Author: Ruby Elizabeth

De Schaduw van de Mont Blanc

Published by

Als je persé naast de hoogste berg van Europa wilt wonen, dan lever je onvermijdelijk in op zonlicht. Er zijn huizen in de vallei van Chamonix die zelfs in de zomer geen zon zien. De winter hier is nu eenmaal een donkere aangelegenheid, maar stel je eens voor dat de lente aanbreekt, de vogels fluiten, de ramen openzwaaien en geen zonnestraal de kamer verwarmd…! Gelukkig bestaan er dorpen zoals Coupeau, gelegen tussen de bossen aan de overkant van het massief. Zelfs ’s winters ontsnappen die nog aan de schaduw van de Mont Blanc, al is het maar voor een uur of twee. Zonlicht is goed voor een mens. Daar bloeit ze van op. De chalets schieten hier dan ook uit de grond, ik ken de cijfers niet maar op basis van hun voorkomen schat ik in dat de helft ervan gedurende de laatste tien jaar gebouwd is. Grote, moderne chalets met zoveel raam dat je ’s avonds steevast een inkijkje krijgt in het leven van de rijke bergbewoner. Twee bochten onder het appartement van Adria …

Herschrijven

Published by

Fieke heeft me het perfecte verjaardagscadeau gegeven en ik heb geen idee meer hoe ik erover kan schrijven. Het is namelijk een boek over schrijven: Het geheim van de schrijver van Renate Dorrestein. Ik ben op pagina 169 en realiseer me al vanaf pagina 1 dat ik, als beginnend schrijfster, het complete rijtje aan klassieke beginnersfouten maak. Waarom, lieve lezers, wijzen jullie me daar niet zo nu en dan op? Af en toe een opmerking zodat ik langzaamaan beter leer schrijven? Ik ben blij met het boek van Dorrestein, maar had liever elk jaar een hoofdstuk gelezen, in plaats van het hele boek in één keer. Marcel probeert me soms te leren skiën door vlak voor een afdaling alle verbeterpunten energiek richting mijn ski’s te schreeuwen: movement vertical dissociation regard planter les battons laissez glisser angulation face à la pente ! Op zo’n moment begrijp ik acuut niets meer van het skiën en sta ik als versteend bovenaan de piste. Zo hang ik nu ook boven mijn laptop. Goed, dit snap ik wel: Gedachteloos schrijven is …

Van Ski’s naar Wielen

Published by

Zoals jullie misschien wel gedacht hebben, heb ik dat examen dus niet gehaald, anders had ik het nieuws een week geleden in lettertype 72 diagonaal over de homepage van mijn blog geschreven (het format WordPress laat dat overigens niet toe, zo saai). Participeren aan het examen met mijn blessure was al pure winst – zo blijven mensen herhalen – en dus ben ik een tevreden verliezer. Sterk voor volgend jaar. Het Catalaanse Monster is gelukkig wel door en gooit zich nu fulltime op de klimcarrière, want in juni begint de volgende reeks examens. Het is ergens wel een opluchting dat ik gewoon lekker kan gaan klimmen, zo technisch incorrect als me zelf gepast lijkt, zonder die ENSA die altijd een beetje mee koekeloert vanuit een onzeker gedeelte brein. De bergen zijn leuker zonder de ENSA. De organisatie van het komende jaar is zodoende aan de orde van de dag, en ik denk aan Spanje, berghutten, Patagonia, timmervrouwsopleiding en een hond. Jammer genoeg prijkt ‘het rijbewijs’ bovenaan het lijstje. Van ski’s gaan we naar wielen. Ik …

