Als je schrijfster wilt worden, dan komt dat niet uit de lucht gevallen. Dan moet je boeken lezen en oefenen met het schrijven zelf en vervolgens actief teksten de wereld inzenden, want niemand leest ze vanaf je computerscherm. Het vergt tijd. Als je alpinist wilt worden, dan moet je serieus investeren want je wordt er niet als één wakker. Je wordt misschien wakker met het verlangen in de bergen te zijn, maar niet met de capaciteit om de berg op te rennen of af te skiën. Als je zowel schrijfster als alpinist wilt worden, kun je geen fatsoenlijke baan aanhouden omdat je al je energie verbruikt aan het klimmen en de tijd om uit te rusten verbruikt aan lezen en schrijven. Als je geen fatsoenlijke baan aanhoudt, heb je geen fatsoenlijk inkomen. En zonder fatsoenlijk inkomen moet je leven als een hippie. Chulé en ik hebben een caravan gekocht voor 500 euro. Vandaag zijn we de hele vallei doorgereden op zoek naar een plek om het ding te vestigen, niet al te illegaal of ver …

Achterin Glacier d’Argentière ligt een ijslijn die naar Pointe du Domino loopt en al wekenlang springt om beklommen te worden. Le Petit Viking, de Kleine Viking, ijsklimmen in de Alpen. De middag vóór mijn vrije dag komt Marcel naar me toe en zegt: ‘We gaan de Kleine Viking doen, morgen, vroeg’, en ik denk: ‘shit, ik heb nog steeds geen ijsbijlen en geen schroeven en ik werk vanavond dus wat nu’. Gelukkig is het heel stil op mijn werk en kan ik onder werktijd de SnellSports bezoeken, enigszins gestrest omdat ijsbijlen een loterij kosten en ik nog steeds niet weet welke ik wil. Quarks. Nomics. Quarks. Nomics. Quarks. Nomics. Bijna in paniek grijp ik twee Nomics van de haak en gooi ze op de toonbank. Gehaast vraag ik om nog een ijsschroef en daarna ren ik naar buiten, in mijn werkblouse terug naar werk. Mijn baas treft me in de gang en kijkt gefascineerd naar mijn aankoop. ‘You actually going to do something with this? Can I use it to protect myself?’ Hij pakt één van …

De laatste après-ski is geweest, we waren allemaal verkleed als een dier en ik koos als een papagaai mijn laatste hardcore horecasessie door te gaan. De schmink lag in een dikke laag op mijn gezicht, glinsterend van de hitte, tot ik het met veel moeite s’nachts van mijn gezicht veegde. Mijn baas verwachtte een hoop calamiteiten omdat vorige jaren de tent was afgebroken onder het ‘en nu doen we het goed’ devies van dronken Zweden, maar iedereen gedroeg zich en de hel van een avond werd een lieve hel, een laatste hel met de tragiek van het einde. De avonden daarna werd het nieuwe a la carte menu geïntroduceerd en stonden er opeens servetten en dinerkaarsen op de tafels waar eerst half ontblote mannen bier naar elkaar gooiden. Voor zowel mij als Chamonix was de overgang zo abrupt dat de avonden traag en stilletjes passeerden. Sindsdien ben ik vrij, als een kleine vakantie voor het echte einde. Drie dagen om de bergen in te trekken, een nieuw huis te regelen, op jacht te gaan naar …

WordPress is lastig om uit te vogelen als je geen digitale genen hebt. Blogs en afbeeldingen poppen op in ongekozen thema’s of verdwijnen achter categorieën die opeens in drievoud op de hoofdpagina verschijnen. Het is een labyrint; bereid je voor als je denkt even een blog te beginnen. Ik mag niet poepen in mijn eigen nest, maar het kan denk ik gemakkelijker. Of ik ben achterlijk. Mijn eerste blogtitel luidde ‘Paard’ en de blog zelf bevatte louter de zin: ‘In de gang.’ Dat was een hoop creatiever dan de blog die volgde. ‘Heehee’. ‘Poging 30’ als tekst. Datum van beide: 23 maart 2013. Vier dagen geleden bestond mijn blog precies drie jaar en als mijn moeder me er niet aan herinnert had (ik had haar op voorhand gevraagd door wat teksten te gaan omdat ik – wederom – van plan was mijn blog groots te promoten) was ik er volledig aan voorbij gegaan. Ik kan nu op zijn minst zeggen dat ik het systeem van WordPress begrijp, alhoewel in mijn statistieken de pagina ‘belangrijke zaken’ …

Hij is er altijd. We hebben huissleutels, maar niemand gebruikt ze omdat, zelfs als alle negen anderen de hort op zijn, hij nog altijd thuis is. Vanaf de eerste dag van het seizoen is hij thuis. Voor ik mijn gewicht ooit op een ski had gezet en de tien huisgenoten elkaar fatsoenlijk kenden, op een mooie dag met weinig sneeuw maar mogelijkheden om een beetje off-piste te spelen, gingen Millan en Andrés de berg in de achtertuin af. Twee uur later lag Millan in het ziekenhuis met gescheurde kruisbanden. Ik kan me het moment dat ik hem voor het eerst ontmoette nog heel goed herinneren. Hij is namelijk fascinerend mooi, met een glimlach die de hele breedte van zijn hoofd beslaat, grote groene ogen en donkere dreads die in een magische knot op zijn hoofd rusten. Omdat ik geen Spaans spreek en hij alleen maar Spaans spreekt kon ik nauwelijks met hem communiceren, maar hij had geen woorden nodig om sympathiek over te komen. Hij verdeelde zijn manderijnpartjes onder ons allen, negen huisgenoten, iedere keer als …