All posts filed under: Blogs

De inspecteur

Published by

Tu vais bouffer le mur là! – zei de inspecteur terwijl hij mijn stuur agressief naar links duwde. Heus niet – dacht ik. Blijf met je vieze poten van mijn stuur af. Ik kon de inspecteur niet uitstaan, hoe hij daar naast me zat, met zijn dikke bovenbenen in zijn strakke beige broek. Na de eerste bocht wilde ik hem al sommeren om uit te stappen, maar dat was tegen de regels van het spel. Binnen vijf minuten vond het muurincident plaats, waardoor we allemaal – de inspecteur, mijn rijinstructrice en ikzelf – nog dertig minuten lang moesten doen alsof dit een waardig examen was. Ik was immers al gezakt. Mijn rijinstructrice vond de inspecteur een lul. Ik weet vrij zeker dat ze specifiek die term had gebruikt als ze Nederlands was geweest. Mijn rijinstructrice zelf heeft een grote mond die ik vlak na mijn examen erg kon waarderen. Met een andere inspecteur had ik me nooit rechtstreeks naar de muur gedirigeerd. Het was zijn schuld. Mijn droom om begin mei met mijn eigen auto …

Metallic Lentekrokus

Published by

Het materiaal van mijn nieuwe laptop is grijs metallic en voelt zacht, de subtiele klik die de toetsen maken wanneer ik ze induw is verslavend, en de snelheid van het systeem is merkwaardig en futuristisch (dat zeg ik zonder me aan te stellen, ik ben onder de indruk). Tussen het breken van mijn oude laptop en het uitpakken van mijn ‘ gerefurbishde’ vervanger heeft de technologie een grote sprong vooruit gemaakt; zolang ik dit apparaat op mijn schoot heb, weet ik zeker dat auto’s vliegen en mensen in principe niet meer doodgaan. Ik kan de laptop met fatsoen openen in een café waar ze twintig soorten koffie aanbieden, en daar moet ik eigenlijk wel om lachen, want ik geloof dat ik eindelijk op een punt in mijn leven ben aangekomen waarop mijn eigenwaarde onafhankelijk van Apple of koffie opereert. Het snelle karakter van mijn laptop komt voort uit mijn vriendschap met een handige Britse computernerd en zijn verstandshouding met eBay; ik heb daar zelf verder niets mee te maken. De zon heeft zich in de …

De Schaduw van de Mont Blanc

Published by

Als je persé naast de hoogste berg van Europa wilt wonen, dan lever je onvermijdelijk in op zonlicht. Er zijn huizen in de vallei van Chamonix die zelfs in de zomer geen zon zien. De winter hier is nu eenmaal een donkere aangelegenheid, maar stel je eens voor dat de lente aanbreekt, de vogels fluiten, de ramen openzwaaien en geen zonnestraal de kamer verwarmd…! Gelukkig bestaan er dorpen zoals Coupeau, gelegen tussen de bossen aan de overkant van het massief. Zelfs ’s winters ontsnappen die nog aan de schaduw van de Mont Blanc, al is het maar voor een uur of twee. Zonlicht is goed voor een mens. Daar bloeit ze van op. De chalets schieten hier dan ook uit de grond, ik ken de cijfers niet maar op basis van hun voorkomen schat ik in dat de helft ervan gedurende de laatste tien jaar gebouwd is. Grote, moderne chalets met zoveel raam dat je ’s avonds steevast een inkijkje krijgt in het leven van de rijke bergbewoner. Twee bochten onder het appartement van Adria …

