Talenfuck-up

Ik ben een schrijfster. Woorden bepalen mijn manifestatie. Zonder dat taaltje van me ben ik slechts een schim van mezelf.

Ik dacht in Nederland: Mwah, dat Frans, dat leer ik snel genoeg als ik er ben. Nog steeds denk ik dat ik het snel zal leren. Maar niet snel genoeg.

Werkgevers zijn weinig happig op het aannemen van gestotter en pardon, je ne comprends pas. En ik neem het ze niet kwalijk. Ik heb zelf al geen geduld om naar mijn eigen frans te luisteren.
Dat ze bij het café bereid zijn geweest om me aan te nemen kwam door een moment van verbluffende vaardigheid tijdens een klein testgesprek met de manager op mijn sollicitatieronde. Nu versta ik geen woord meer van het snelle geratel tussen collega’s. Ik ben nieuw, ik kan niet meepraten en ik kan mezelf als nieuw-zijnde niet positioneren zoals ik dat gewend ben. Dat is verdomde lastig.

Ik moet geduldig zijn, accepteren en rustig blijven. En mezelf vergeven wanneer het fout, en fout, en fout gaat, want dat is de realiteit. Falen in horen, falen in spreken en falen in sociale situaties omdat je simpelweg niet elke drie zinnen kan vragen wat er is gezegd en dus reageert op het verkeerde moment of de verkeerde wijze.
De praktijk van het leren van een nieuwe taal is simpelweg vermoeiend. Ik heb me dat niet voldoende gerealiseerd, al had het weinig veranderd. Mensen bleven maar vragen: Spreek je Frans, spreek je Frans, en ik dacht: Maakt het uit? Ik ga het leren, toch?
Tegelijkertijd had ik groot respect voor buitenlandse collega’s die binnen een jaar Nederlands hadden geleerd. Een jaar!

Ik vraag me af of de hoge dosis Engels in dit nieuwe leven mijn redding of mijn doem betekent. Het is enerzijds comfortabel dat ik erop kan terugvallen, maar anderzijds slechts uitstel van executie. Elke keer dat ik van Frans op Engels overga verlies ik een leermoment, dat ik nodig heb tijdens de penibele conversaties met de alleen-maar-Franse Fransoos.
Tegelijkertijd voelt het vaak genoeg alsof ik twee nieuwe talen leer. Britten spreken geen Engels, ze spreken Brits. Ik niet. Daarbij, er bestaat een groot gat in mijn Engelse woordenschat waarvan ik nooit op de hoogte was. Ik heb in het Engels heel veel minder mogelijkheden om me uit te drukken dan in het Nederlands, en eerlijk, het voelt alsof een heel deel van mijn persoonlijkheid wegvalt.

Wie ben je, in handen- en voetentaal?

Er is meer.
Woorden zijn zoveel meer dan conventies. Ik was me daar op een vaag theoretisch niveau wel van bewust, waarschijnlijk door Antropologie of Filosofie, maar de praktijk van een talenfuck-up levert me bijzondere ervaringen. De fundamenten van mijn brein rommelen. Mijn intuïtie schommelt. De structuren van Nederlands, Frans en Engels zijn zo door elkaar gaan lopen dat mijn taalgevoel soms niet meer in staat is het juiste concept aan een indruk te koppelen en het gewoon opgeeft. Soms voelt het alsof ik de structuur van taal in het algeheel, van het benoemen, betekenis geven, afbakenen enzovoort, alsof ik die in het geheel aan het loslaten ben. Alles wat dan nog resteert is de indruk zelf, vliegend in het niets van mijn ervaring.

Voor mijn denken en schrijven is het interessant. Voor het dagelijks leven is het een uitdaging en voor mijn toekomst is het een grote investering. Ik zal het leren. Ik weet niet wanneer, maar ik zal het leren.

5 Comments

  1. Poe ja, deze realiteit is pittig! Maar weet je hoeveel je nu leert, elke dag!! Over een poos kun je je niet meer voorstellen dat je ooit niet vloeiend Frans hebt kunnen babbelen. Het komt wel goed met jou:D!

  2. Straks kun je weer even onbezorgd Nederlands babbelen met je bergvriendjes. Even een talentimeout, dat mag best

    1. FIekkkieiee…ik mis je en…tsjah, misschien is het toch verstandig om in Nederland wat meer aan Frans te doen dan ik heb gedaan! (Tenzij, jou talenknobbel is iets groter dan het mijne dus misschien heb jij ‘t niet zo nodig). Ik ga nu kijken op jou blog of jij aan het schrijven bent en BETER VIND IK WAT

  3. Het komt goed! Goede vriendin van mij is naar Indonesië verhuisd en moest in het begin heel vaak vragen wat mensen zeiden maar uiteindelijk sprak ze het vloeiend. (Ze had wel ook een vriend die alleen maar Indonesisch sprak, dat hielp erg 😉 )

    1. Haha duidelijk Ruub, tijd voor een vent;)!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s