RUBY ELIZABETH

De Chardonnet steekt daar altijd zo stiekem uit boven Glacier d’Argentière. Ik hou van de berg. Echt waar. Ik zou er zo een relatie mee kunnen beginnen.
Nu heeft ze plotseling weer sneeuw op haar rotsen. Daar hoef je geen twee keer voor te kijken, dat zie je al vanuit je ooghoek wanneer je in een gesprek met de buurman bent beland. Grijze berg is plotseling witte berg.

Samen met het feit dat de bomen op de parkeerplaats van Grands Montets roze blaadjes hebben gekregen en een koude wind tegenwoordig tussen de bergen ruist, kondigt ze het nieuwe seizoen aan. En adverteert vast stiekem voor het winterseizoen: Kunt u ook niet wachten tot de eerste goede afdaling van winter 2016/2017? Reserveer vast uw plek op mijn top, dan skiet u zonder zorgen van de Migot zodra mijn flanken in conditie zijn!
Jaja.

Ik heb zin in de winter. Vorig jaar kon ik me met geen mogelijkheid inbeelden hoe Chamonix er bij winter uit zou zien, laat staan hoe ik zelf van een sneeuwhelling af zou komen. Dit jaar stap ik zonder minderwaardigheidscomplex de skiscene in. Ik kan zo ongeveer beginnen waar ik in Maart geëindigd ben: Tussen de hoge bergen, in onwijs lastige sneeuw die ik net aan soort van wist te beheersen voordat het verdween.
Dat houdt niet in dat mijn traject bij deze afgerond is. Verre van. Nu moet ik die verfoeide dreiging van besneeuwde bergen leren inschatten zonder als een blind paard achter mijn vriendje aan te hobbelen. Nu moet ik leren skiën op daadwerkelijk steile hellingen. Nu moet ik eens serieus gaan inzoomen op mijn techniek en op zijn minst 12 skitochten er doorheen jagen voor de lijst van het toelatingsexamen.

Maar: Ook gewoon genieten. Ze hoeven in elk geval niet meer op me te wachten als we met zijn allen de groene piste afgaan en ik bang ben om een bochtje te maken (op ijzige zwarte pistes zal ik nog wel zo mijn tijd nemen).
En weet je wat ook zo leuk is: Het gootjesseizoen komt eraan! Ijsklimmen! Mijn Nomics hebben nog geen drie krasjes van die paar keer dat ik ze gebruikt heb, en dat wekt natuurlijk de verdenking dat ik ze alleen maar heb gekocht om mee te paraderen.
Ze zullen het zwaar krijgen, die Nomics. (Hoop ik)

Oh die Chardonnet. Kijk haar nou trots boven de andere uitsteken. Vraagt zij niet om avontuur, met dat laagje sneeuw dat zo nonchalant op haar schouders rust? Daagt zij ons niet uit, kom dan alpinistje, kom dan als je durft?

Het werkseizoen komt er weer aan.
Onvermijdelijk, want geld heeft niet de neiging om zichzelf te vermenigvuldigen.
Ik had gekozen om in Chamonix te blijven, maar daarmee nog geen beslissingen gemaakt over de invulling van het komende jaar.
Het is eigenlijk vrij eenvoudig: Omdat het werk pas in de wintermaanden weer beschikbaar komt ben ik vrij tot november/december en mag ik me vervolgens burn-out werken in een café dat de drukte niet aankan (en te beroerd is om een mannetje extra aan te nemen, want zo gaat dat in Chamonix).
Het goede aan seizoenswerk is wel dat je ook een heel seizoen hebt om bij te komen.

Dit is waarschijnlijk het laatste seizoen dat ik ga draaien. Ik heb niet de illusie dat ik volgend jaar plotseling aan de bak kom bij National Geographic, aangenomen wordt tot de gidsenopleiding of kan leven van dat boek dat ik nu aan het schrijven ben (waarin ik een beetje aan het vastlopen ben), maar ik wil op een gegeven moment mijn energie toch wel op een andere, duurzamere manier investeren.
Lange avonden biertjes tappen doet inmiddels niet zoveel meer voor mijn ontwikkeling.

