Ik heb het vaak vervloekt dat ik in mijn jeugd niet heb leren skiën, maar inmiddels houd ik van mijn late start. Na anderhalf seizoen voel ik me nog steeds alsof ik bij hoge uitzondering uitgenodigd ben in de skiwereld. Wat doet Ruby hier? Alles komt nog wat gek op me over, de poppetjes in de liften, het zinloze van het omhoog-naar beneden-omhoog-naar beneden, de leraren met hun aantrekkelijke pakken en ego’s, de pisteurs met hun zonnebrillen en sigaretten en nonchalante posities tegen de liftstations, het gemijmer over de soorten sneeuw en soorten ski’s. Zelfs de lading sneeuw wekt mijn verbazing nog. Is dit echt in het hier en het nu? Dankzij mijn late start heb ik een klein minderwaardigheidscomplex dat me dwingt om mijn gedachten te verzetten als ik langzamer ben dan de rest. Maar omdat ik elke les in mijn skiën zo recent geleerd heb, is de voldoening van een geslaagde afdaling gigantisch. De controle wordt elke skisessie een beetje groter en dat gevoel is immens verslavend. Ik ben een pizzapuntskiër in de …

De nachtreceptionist klimt M9 met een glimlach en passeert nu en dan een noordwand, zo’n beetje tussen de bedrijven door, wat je niet zou zeggen als je hem achter het bureau zag zitten. Ben, een Britse jongen die stil zijn werk doet. Alhoewel, wanneer je achter het bureau langs glipt zie je dat er altijd een route op zijn beeldscherm openstaat. En zijn schouders zijn toch wel iets breder dan het dagelijkse leven vraagt. Hij woont in een chalet met klimmende Ieren en Britten, een verzameling klimnerds pur sang, rusteloos zolang er niets gepland staat om op te klimmen of af te skiën. Hun woonkamer is bezaaid met topo’s en materiaal (en rommel gezien het de leefruimte van vijf vrijgezelle jongens betreft), de entree volgestouwd met ski’s. En een hoop Engels gebabbel en thee. Ik heb het geluk af en toe met deze jongens mee op pad te mogen, wat nu al resulteert in een hoop vallen en opstaan. Cliffjumps, powpow en treelines. Ik moet er nog steeds aan wennen dat ik kan skiën, maar …

Mijn nieuwe blauwe broek is niet nieuw meer. Soms vergeet ik dat, dan denk ik: Nee Ruby, niets kopen, je hebt net die blauwe broek gekocht. Die kocht ik namelijk vier jaar geleden bij de Bever in Amsterdam. Het blauw is inmiddels vaal groenblauw, als een mossig onderwaterleven door een duikbril. Het eerste seizoen zette ik er drie keer mijn stijgijzers in. Het laatste seizoen heb ik de omtrek van de pijpen gehalveerd, omdat ik er nog steeds regelmatig mijn stijgijzers inzette. Nu past de broek niet over mijn skischoenen meer. En erin irriteert. Kortom: Ik mag van mezelf de vale broek vervangen. Wat een opluchting, want ik voelde me al tijden niet meer cool. Het afgelopen seizoen was het prima om niet-cool over de piste te gaan, want ik wilde zo pretentieloos mogelijk mijn debuut in de skiwereld maken. En dus niet met lichtgewicht bindingen en carbonschoenen en tweedelige GoreTex op de groene piste mijn evenwicht verliezen. Inmiddels heb ik juist het idee dat een outfit iets kan doen voor mijn zelfvertrouwen. In andere …

Twee avonden geleden stormde het in Olot. Vanachter het woonkamerraam zagen we de lijnen van de bliksem keer op keer de grond in gaan. Micha was nog buiten. Hozen, wind, een ongelofelijk schouwspel gedurende de avond. Na het kalmeren van de storm vond Marcel’s moeder het arme kattebeest op het dakterras. Half haar gewoonlijke taille omdat ze zo doorweekt was. We hebben haar maar in een dekentje op de verwarming gelegd. Het eerste wat Marcel deed toen hij gistermorgen opstond was met de verrekijker een blik op de Pyreneeën werpen. Wit. Het gekke is dat het heel hard heeft gesneeuwd in Chamonix en we het sneeuwparadijs per ongeluk ontvlucht zijn. Maar nu lag er plotseling sneeuw in de achtertuin en moest er acuut geskied worden. Ik had niet eens de spullen; mijn skischoenen (nieuw: 15 euro op een tweedehandsbeurs) lagen nog in Chamonix en mijn ski’s (40 euro op diezelfde beurs) ter reparatie in een winkel in Olot. Ik kon de skischoenen van Marcel’s vader (maat 43) lenen. In combinatie met mijn oude ski’s (Scotts, …

Het weer doet rare dingen, soms regent het, soms sneeuwt het, soms is het bloedheet en lopen ze rond in shorts op slippers. Er zijn er chagrijnig want het seizoen is voorbij, iedereen vertrekt richting huis en de zomer voelt heel ver weg. Wij, de overblijfselen, en de tijd vertraagd. De pistes zien er niet uit, alsof de ratten er ’s nachts aan vreten en het enige wat iedereen zegt is dat het skiën nergens meer over gaat. Chamonix is volledig sneeuwvrij en in Le Tour zie je af en toe nog een hoopje vergane glorie naast de opritten. De weerberichten voorspellen een Afrikaans klimaat in het hooggebergte en ik ben nieuwsgierig naar de uitwerking daarvan. Gek genoeg ben ik meer aan het skiën dan ooit tevoren omdat er een aantal meters hoger nog best veel sneeuw ligt. Zoveel zelfs dat ik gigantisch faal in het skiën op de ski’s die me tegenwoordig vergezellen, licht en klein en onhandelbaar. Het toeren brengt me op hoogte van dikke lagen half verse wat-moge-het-ook-wezen sneeuw en ik zeg …

Het begint bij een ontmoeting in de bus. (De bus is fantastisch in deze vallei, ’s avonds leeft de bus van huisgenoten, grappende buschauffeurs, de aangeschoten onderlaag van de Chamoniaanse samenleving – een verhaal op wielen) Mijn huisgenootje raakt in gesprek met een Catelaan en na twee weken is de Catelaan vaste gast in huis. Hij neemt iedereen mee in de bergen, gaat drytoolen met de allerluiste trawanten en speelt ’s avonds gepassioneerd accordeon op de rode bank in de woonkamer. Marcel. Ik zeg hem bijna elke avond hier dat ik ook met hem de bergen in wil, maar mijn tijd lijkt daarvoor op de vlucht, zich te verschuilen achter werk en verplichtte cocktailavonden, en dus stap ik naar mijn manager en zeg ik: Ik wil twee dagen vrij op een rij want ik ga een alpine toer maken met Marcel. Dinsdag en woensdag krijg ik van hem. Ik word weer vaste gast van Meteo Chamonix en bereid me voor op Courloir Copt aan het Trient Plateau, een ski-randonnee-geinigheftig-avontuur dat begint in mijn achtertuin en …