Een baan, een appartement met maar een enkele Spanjaard, een dorp dat ik ken als mijn broekzak, een taal die ik spreek, omgeven door vrienden die me al kennen: Dat wordt mijn degelijke winter. Weg huis op wielen en beginnersstatus op de piste. Nu kan ik net als al de andere seizoenarbeiders met mijn nonchalante skischoenwaggel door het dorp lopen. Mijn Spaanse maatje Adria uit het huis in Le Tour is sinds een week terug in Chamonix en wonderbaarlijk genoeg hebben we een betaalbaar appartement gevonden in Les Bossons. Vooruit, het is niet centrum Chamonix, maar ik geloof dat we beiden onze oude, gevoelige buren prefereren boven het nachtelijke geronk van een skioord. Theedrinken, een aperitief Ricard aan de antieke tafel van de Italiaanse onderbuurman, op sloffen om de rest niet te hinderen. Alhoewel het feest pas over een maand hoort te beginnen, komt de sneeuw gewoon al naar beneden. In grote hoeveelheden. De webcambeelden zien wit. Poeder, poeder, klinkt het al. Zul je zien dat het zonnetje weer ongestoord op de wanhopig groene pistes …

Kun je al skiën of nog niet? De gletsjers geven geen antwoorden weg. De crevasse is netjes afgedekt met een laag sneeuw, maar of je er doorheen zakt blijkt alleen uit de praktijk. En die praktijk boezemt me angst in zelfs al zijn honderd anderen me voorgegaan. Ik zou graag even inkomen op de groene piste, kijken of er na de zomer iets van mijn intuïtie over is. Liever niet op een gletsjer met haar diep duistere geheimen. Ook voor de ervaren alpinisten is het denk ik nog even de vraag. Ik heb de skietjes nog niet door Chamonix zien lopen. Hoewel, misschien waden de echte bezetenen al dagen zigzaggend door de besneeuwde bergen. Voor ons is het nog even aanzien. Letterlijk aanzien: Wandelen in Aiguilles Rouges om te zien wat zich aan de overkant afspeelt, de bus naar Le Tour pakken om een blik op het bassin te werpen. En wat zien we? Herfstkleuren en koeien. Een hele kudde koeien die zich gemoedelijk over de pistes flaneren, wat grote wollige kalven die nog dicht …

Ik durf het niet. Daarom sta ik op de uitkijk, als medeplichtige bij een roofoverval. Ziet iemand ons? Zijn we veilig? Mijn partner in crime zet de koplamp op, opent de deksel en springt het donkere, drie meter diepe niemandsland in. De prullenbak. Soms komt er iemand vuilnis weggooien. Gelukkig zijn er altijd minstens twee prullenbakken, en kiezen ze – vanwege mijn paraderen langs onze prullenbak – voor de andere. Wat zeg ik als ze toch voor de mijne kiezen? ‘Excuus, gooi niet daar uw vuilniszak. Er zit iemand in.’ Twintig zakken voorverpakte wafels, eenzelfde aantal pain au chocolat. Bakjes boter en melk, genoeg om een pannenkoekeneetwedstrijd voor heel Chamonix te organiseren. Vlees, vis, pasta, alles frefab, veel luxeproducten, kazen, vreemde yoghurts met karamel, hazelnoot en slagroom. Uit mijn ervaring blijft het gros nog minstens een week goed. Het zit zo vol conserveringsmiddelen dat het nu en dan een maand na houdbaarheid nog prima eetbaar is. Soms ligt er een deken van een halve meter dikte aan verpakte, houdbare etenswaren in de prullenbak van minstens …

Wat is een relatie? Geen idee, had ik een half jaar geleden gezegd. Nu ben ik een expert. Een van de twee meest erkende experts op het gebied van de relatie tussen mij en mijn vriendje. Ik had eens, ver voor het ontmoeten van Marcel, Alain de Botton’s ‘proeven van de liefde’ gelezen. Ik herkende alles. Ik herkende het van de films die ik had gezien, de romans die ik had gelezen en het leven in een wereld waarin dagelijks relaties opbloeiden en verpieterden. Zonder ooit een relatie te hebben gehad kon ik meepraten over de magie en de problemen. In principe heb je te maken met twee mensen en als je een beetje liefde en inlevingsvermogen predikt kom je al een eind. Maar echt weten kon ik het niet. Voor Marcel was ik ervan overtuigd dat elke relatie de schepping was van de twee geliefden die zich eraan waagden. Zij maakten de wetgeving en vogelden zelf uit hoeveel ze zich aantrokken van de heersende culturele notie van een relatie. Waar ik me echter op …

‘Sinds het begin van mijn site heb ik nooit zo lang geen blog geschreven’, zeg ik tegen mijn nieuwe Franse vrienden Gwen en Thibaut. Ze hebben net als ons de bus vlak boven de wijngaarden van Martigny geparkeerd, op een klein grasveldje dat in de winter gebruikt wordt als landplaats voor de helikopter. De cave van Gerald Besse ligt in Martigny Combe, het deel van de stad dat opkruipt tegen de helling richting Col de la Forclaz. Boven de flanken van de vallei hangen de druiven zwaar aan hun takken. Martigny is wijn en het knippen is begonnen. Elke ochtend om stipt halfacht loop ik met Gwen naar beneden. Thibaut en Marcel volgen ons tien minuten later met de mountainbikes. We verzamelen ons met 36 andere knippers en dragers voor de gloednieuwe wijnfabriek van Besse, in de kou van een nieuwe herfstdag, handschoenen, sjaals, thermosflessen en heel veel sigaretten. Van de 36 zijn er zo’n 30 vrouw, kwebbelend tot het einde van de werkdag. Met kleren klevend van het druivensap worden we acht tot negen uur …