Author: Ruby Elizabeth

Het Restaurant

Published by

Heb je weleens het gevoel dat je gestrand bent op een eiland wanneer je met een vriendengroep uiteten gaat? Ik word rusteloos van restaurants en ik weet eindelijk waarom: In een restaurant eet je met heel veel vreemde mensen die je nooit leert kennen. Elke groep zit op een eiland en alleen de obers hebben een boot. Ik begrijp het concept van een restaurant: Gezelschappen willen (goed) eten terwijl ze tijd met elkaar spenderen, of vooral tijd met elkaar spenderen, of vooral (goed) eten. Prima. Dit concept werkt niet voor mij. Het werkt gewoon niet. Echt niet. Hoe goed mijn eigen gezelschap of het eten ook is, ik kan nooit volledig loslaten dat er onbekenden om me heen lopen te dineren. Ik voel me altijd enigszins gevangen door het gezelschap waarin ik toevallig verkeer en een beetje bedreigd door de gezelschappen die niet aan mijn tafel zitten. Ik geloof dat ik wil weten wie ze zijn, of in elk geval de mogelijkheid wil hebben om ze te leren kennen. Of laat ik het zo zeggen: …

Shitpaard

Published by

Het vonnis: Ik zal de tijd hebben om alle seizoenen van Gilmore Girls te kijken en mijn restaurant tot in detail uit te werken, maar dat ticket naar Zuid-Amerika hoef ik (nog) niet te boeken. De tijd die ik aan revalidatie kwijt zal zijn, halveert onvermijdelijk mijn reeds geringe kansen en verdubbelt mijn afhankelijkheid van geluk. Maar, zoals Marcel het formuleerde: de druk is ervan af. Nu kan ik totaal ongetraind maar ontspannen het examen instappen. Ik had mijn fysio-afspraak in een praktijk van kakelende Britse vrouwen die me op melige toon verzekerden dat ze ‘heus wel professioneel’ waren. Tegen de tijd dat een van de therapeutes me naar de behandelkamer begeleidde, was ik op van zenuwen. De behandeling werd onderbroken door een telefoontje van haar zoon die haar mededeelde dat hun hond was ontsnapt, waarop ze verzuchtte dat ze een erg slechte dag achter de rug had, nog voor ze een definitief oordeel over mijn knie had gevergd. Mijn eigen MCL-diagnose was juist gesteld. ‘Probably a serious grade two’, gaf ze me uiteindelijk. Omdat …

Gradatie van gruwelijkheid

Published by

De reusachtige, ouderwetse houten pickel in de woonkamer doet prima dienst als wandelstok, een potentieel dat ik er nooit eerder in heb hoeven zien. Gisteravond stopte ik een chocoladepizza zonder schuldgevoel in de oven en vanmorgen nam ik een schaamteloos lang bad. Marcel is buitenaards lief, geduldig en optimistisch en Adria’s relativerende humor heeft het juiste effect: Relativerend. Ik heb een excuus om mijn teennagels te lakken en alle seizoenen van Gilmore Girls af te draaien, waar ik oprecht van geniet, en mijn lichaam krijgt eindelijk een voldoende dosis rust. De sneeuw die vannacht is gevallen zal niet vrolijk onder mijn ski’s vandaan stuiven, maar laat zich gemakkelijk in een zakje scheppen, waardoor ik geen ijsblokjes in de vriezer hoef te leggen. Het enige probleem is dat de bus van Marcel vanwege de gladheid de weg naar Coupeau niet op kan en mijn benenwagen in nog onbekende mate naar de klote is, waardoor ik min of meer ben gestrand in mijn eigen chalet. Dat het een blessure van de MCL (ligamentum collaterale tibiale in Nederlands) …