Een kermis vol idioten met stokken

Published by

Hoe voelt het om weer te skiën? Precies een maand na de blessure? Volledig ingetaped op de groene piste? Bochten van een beginner, het recht op één enkele kijken-hoe-het-gaat afdaling? Dit ga je belachelijk vinden, maar het was de meest geruststellende ervaring die ik geloof ik ooit heb gehad. Het licht aan het einde van de tunnel. Alles weer op z’n plek. Diepe zucht, oef, we hebben het overleefd. Wàt was dit een avontuur en wat ben ik dankbaar, dankbaar, maan-en-terug dankbaar voor de goede afloop. Ik was bijna in staat om online een nieuwe identiteit te bestellen en meteen maar een ticket naar een alternatief levenspad in het mandje te gooien Het gat waarin ik na mijn blessure viel was zo diep als de vallei van Chamonix. Ik voelde me shit. Verloren bijna. Hoe, vroeg ik me telkens af, kon een abrupte stilstand van een hotseflots on the go skicarrière zoveel ellende genereren? Sinds wanneer identificeerde ik mezelf als skiër en als skiër alleen? Wanneer was ik dermate van de bergen vervreemd dat zij …

Moguls vs. Knieband

Published by

Het ging ongeveer als volgt: Marcel en ik deden mogultraining op pistes die fanatiek voor ons waren voorbereid door honderden voorgangers (voor zij die Chamonix kennen: Grands Montets, La Herse). De heuvels waren minstens van heuphoogte en als een virus verspreid over elke begaanbare flank van Lognan. Je moet er even bij stilstaan hoe vreemd dat eigenlijk is. Hectares aan kleine heuvels in het ondergesneeuwde territorium van de mens, ik kan me voorstellen dat de Chamois zich afvraagt waar ons soort zich mee amuseert. Als je mij drie jaar geleden op zulk terrein had gedropt, de skiliften buiten zicht, dan had ik rondgekeken of er niet ergens een groep aliens rondliep. Hoe dan ook, het was belangrijk dat we de afdaling over die heuvels onder de knie kregen. En ik ging eindelijk vooruit, wist mijn lijf stil te houden terwijl mijn benen zich lieten meevoeren door de sluizen van het maanlandschap. Nog een petit peu d’engagement en ik zou op niveau zitten. Hoog in La Herse zagen we ons menssoort ploeteren door het terrein. Hé, …

Plan B

Published by

Een week geleden ontving ik de convocation van de ENSA waarin ze me uitnodigen voor de examens. Bij het zien van die van Marcel vorig jaar werd ik plaatsvervangend nerveus; bij het zien van mijn eigen ben ik naar La Panière gestrompeld voor een maxi-croissant en een muffin en heb ik een uur lang voor me uitgestaard. Wat is je plan B? – vroeg mijn vader me gisteren over de telefoon. Plan B was nog lang niet ouderproof, hing ergens tussen mijn schaapachtige fantasieën over de toekomst en zat vol glitter en glinstering van dromen die nog niet in contact waren geweest met de realiteit. Een waardige concurrent van Plan A, maar allerminst concreet. Ik dacht aan alle plekken die ik wilde bezoeken: Parijs, Granada, New York en Rio de Janeiro, Argentinië en Chili, de bergen van Patagonia en wederom Siurana. Ik dacht aan de dingen die ik wilde doen: Schrijven, klimmen, muziek maken, fotograferen, nieuwe mensen leren kennen en nieuwe dingen leren. Ik dacht aan de dingen die moesten: Geld verdienen en mijn rijbewijs …

Valentijn

Published by

Ik heb zojuist ‘Valentijn’ gegoogeld om te verifiëren dat de ‘dag der geliefden’ vandaag is, veertien februari, want mijn opgesloten bestaan in Coupeau maakt me wereldvreemd en vergeetachtig. Het meest prominente zoekresultaat in beeld was een advertentie van de HEMA, en ik ben groot fan van HEMA, waardoor ik nu met spijt in het buitenland zit, want ik had Marcel graag een USB-stick roos van 8GB en een hartvormig thee-ei cadeau gedaan. De ‘dag der geliefden’ is volgens mijn vriendje 23 april, Sant Jordi, wanneer Catalaanse mannen een roos aan Catalaanse vrouwen geven en Catalaanse vrouwen een boek aan Catalaanse mannen. Valentijn heeft geen betekenis voor hem, nog minder dan voor iemand die de traditie afschrijft als commerciële onzin. Hoe overtuig ik deze Catalaan van de noodzaak om een puntzak met zachte hartjessnoepjes voor mij te kopen? Dit is mijn zesentwintigste Valentijn zonder puntzak met zachte hartjessnoepjes. Gelukkig heb ik Marcel niet nodig om me te verkneukelen over onze liefde. Sterker nog, Marcel is vanmorgen vroeg vertrokken om te skiën, samen met de hele vallei …

