Acht uur ’s ochtends. Freja en ik staan langs de hoofdweg van Chamonix met onze duimen hoog in de lucht. Om elke uitgestoken hand een handschoen, want het is bitterkoud. In de berm liggen onze touwen en langs ons scheuren de auto’s. We worden meegenomen tot Argentière. En dan tot Col de Montets. En dan tot Vallorcine. En dan tot Barberine. De zon schijnt fel als we langs het tiental huizen van Baberine lopen, maar herfstochtenden in deze vallei laten zich niet opwarmen. Ik trek mijn vingers terug in mijn donsjas en volg Freja langs de gele velden, over een houten bruggetje naar een donker paadje tot onze route. De voet van de 300 meter hoge rotsmuur van Barberine ligt tussen de bomen en is bezaaid met een tiental korte plaatroutes en multipitches. Dalles du Bas. Freja en ik klimmen twee 5b lengtes tot het officiële begin van onze geplande multipitch: Vipère aux pieds. Of toch niet. Vipère aux pieds ligt zo’n vijftig meter links van de route die wij instappen, zie ik later in …

21:00 Ik ben de Starbucks uitgekickt. Ik dacht dat mijn café allongé van vijf euro een nachtelijk vrijticket voor de suède donkergroene fauteuils zou betekenen, maar de kroeg sluit stipt negen uur. Om twintig voor zeven in de ochtend gaat mijn vlucht. Dat is nog een kleine negen uur te gaan. 21:05 De goedkoopste vliegtickets corresponderen met vluchten op de meest onorthodoxe tijden. Het dal van Chamonix kom je niet uit voor het fatsoenlijk licht is geworden, tenzij je in het bezit bent van een auto of een ijzersterk paar benen. Arme seizoensarbeiders crashen daarom ’s avonds al op het vliegveld. Waar-dan, is mijn vraag. Ik verwachtte rond dit tijdstip hoopjes mensen op de harde vloer van de vertrekhallen aan te treffen, opgerold onder hun jassen, mutsen over hun ogen. Maar ik tref alleen een zwerver, 21:10 Vondst: Een redelijk afgeschermde reeks rode stoelen achter een rolstrap, deels bezet door keurige burgers. Een plug voor mijn laptopsnoer. Ideaal. 21:15 Ik heb op voorhand nagedacht. Wat doe je een nacht lang op een vliegveld als je na …

Ik zit in de trein naar Sallanches om zorgverzekeringszaken op de rails te krijgen. Want ik snap er niets van. Frankrijk is een papieren ramp vol handtekeningen en andere instanties die er meer in thuis zijn. In Sallanches zit een bureau voor ontspoorde jongeren, werklozen en types zoals ik, die geen zin hebben om op eigen houtje het doolhof van de Assurance Santé te betreden. Sallanches ligt in het naastgelegen dal. De trein duikt na de vallei van Chamonix even de wildernis in, maakt een grote bocht tussen de bomen en rijdt daarna de vlakte van Saint-Gervais en Sallanches op. Sallanches. Hangjongeren begroeten me op het perron. Zwervers ruiken hetzelfde in Frankrijk als in Nederland. Ik loop door eentonige straten op zoek naar een supermarkt, want ik heb niet ontbeten en onder mijn trek maakt Sallanches weinig kans. Ik kijk uit naar een centrum. Wat ik zie is een park omringt door een parkeerplaats, bankautomaten en een café met mannen met zonnebrillen. De zon schijnt niet. Er zijn geen toeristen en de stoelen staan opgestapeld langs het …

Ik woon in Chamonix en werk in de bar tegenover het station. Ruim een maand geleden legde mijn manager het nieuwe rooster voor mijn neus. UTMB, stond erboven geschreven. Ik was elke dag ingepland en ik had geen idee waarom. Twee weken later kreeg ik antwoord: Het dorp werd brutaal overgenomen door honderden trailrunners in schreeuwerige outfits. De trein, kroegen, winkels, pleinen, mijn lievelingsbakkerij: Ze waren overal. Ons terras stroomde vol met zongebruinde waterdrinkers en uitgemergelde pastaeters. Een op de twee gasten liep in felgekleurde shirts, hoge sokken en groene UV-Buffs. Ik kende het trailrunnen als een plotselinge hype in de outdoorwinkels van Amsterdam. Het commerciële gedoe rondom en met name de absentie van een fatsoenlijke Nederlandse naam ergerde me. Spoorrennen. Berghuppelen. Padrollen. Modderworstelen. Tijdens het wandelen in de bergen rond Chamonix kwam er nu en dan een trailrunner langs en dacht ik: Dit kan niet, toch? Je bent hier toch niet daadwerkelijk omhoog aan het rennen? Waarom? En als ik de deelnemers van de UTMB hun laatste meters door het dorpscentrum zag lopen had ik …

Het gangenstelsel van het sportcentrum in Chamonix geeft toegang tot een klein, donker hok waar bezwete klimmers zich vastbijten in projecten die pas interessant worden als de rotsen buiten nat zijn of het geld ontbreekt om naar een fatsoenlijke hal te gaan. Dat is niet helemaal waar, trouwens, want de plek krijgt charme als je er vaker komt. Omdat je weet welke grepen onder het gewicht van een klimmer gedraaid zijn, waar ongeveer je rammend hard je kop hebt gestoten omdat het te donker was om een gigantische bak in de hoek van de houten wand te onderscheiden,  dat de allerlelijkste route er nog minstens een jaar in zal blijven. En het is reuzegezellig: het is klein genoeg om bovenop elkaar te vallen wanneer een boulder faalt. Na drie maanden ken je de fysieke details van tientallen figuren die er immer lijken te zijn – de twee jonge, gespierde klimknapen, het meisje met de Ipod, de oude man met de passievolle verhalen… Ik kom er graag. Het regende gisteravond. Ik was te lui om de trein naar …

Ik woon in een kippenhok. Samen met een hippie. Een echte, een product van hippieouders. Jong maar vastbesloten. Stel je voor; een ruimte waarin twee bedden passen, maar je elkaar niet fatsoenlijk in het midden van de twee kunt passeren. Een keuken gepropt in een keukenkast en een wc die nagenoeg de helft van de badkamer uitmaakt. Ik kende haar niet. Het was een gok, wederom een avontuur. Soms denk ik; zou ik niet een soort van progressie in de grote van mijn leefruimte moeten maken. Ik ben 23, kan ik het nog verantwoorden om op die leeftijd een kippenhok te delen? En dan denk ik; nee, er zou geen ‘zou moeten’ meer op mij toepasbaar moeten zijn. Niet in dit kader althans. Het leven in een kippenhok voelt als een feest. Alsof het ridicule van de grote van de kamer het legitimeert om het soort leven te leiden dat bij het hebben van een kippenhok past. Als het niet belangrijk is een zekere mate van privacy, ruimte en eigendommen te hebben, dan vallen daarmee ook een …