Boeddha door het keukenraam

Published by

Zo’n ski-examen eist een hoop aandacht op. Door mijn achterstand kan ik me geen ontspannen houding veroorloven; gedrag dat afwijkt van het obsessieve tast immers mijn slagingskansen aan. Boeddha blijft daarom buiten de deur en binnenshuis resideert maar één paard om op te wedden. Op momenten dat ik het vertrouwen in mijzelf, de toekomst of de ski’s verlies, ben ik geneigd om uit te zoomen en het idee tamelijk belachelijk te vinden. Waarom doe ik dit? Welke mensheid wordt hiermee gered? Wat legitimeert de zelfobsessie? Is de weg ernaartoe nog waardevol genoeg? Op die momenten: Nee. Op de momenten dat ik plotseling, eindelijk, weer een sensatie van controle heb, dan stel ik mezelf geen vragen meer. Het is gek hoe ‘vrijheid’ volgt uit een systeem van conventies en herhaling. Een gecontroleerde afdaling opent alle sluizen van het gelukhormoon. Toch zou ik graag af en toe even op de rem willen trappen. Een adempauze, relativering, zodat alles omtrent ski’s – die twee op wereldschaal bizar nutteloze, overschatte plankjes – wat minder belangrijk zou zijn. Maar nu …

Jaap de Witte, gastblog II: when it comes toè skiing

Published by

Buslijn 12 slingerde door het besneeuwde landschap van de Vallée de la Chamonix. Ski’s vlogen door het gangpad, stokken bleven hangen in lussen en binnen de kortste keren waren de ruiten volledig beslagen. Druk babbelend hielden de meeste passagiers zich bezig met sneeuwkwaliteit, sneeuwdiepte, sneeuwdrukte en sneeuwkaters. ‘Yeah, there was some good snow at the Brwéévàh in Chjèmaunié‘ – blik op de smartphone – ‘oh really, we went to Léés Hautchjès. I’m completely in love with my new teacher, Frènchwoh Démiauwtéé‘. Te midden van deze wintersportscène: Jaap en Arnold. Volledig gekwalificeerd onkundig op het gebied van wintersport en volledig out-of-tune. Door zachte dwang van zus Ruby, volledig gekwalificeerd kundig op het gebied van alles boven de 10 meter op zeeniveau, denderden we in de volle bus naar Le Tour. Daar lag het skigebied waar de ontgroening op latten zou plaatsvinden. De bus uitgerold verbaasden we ons over drie meter sneeuw en ploegden enthousiast door de witte wereld. Het fototoestel kwam erbij en we hadden de grootste lol – bijna vergetend dat er iets veel groters …

Herstelwerkzaamheden

Published by

De laatste dag van de CRET kregen we het proba blanc voorgeschoteld. Ze lieten ons 900 meter stijgen, 500 meter afdalen en opnieuw 500 meter stijgen en dalen, op weg naar een serieuze eindbeoordeling. De tweede afdaling heb ik grotendeels rechtdoor geskied, want mijn bovenbenen konden de bochten niet meer opvangen. Mijn score was niet fantastisch en zeker niet afdoende, maar ik was blij dat ik genoeg had gefunctioneerd om aan het einde van de piste te komen. Na een helse rit in de bus van Marcel, van meer dan acht uur, die twee keer werd onderbroken doordat het loodzware gevaarte gruwelijk vast kwam te zit in de berm vanwege een glijsessie op de verijsde weg, kwamen we de volgende avond terug in Chamonix. In de zeikende regen. Mijn bergdorp zag er niet uit. Ik liet mijn benen los in het warme water van een bad in het chalet en zag ze voor het eerst in twee weken ontspannen. Zelfs mijn brein ontspande. Ik waste mijn haar met onzinnige dingen als avocadoshampoo, honingconditioner en een …

Skihuiswerk

Published by

Ik had in mijn vorige blog gezegd dat ik mijn verbeterpunten zou publiceren en beken meteen maar dat ik geen idee heb hoe ik deze in een logische volgorde kan weergeven, omdat elk punt totaal afhankelijk is (of deel uitmaakt) van de andere punten en ik ze dus eigenlijk niet afzonderlijk kan omschrijven. Daarbij zijn ze in het Frans naar me gecommuniceerd en spreek ik de Nederlandse skitaal niet, dus vergeef me mijn vreemde woordkeuzes. Ik vrees dat deze blog meer verhelderende waarde zal hebben voor mijzelf dan amusementswaarde voor haar lezers. 1. De bocht Ik begin bij de bocht omdat je voor rechtdoor skiën niet zozeer opgeleid hoeft te worden. De termen die mijn Franse leraren graag gebruiken in relatie tot de bocht zijn dérapage (slippen), pivoter (draaien), engagement (inzet, betrokkenheid, waar-is-mijn-woordenboek), appui progressif (progressieve ondersteuning, steun, gewichtsplaatsing) en carf ( ‘beeldhouwwerk’  luidt de vertaling vanuit het Engels). Nu, een ‘goede’ bocht heeft drie fases (voor de amateuristische paint-tekening, zie hierboven): Fase I: Van haaks op de piste naar recht naar beneden Fase II: …

