij Mègeve, hij en zijn ‘client’ want hij was een taxichauffeur zonder taxibordje op het dak. En de lift was fantastisch, hij was onwijs op het randje, mignonne, mignonne, en had zo’n lak aan mijn Frans dat ik me vrij voelde om te lullen alsof het Nederlands was.

Goed, hij zette me af bij mijn tent. De realiteit is mijn tent, ik zou het bijna vergeten. Ze staat er nog, donkergroen met rood, een beetje flodderig, mijn trotse onderkomen. Ik had haar niet heel strak opgezet omdat ik daar schijnbaar niet toe in staat was; de verkoper verzekerde me dat ze idiot proof was en ik voelde me gedurende het hele opzetten een grote idioot.
Iets weerhoudt me om te tekenen voor een 500 euro huurcontract dat me veroordeelt tot een luxe chalet met jacuzzi, veranda en weet ik veel hoeveel vierkante meter woonruimte. Ik betaal liever de helft voor een geïsoleerd kippenhok en wacht (on)geduldig tot een dergelijk concept me toekomt. Tot die tijd ben ik gelukkig in mijn tent.

Ik rol mijn yogamatje uit en tik naaktslakken van de rand. Ik vind een rol Oreokoekjes en mijn boek, en installeer me voor het enige droge moment van deze dag. En wie, wie oh wie dwaalt over de camping, op zoek naar het perfecte plekje, schaduw en zon, gezelschap maar rust, uitzicht op de Mont Blanc en al haar hoge kameraden, en kiest het plekje naast mij?

Een Johovagetuige.

Een vrouw van 64 met een angstaanjagende levenskracht, grote mond en doordringende waarschuwingen over de gevaren van het alpinisme en het rijden op een fiets met meerdere versnellingen. En natuurlijk, onvermijdelijk, het is een ontzettend lieve schat die zich het lot van een dwalend meisje aantrekt en haar verschillende kookspulletjes geeft om te vermijden dat het meisje de rest van haar campingverblijf droog voedsel eet (want ja, ze is zelf ook jong geweest en toen zij een dergelijke frats uithaalde eindigde het in ziekte en verderf).

Wat blijkt, de dame van de camping is ook Johova’s Getuige, en sindsdien verdenk ik het gros van mijn buren ervan Johova’s Getuigen te zijn. Dus als ik ’s avonds naar mijn verdorven bar ga, make-up ik mij stiekem in mijn tent in plaats van achter de spiegels van het washok en als op een dag de zon gaat schijnen, weet ik niet of ik mijn bikini tevoorschijn haal. Ik heb geen idee wat precies de heersende ethiek op de camping is maar vanaf deze dinsdagmiddag zal ik me gedragen.

Soms heb ik het vage gevoel dat men erop uit is mijn nieuwe leven hilarisch te maken. Ik lach wel, ik lach altijd wel, maar andere keren denk ik; verdorie, geef me een kamer, een handjevol klimmaatjes en een laat me in vredesnaam die bergen beklimmen waar ik de godganse dag naar staar.
Een gebedje zal wel helpen.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s