Herschrijven

Published by

Fieke heeft me het perfecte verjaardagscadeau gegeven en ik heb geen idee meer hoe ik erover kan schrijven. Het is namelijk een boek over schrijven: Het geheim van de schrijver van Renate Dorrestein. Ik ben op pagina 169 en realiseer me al vanaf pagina 1 dat ik, als beginnend schrijfster, het complete rijtje aan klassieke beginnersfouten maak. Waarom, lieve lezers, wijzen jullie me daar niet zo nu en dan op? Af en toe een opmerking zodat ik langzaamaan beter leer schrijven? Ik ben blij met het boek van Dorrestein, maar had liever elk jaar een hoofdstuk gelezen, in plaats van het hele boek in één keer. Marcel probeert me soms te leren skiën door vlak voor een afdaling alle verbeterpunten energiek richting mijn ski’s te schreeuwen: movement vertical dissociation regard planter les battons laissez glisser angulation face à la pente ! Op zo’n moment begrijp ik acuut niets meer van het skiën en sta ik als versteend bovenaan de piste. Zo hang ik nu ook boven mijn laptop. Goed, dit snap ik wel: Gedachteloos schrijven is …

Van Ski’s naar Wielen

Published by

Zoals jullie misschien wel gedacht hebben, heb ik dat examen dus niet gehaald, anders had ik het nieuws een week geleden in lettertype 72 diagonaal over de homepage van mijn blog geschreven (het format WordPress laat dat overigens niet toe, zo saai). Participeren aan het examen met mijn blessure was al pure winst – zo blijven mensen herhalen – en dus ben ik een tevreden verliezer. Sterk voor volgend jaar. Het Catalaanse Monster is gelukkig wel door en gooit zich nu fulltime op de klimcarrière, want in juni begint de volgende reeks examens. Het is ergens wel een opluchting dat ik gewoon lekker kan gaan klimmen, zo technisch incorrect als me zelf gepast lijkt, zonder die ENSA die altijd een beetje mee koekeloert vanuit een onzeker gedeelte brein. De bergen zijn leuker zonder de ENSA. De organisatie van het komende jaar is zodoende aan de orde van de dag, en ik denk aan Spanje, berghutten, Patagonia, timmervrouwsopleiding en een hond. Jammer genoeg prijkt ‘het rijbewijs’ bovenaan het lijstje. Van ski’s gaan we naar wielen. Ik …

Een kermis vol idioten met stokken

Published by

Hoe voelt het om weer te skiën? Precies een maand na de blessure? Volledig ingetaped op de groene piste? Bochten van een beginner, het recht op één enkele kijken-hoe-het-gaat afdaling? Dit ga je belachelijk vinden, maar het was de meest geruststellende ervaring die ik geloof ik ooit heb gehad. Het licht aan het einde van de tunnel. Alles weer op z’n plek. Diepe zucht, oef, we hebben het overleefd. Wàt was dit een avontuur en wat ben ik dankbaar, dankbaar, maan-en-terug dankbaar voor de goede afloop. Ik was bijna in staat om online een nieuwe identiteit te bestellen en meteen maar een ticket naar een alternatief levenspad in het mandje te gooien Het gat waarin ik na mijn blessure viel was zo diep als de vallei van Chamonix. Ik voelde me shit. Verloren bijna. Hoe, vroeg ik me telkens af, kon een abrupte stilstand van een hotseflots on the go skicarrière zoveel ellende genereren? Sinds wanneer identificeerde ik mezelf als skiër en als skiër alleen? Wanneer was ik dermate van de bergen vervreemd dat zij …

Valentijn

Published by

Ik heb zojuist ‘Valentijn’ gegoogeld om te verifiëren dat de ‘dag der geliefden’ vandaag is, veertien februari, want mijn opgesloten bestaan in Coupeau maakt me wereldvreemd en vergeetachtig. Het meest prominente zoekresultaat in beeld was een advertentie van de HEMA, en ik ben groot fan van HEMA, waardoor ik nu met spijt in het buitenland zit, want ik had Marcel graag een USB-stick roos van 8GB en een hartvormig thee-ei cadeau gedaan. De ‘dag der geliefden’ is volgens mijn vriendje 23 april, Sant Jordi, wanneer Catalaanse mannen een roos aan Catalaanse vrouwen geven en Catalaanse vrouwen een boek aan Catalaanse mannen. Valentijn heeft geen betekenis voor hem, nog minder dan voor iemand die de traditie afschrijft als commerciële onzin. Hoe overtuig ik deze Catalaan van de noodzaak om een puntzak met zachte hartjessnoepjes voor mij te kopen? Dit is mijn zesentwintigste Valentijn zonder puntzak met zachte hartjessnoepjes. Gelukkig heb ik Marcel niet nodig om me te verkneukelen over onze liefde. Sterker nog, Marcel is vanmorgen vroeg vertrokken om te skiën, samen met de hele vallei …