Alhoewel, ik kan weer terecht bij mijn oude werkgever en heb hem gevraagd of hij me wat bij wilt brengen van het managers vak. Zoiets als stocklijsten maken, bestellingen doen, roosters in elkaar knutselen, naar omzetcijfertjes kijken, stress van hoger af voelen. Meer stress in het algemeen, misschien.
Ik eindig nog eens als horecatijger.

Het mooie aan mijn oude werk is wel dat je het niet veel extremer krijgt en dat heeft dan ook wel weer charme.

Het maakt mee eigenlijk wel rustig dat ik straks weer een beetje geleefd wordt. Vijf maanden lang rondrennen zonder tijd te hebben om over meer existentiële dingen na te denken, alle dromen op een tweede spoor, overgelaten aan de stille momenten in de bus of rij van de kassa, geld dat zich op de bankrekening aandient en een gemakkelijke sociale omgeving waarin ik zoveel zinloze dingen kan schreeuwen als ik wil.

Dan heb ik nu nog een beetje September en Oktober om door te dromen. Teksten insturen, tochten aftikken, foto’s maken, boeken lezen, toch maar eens aan die muzikale carrière beginnen (als je droomt – doe het dan goed)…
Nog eventjes vrij zijn.

Ik raak alles kwijt. Sleutels. Pasjes. Mobiel. Documenten. Dat zit in mijn genen.
Mijn moeder heeft dat niet. Mijn broer ook niet.
Mijn zus en vader wel.

Je zou kunnen zeggen dat we gewoon slordig zijn, wat ongetwijfeld waar is, maar wij moeten organisatorisch opboksten tegen een hele hardnekkige natuur.
Daar waar andere mensen immer hun pasje terug stoppen in hun portemonnee, vergeten wij dat we die eruit hebben gehaald zodra die de buitenlucht ziet.
Ons hoofd vindt geen grip op de kleine realiteit. Onze gedachten gaan niet vanzelf uit naar dagelijkse handelingen; die voeren we op een soort mechanische wijze uit en pas als er iets abnormaals gebeurd (de sleutel ligt niet op de sleutelplek) bemoeid ons brein zich ermee.

We moeten onze praktijk bombarderen met organisatie om te voorkomen dat we constant aan het zoeken zijn.
Discipline die moet doordringen tot die momenten dat onze kop absent is.
Dat is best lastig.

Ik heb me vrij snel aangeleerd om altijd achterom te kijken wanneer ik ergens wegloop en vind van alles achter me: vestjes op de treinstoel, mobieltjes op de bar, portommonees tussen de grassprieten. Een hardop mantra van ‘heb ik alles, heb ik alles’.
Dat redt me.
Maar wat me nog het meest heeft geholpen, is het vinden van een vriendje dat zo mogelijk nog erger is.

Toen ik voor het eerst in zijn busje kwam, zag ik dat de aansteker met een touwtje aan het gasstel was verbonden.
Dat vond hij het toonbeeld van organisatie, maar ik realiseerde me meteen ik dat ik met een gelijksoortig karakter te maken had. Aanstekers van georganiseerde mensen lopen nooit weg, alleen die van ons moeten we ketenen.

Het busje laat hoe dan ook met haar grootte geen pepernoot wanorde toe. Alles ligt bij voorbaat in de weg. Zonder een extreem regiem is er geen leven mogelijk en dat realiseren we ons dermate dat we bijna een beetje OCD worden.
‘Dat is niet Feng Shui!’ beschuldigen we elkaar dagelijks twintig keer.

Het regiem in het busje neem ik ook mee naar de gevaarlijke buitenwereld (dat is niet Feng Shui Ruby – hoor ik het oordeel van Marcel), en verdomd, mijn pasjes keren inmiddels terug naar de portemonnee.

Maar ik raak nog steeds dingen kwijt.
Dat is het lullige.
Mijn zus verloor het tasje met al haar pasjes de dag voor ze naar Marokko vloog. Ook zij is gedwongen hypergeorganiseerd, en dan alsnog glipt zo’n tasje erdoorheen.
Elk onbewaakt moment toont zich toch weer funest.

Die tasjes en pasjes en mobieltjes wachten rustig hun kans af en zodra ze een molecuul vrijheid detecteren schieten ze er als een paashaas vandoor.

Ze zijn ons wel echt kwaadgezind.