Het Restaurant: Een Fancy Berghut in de vallei

Published by

Waar moet je heen om mensen te ontmoeten als je nieuw bent in de stad? Naar het restaurant van Ruby. Want daar eet iedereen hetzelfde om dezelfde tijd aan dezelfde tafel. Zoals in een berghut, maar dan in de vallei. Een van mijn favoriete onderdelen van het alpinisme is het diner in de berghut, al kan ik me het zelden veroorloven en zit ik er vaak met een zakje noedels naast. Ingevlogen knoflook kost immers een fortuin, net als de liftpas van de wijn. Hoe dan ook, in een berghut raak je bijna altijd in gesprek met je tafelgenoten, zij het omdat het zout aan de andere kant van de tafel staat. Natuurlijk geeft het alpinisme een gemeenschappelijke hobby waar gemakkelijk over gesproken wordt, maar het gemeenschapsgevoel komt volgens mij grotendeels voort uit het feit dat je aan dezelfde tafel zit en het eten deelt. Dat is nu precies wat ik wil: De perikelen van een eetzaal in een berghut, in de vallei. En goedkoop. Hoeveel ik echter ook houd van het oude, houten, geleefde karakter …

Ligamenten houden van groenten en fruit

Published by

Ik was ervan overtuigd dat ik goed was in het omgaan met tegenslag, maar na twee weken wil ik nog steeds skiërs pootjehaken en sneeuwvlokken terug de hemel in sturen. Marcels verhalen over de afgelopen CRET-week maken me jaloers. Hoe meer zij trainen, hoe kanslozer ik me voel. Ik was wel de laatste die zich een maandlange siësta voor het examen kon veroorloven. Mijn zelfvertrouwen is in zijn geheel blijven hangen achter de mogul die mijn ondergang inzette. Het voelt als een grap om in dit stadium nog hoop op succes te cultiveren. Wat is er gebeurt met de weg ernaartoe? Het is moeilijk om die te waarderen vanuit horizontale positie. Hoe langer ik op de bank lig, hoe meer ik geneigd ben om mezelf te distantiëren van het traject. Ik zou het graag opgeven om te voorkomen dat ik nog een maand lang dobber in frustratie en daarna in lijn der verwachting het examen faal. Het vereist nogal wat optimistisch vermogen om deze tegenslag te zien als een leermoment of gelegenheid om door te zetten. …

Frida

Published by

Terugvallen op Netflix is perfect voor een dag of twee, maar daarna beginnen alle series en films op elkaar te lijken. Ik was verdrietig toen Marcel in de bus stapte en zonder mij naar Briançon reed, en zocht afleiding. Maar de dag dat hij aan de CRET begon, vond ik mijn schilderspullen terug in de lade. De winter van Chamonix staart me betekenisloos aan door het balkonraam. Zonder ski’s is de laag sneeuw beduidend minder inspirerend. Ik ben uit de ENSA-trein geschopt terwijl de aspirant gidsen nog op weg zijn naar het examen. Wat in godsnaam doet een gestrande ziel zonder ski’s in deze vallei? Schilderen. Misschien valt er inderdaad winst te behalen uit mijn blessure, zoals de fysio zei. Zij had het over spiergroepen die ik tijdens mijn revalidatie kon trainen, ik dacht meer aan een soort geestverruimend avontuur. Sorry voor dat paard dat constant terugkomt, maar dat stond hier werkelijk in de woonkamer. Ik was zo gefocust als het niveau van de ENSA van me vroeg en dat was all-in. Alles buiten skiën …