Het Restaurant: Een Fancy Berghut in de vallei

Published by

Waar moet je heen om mensen te ontmoeten als je nieuw bent in de stad? Naar het restaurant van Ruby. Want daar eet iedereen hetzelfde om dezelfde tijd aan dezelfde tafel. Zoals in een berghut, maar dan in de vallei. Een van mijn favoriete onderdelen van het alpinisme is het diner in de berghut, al kan ik me het zelden veroorloven en zit ik er vaak met een zakje noedels naast. Ingevlogen knoflook kost immers een fortuin, net als de liftpas van de wijn. Hoe dan ook, in een berghut raak je bijna altijd in gesprek met je tafelgenoten, zij het omdat het zout aan de andere kant van de tafel staat. Natuurlijk geeft het alpinisme een gemeenschappelijke hobby waar gemakkelijk over gesproken wordt, maar het gemeenschapsgevoel komt volgens mij grotendeels voort uit het feit dat je aan dezelfde tafel zit en het eten deelt. Dat is nu precies wat ik wil: De perikelen van een eetzaal in een berghut, in de vallei. En goedkoop. Hoeveel ik echter ook houd van het oude, houten, geleefde karakter …

Frida

Published by

Terugvallen op Netflix is perfect voor een dag of twee, maar daarna beginnen alle series en films op elkaar te lijken. Ik was verdrietig toen Marcel in de bus stapte en zonder mij naar Briançon reed, en zocht afleiding. Maar de dag dat hij aan de CRET begon, vond ik mijn schilderspullen terug in de lade. De winter van Chamonix staart me betekenisloos aan door het balkonraam. Zonder ski’s is de laag sneeuw beduidend minder inspirerend. Ik ben uit de ENSA-trein geschopt terwijl de aspirant gidsen nog op weg zijn naar het examen. Wat in godsnaam doet een gestrande ziel zonder ski’s in deze vallei? Schilderen. Misschien valt er inderdaad winst te behalen uit mijn blessure, zoals de fysio zei. Zij had het over spiergroepen die ik tijdens mijn revalidatie kon trainen, ik dacht meer aan een soort geestverruimend avontuur. Sorry voor dat paard dat constant terugkomt, maar dat stond hier werkelijk in de woonkamer. Ik was zo gefocust als het niveau van de ENSA van me vroeg en dat was all-in. Alles buiten skiën …

Het Restaurant

Published by

Heb je weleens het gevoel dat je gestrand bent op een eiland wanneer je met een vriendengroep uiteten gaat? Ik word rusteloos van restaurants en ik weet eindelijk waarom: In een restaurant eet je met heel veel vreemde mensen die je nooit leert kennen. Elke groep zit op een eiland en alleen de obers hebben een boot. Ik begrijp het concept van een restaurant: Gezelschappen willen (goed) eten terwijl ze tijd met elkaar spenderen, of vooral tijd met elkaar spenderen, of vooral (goed) eten. Prima. Dit concept werkt niet voor mij. Het werkt gewoon niet. Echt niet. Hoe goed mijn eigen gezelschap of het eten ook is, ik kan nooit volledig loslaten dat er onbekenden om me heen lopen te dineren. Ik voel me altijd enigszins gevangen door het gezelschap waarin ik toevallig verkeer en een beetje bedreigd door de gezelschappen die niet aan mijn tafel zitten. Ik geloof dat ik wil weten wie ze zijn, of in elk geval de mogelijkheid wil hebben om ze te leren kennen. Of laat ik het zo zeggen: …