Trop de Temps

Hij is er altijd. We hebben huissleutels, maar niemand gebruikt ze omdat, zelfs als alle negen anderen de hort op zijn, hij nog altijd thuis is. Vanaf de eerste dag van het seizoen is hij thuis.

Voor ik mijn gewicht ooit op een ski had gezet en de tien huisgenoten elkaar fatsoenlijk kenden, op een mooie dag met weinig sneeuw maar mogelijkheden om een beetje off-piste te spelen, gingen Millan en Andrés de berg in de achtertuin af. Twee uur later lag Millan in het ziekenhuis met gescheurde kruisbanden.

Ik kan me het moment dat ik hem voor het eerst ontmoette nog heel goed herinneren. Hij is namelijk fascinerend mooi, met een glimlach die de hele breedte van zijn hoofd beslaat, grote groene ogen en donkere dreads die in een magische knot op zijn hoofd rusten. Omdat ik geen Spaans spreek en hij alleen maar Spaans spreekt kon ik nauwelijks met hem communiceren, maar hij had geen woorden nodig om sympathiek over te komen. Hij verdeelde zijn manderijnpartjes onder ons allen, negen huisgenoten, iedere keer als hij één voor zichzelf pelde. Hij gebruikte handen en voeten om iets duidelijk te maken en lachte maar en lachte maar.
Niemand kan zich tegen zijn vriendelijkheid verdedigen.
Misschien zijn de dokters en verzekeringsmaatschappijen daarom zo aardig tegen hem, want naast dat het leven hem op grote schaal tegenzit lijkt het op kleine schaal dingen goed te maken.

Tekening Millan3Millan was van Spanje naar Chamonix gefietst. Hij kwam hier aan in December en had alleen de bezittingen die in zijn fietstas pasten en héél veel zin om de bergen in te trekken. Na het ongeval bedacht hij maar dat het beter was om te revalideren in een omgeving als Chamonix dan thuis in Spanje. Nu zie ik hem vaak uit het raam staren, op momenten dat wij allemaal rondrennen op zoek naar handschoenen of skistokken.
Hij neemt de bergen in zich op, hij lijkt er bijna een geheim pact mee te hebben. Alsof hij en zijn grote groene ogen van dezelfde familie zijn als die schoonheid achter de ramen.
Die jongen is mythisch.
Alhoewel hij net een operatie achter de rug heeft en over twee maanden een tweede operatie moet ondergaan, heb ik hem nooit kunnen betrappen op frustratie of ongeduld. Alhoewel hij sportief is tot in al zijn vezels en gevangen zit in een chalet met negen idioten, blijft hij zo vrolijk dat ik hem af en toe wil slaan om hem wat menselijker te maken.

Sinds de operatie komt er elke dag een verpleegster langs. Een verpleger in het begin, tot grote teleurstelling van het overschot aan mannelijke huisgenoten die al ver op voorhand hun fantasie hadden laten lopen. Maar nu klinkt er een hoog en vrouwelijk Bonjour door het huis en reageren zeven lage stemmen verwachtingsvol.
Ze is er echter voor Millan.

Laatst zag ik hem een tekening maken van de bergen, aaah tu es un artiste, riep ik uit. No, no, no, zei hij, trop de temps… trop de temps.

Het getik van krukken in huis is net zo normaal als het geluid van een kraan of gekraak van de deuren. Zijn aanwezigheid is ons gewoon, dierbaar inmiddels, en we gaan het nog missen zodra hij weer kan doen waarvoor hij gekomen is.
Al is dat alles wat iedereen wilt.
Dat hij weer naar buiten kan.

Tekening Millan

One Comment

  1. Francine

    Lieve smurf, drie jaar blog vandaag…..???!!!! Gefeliciteerd. Je hebt van je droom je werkelijkheid gemaakt.
    De meeste mensen blijven vanuit hun werkelijkheid dromen, ik ben supertrots op je. XXXXXX

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s