De eerste CRET-week

Published by

Gisteren rondde Marcel, drieëntwintig andere aspirantgidsen en ik de eerste week van de CRET af. Vijf dagen achter elkaar hebben we ons verstopt in skipakken en geskied van de vroege morgen tot aan zonsondergang. Nu zijn we moe. Vijfentwintig paar benen van hout. Dit weekend wordt er bijgeslapen, gegeten en veel water gedronken. Het skiprogramma van de CRET is vormgegeven door drie oude mannen met vriendelijke gerimpelde ogen en een wat jongere, door Salomon gesponseerde legende. Vriendelijk, geduldig, gepassioneerd, didactisch ijzersterk en zelf briljante skiërs: ze begeleiden ons in stijl langs de obstakels op weg naar de perfecte afdaling. Ik zou ze het liefst allemaal houden. Omdat we specifiek voor het probatoire worden opgeleid, leren ze ons skiën volgens de regels van de ENSA, wat wil zeggen: Technisch foutloos. Voor de start van de CRET wist ik niet eens hoe een goede skiër er precies uitzag. Ik keek vanuit de lift naar de poppetjes op de piste en oordeelde naar gelang een schimmig, esthetisch waanbeeld. Nu weet ik hoe nauw het luistert. Skiën is maar …

De Kluizenaar van Coupeau

Published by

Vriendjes maken in Chamonix is best moeilijk. Seizoenarbeiders komen en gaan en komen nooit meer terug. Als bartender in een après-skitent worden de kameraden je in de schoot geworpen, maar wat blijft daar na een jaar van over? Facebookvrienden. Zweden in Zweden, Britten in Engeland en Spanjaarden in Spanje. Helaas ligt de valleitrouwe Chamoniard ver van het type dat je met open armen in de klimhal opwacht. Na drie jaar en een hoop gemeenschappelijke uren in dezelfde verstikkende ruimte, kijken ze je nog steeds aan alsof je hun privéfeestje crasht. Slechts een klein, onlogisch netwerk doorstaat de wisseling van seizoenen; mensen waarvan je vergat dat je ze eens begroette, contacten die nieuw leven ingeblazen kunnen worden of vrienden die onverwacht tevoorschijn springen uit de krochten van hun eigen Chamonix. Maar bij gebrek aan zelfinitiatief, loopt de kluizenaar van Coupeau enigszins het risico haar dagen in eenzaamheid te slijten. Soms denk ik dat ik toch contactgestoord genoeg ben om uiteindelijk ongeschikt voor het seizoenleven te blijken. Een mobiel die in de gletsjerspleet valt is namelijk een …

Een warme storm

Published by

De regen probeert de sneeuw uit de vallei te spoelen en de wind blaast het poeder van de hooggelegen flanken. De bossen ogen donker, kaal en triest. Chalets druipen en krimpen met een meter, hun houten geraamte is plotseling weer zichtbaar. Een warme storm stopt onze lange, witte winter terug in de ladekast van onze hoop. Wat zijn we toch miezerig en afhankelijk. Gisteren nog daalden Marcel en ik af door een laag poeder zo hoog als ons onderstel. Hij nam me mee door het bos boven Lavancher, door de steile, diepe sneeuw van een ogenschijnlijk succesvolle winter, langs bomen die niet voor ons opzij gingen en mijn lef bevroren. Gedurende die ene afdaling verloor ik al het zelfvertrouwen dat ik de afgelopen maand moeizaam bij elkaar had gesprokkeld. Daar stond ik weer, met mijn vreemde ski’s aan mijn onwennige voeten. Alles dat resteert vandaag is het geluid van miljoenen druppels op de naakte grond en een vergelijkbare hoeveelheid onzekerheid. Wat doe ik in een smeltende wereld? En wat in een besneeuwde wereld die te …