Ik maak een tocht op de Minaret in Bassin d’Argentière en kom ’s middags laat thuis bij de bus. De volgende dag gaat mijn transfer. Ik heb geen douche tussendoor.
Op Geneva airport voeg ik me tussen Nederlandse toeristen en zakenmensen.
Mama haalt me op bij Schiphol.

‘Hee Suus’, zeg ik als ik mijn zus ’s avonds aan de telefoon heb. ‘Ik moet zeker op netjes, morgen.’
‘Ja’.

Ik duik de kledingkast van mijn moeder in. De koningin van de bloesjes.
In de spiegel zie ik mijn atletenlijf, bruin waar het gletsjerlicht overheen is gekropen.
Brede schouders met twee armen die klaar hangen om een rots klein te krijgen.
Een beetje misplaatst daar zo in Aerdenhout.

Ik paradeer in Maison Scotch en Zara van links naar rechts en houdt mijn haar op om te weten hoe het eruit zou gaan zien.
Blauw bloesje. Wit bloesje. Toch die met die bloemen.

De volgende morgen was ik mijn haar en neem ik het make-up tasje van mijn moeder mee naar de keukentafel, waar het daglicht op de handspiegel valt en ik elke cel van mijn gezicht kan onderscheiden. Ik trek een zwart lijntje boven mijn ogen, leg mascara op mijn wimpers en breng lippenstift zorgvuldig rondom mijn lippiercing aan.
Mijn neus is dit jaar vijf keer verbrand en ziet nog steeds een beetje rood.
Sauvage, denk ik, die lippiercing. Het enige restant wild.

Dan vind ik nog twee oorbellen die later van diamant blijken en wanneer mijn moeder me treft hangt ze nog een kettinkje met een diamantje om mijn nek.

Ik voel me zoveel vrouw als kermisattractie.

Ik leg tegenwoordig mijn omgeving vast met een superdupercamera die op de ‘auto’ stand al een dor takje mooi op de foto kan zetten.
Het is tijd voor Instagram, dacht ik daarom. Want dan kan ik dat dorre takje met iedereen delen.

Ik begreep eerst niet dat je daarvoor een smartphone nodig hebt.
Die ene die ik van de berg heb gegooid is inmiddels vervangen door een goedkoop model dat net aan wat contouren in de wereld weet te onderscheiden.
Voor Instagram moet ik nu alleen nog ontdekken hoe ik de foto’s van de superdupercamera overbreng op mijn nieuwe smartphone. Alles voor dat dorre takje.

Dan kom je natuurlijk onvermijdelijk terecht in een nieuwe wereld, de wereld van Instagram, en ik ben al passievol op avontuur geweest in de creatieve representatie van de levens van Miley Cyrus, Kim Kardashian en dat bloedmooie model met die ondeugende bek waar ik even de naam van kwijt ben.
Vandaag ontdekte ik dat mijn Nederlandse vriendjes (en vriendjes van) ook allemaal Instagram hebben. Ze zijn massaal op vakantie geweest, in uberidyllische settingen, weergeven op de achtergrond van de bruine haren van een kokosnood of het hoekje van de zonnebril. Ze hebben cultuur op unieke wijze benadert, wijn gedronken (veel wijn) en hele fotogenieke gerechten gegeten en écht, iedereen lijkt wel fotograaf. Of ze hebben allemaal een superdupercamera die zelfs een dor takje mooi op de foto zet.

Instagram maakt het leven nog drie keer meer smooth dan facebook, heb ik even ontdekt. Ik heb allemaal avontuurlijke celebs in mijn kenniskring en moet dus ook drie keer harder mijn best gaan doen om een relatief cool leven te leiden.
Nu ben ik een beetje bang dat ik de plank mis ga slaan, vooral met de hashtags. En die eerste foto zit me dwars.
Misschien moet ik het dorre takje doorzetten.

Ik heb tegenstrijdige emoties bij mijn eerste (erg late) stapjes op Instagram, net als bij Facebook, social media in het algemeen, zoals iedereen ongetwijfeld. Creatief! Een kans! Denkt mijn innovatieve, meegaande hersenhelft.
Weg jij, denkt mijn Boeddhistische hersenhelft. Weg, weg, weg, gif, gif, gif.

Ik moet nu eerst op zoek naar een dor takje en dan zien we wel in hoeverre mijn eigenwaarde zal gaan afhangen van diens populariteit op Instagram.
Op pad met de supersupercamera.