‘Yes’, zei Thomas, ‘you better take pictures of him. He’s very beautiful.’ Ik hield mijn camera hoog in de lucht en probeerde over de hoofden van honderden mensen een foto te maken van een artiest op het podium. Zijn naam kende ik niet, zijn muziek evenmin, en ik was zo bezig met fotograferen dat ik hem niet zag staan of hoorde zingen. Na de opmerking van Thomas bracht ik mijn camera terug naar mijn borst. Ik keek op en zag Benjamin Clementine. Alles in de verte is altijd klein, maar die middag was Benjamin Clementine zelfs op een ver podium gigantisch. Een buitenaards mooie, intrigerende gestalte achter een vleugel, gekleed in zwart. Zijn stem was warm en jazzy, hijzelf stond boven alle wetten van menselijkheid, zoveel zelfvertrouwen en charisma dat je als toevallig aanwezige in het publiek geen keuze had dan naar hem te kijken en te luisteren. Hoe dan? – vroeg ik me af. De man was een magiër. Hoe hij liep, zong, zijn publiek toesprak, zijn vriendelijkheid, zijn grappen. Ik werd zo geabosorbeerd …

Goed nieuws: Ik heb eindelijk een Nederlandse spellingcorrectie op mijn laptop kunnen installeren, waardoor het aantal spelfouten in mijn blogs misschien weer wat daalt (geen idee hoe weerzinwekkend de situatie was). Met een beetje geluk spreken we hier over de nieuwste versie van het correctieprogramma, waardoor ik er eventueel zelfs op vooruit ga. Helaas ben ik pas gered wanneer het taalgedeelte van het brein van een van mijn ouders – moeder: basisschoollerares, vader: leesmonster en sinterklaasdichter – beschikbaar is in onlineversie. Met mijn nieuwe spellingcorrector in aanslag hoop ik dat de wereld zich weer vol veelbelovende verhalen vertoond, want mijn inspiratieniveau van het afgelopen half jaar lag ergens onder mijn bed. Ik heb gedacht aan flamingo’s, detectives, eenhoorns, marathonrenners, drugsgebruikers, monsters, alpinisten en de liefde, maar niets overleefde de eerste paar regels. Misschien (dit is een theorie) omdat mijn brein tijdelijk (?) in de steigers staat en het productieproces buiten mijn weten om is stilgelegd. Dan zou ik toch even met de projectleider in overleg moeten en kijken of er weer schot in de zaak …

Een Hibou is een uil, maar dan in het Frans. Het is ook de naam van het eettentje waar ik tegenwoordig in werk. Een miniscuul afhaalrestaurant waar de uilen overal stilzitten: Op schilderijen, theedoeken, vazen, servetten, kunstobjecten, enzovoort. Het klinkt ouderwets, maar Hibou is allesbehalve. Het is een lichte, zonnige, vrolijke hipsterplek waar ze curry’s, wraps en salades verkopen. Ik sta achter de toonbank en moet van alles weten of het vegan, vegetarisch, glutenvrij of lactosevrij is. Er is een schaal van heetheid (aantal pepertjes) en zoveel keuzeopties dat nieuwe klanten vaak tien minuten naar het menu staren voordat ze vertwijfeld om een aanbeveling vragen. ‘Geen idee, mevrouw’, zeg ik dan, want ik eet doorgaans witbrood met nutella. Omdat het nog redelijk rustig is, laten ze me helpen in de keuken. Ik heb wortels geraspt en rondjes uit deeg gesneden, die in muffin- en quichevorm in de vitrine kwamen te liggen. Niemand weet dat ik het doodeng vind om betrokken te worden bij het kookproces en ik doe nog steeds alsof ik alles onder controle …

Normaal gesproken word ik wakker naast mijn pluchen aap (Monkey) en de Catalaan, maar Marcel is zo druk met de CRET dat Monkey en ik bijna zijn vergeten hoe het is om naast een mens te slapen. Het is desondanks dringen in bed: De helft van het oppervlakte zijn we tegenwoordig kwijt aan mijn nieuwe elektrische piano en de andere helft delen we met Cookie (mannetje) en Millie (vrouwtje), twee kortharige, kortpotige honden. Ik heb een kamer gevonden in een oud chalet in Gaillands, vlak bij het centrum van Chamonix, waar een stel Britten, Cookie en Millie al jaren van seizoen naar seizoen leven. In de achtertuin staat een grote kersenboom die al haar kersen veel te hoog heeft hangen, waardoor je ze eigenlijk niet kunt eten, tenzij je eronder gaat staan en wacht. Mijn nieuwe huisgenootje heeft er vorige zomer van die kleine gekleurde lampionnen ingehangen. Zijzelf heeft blauwe ogen en blonde haren en lijkt een beetje op een elf, maar een speciaal soort elf, met piercings en tattoo’s en plannen om na de …

De busjes op de parkeerplaats van Rodellar liggen vol met matrassen en dekens, maar niemand slaapt er. Want dat is verboden. Op het bord voor de ingang van het klimdorp staan afbeeldingen van poppetjes die poepen, koken, eten, wassen, roken, geluid maken, honden hebben, slapen in een caravan of tent of überhaupt slapen, lachen, ademen, bestaan. Door al die lugubere handelingen staan dikke rode kruizen. Dat mag niet. Tenzij je betaalt voor een camping of ander soort onderdak. Dan mag alles. Gisterochtend reed een dienstwagen van de Guarda Civil over de parkeerplaats. Fieke en ik spuigden het schuim van onze tandpasta vlug in de bosjes en liepen nonchalant weg van haar Jumpy. Angst voor een boete van 150 euro brengt schot in het ochtendritueel. Van wie zijn de rotsen van Rodellar? Je zou eigenlijk willen dat Rodellar zelf een gigantische trol had die haar territorium beschermde tegen de aanwezigheid of rotzooi van klimmers en wandelaars. Het is moeilijk om regels te accepteren van onzichtbare mensen die er tegelijkertijd baat bij hebben om zo’n natuurlijke trekpleister …