De Chardonnet steekt daar altijd zo stiekem uit boven Glacier d’Argentière. Ik hou van de berg. Echt waar. Ik zou er zo een relatie mee kunnen beginnen. Nu heeft ze plotseling weer sneeuw op haar rotsen. Daar hoef je geen twee keer voor te kijken, dat zie je al vanuit je ooghoek wanneer je in een gesprek met de buurman bent beland. Grijze berg is plotseling witte berg. Samen met het feit dat de bomen op de parkeerplaats van Grands Montets roze blaadjes hebben gekregen en een koude wind tegenwoordig tussen de bergen ruist, kondigt ze het nieuwe seizoen aan. En adverteert vast stiekem voor het winterseizoen: Kunt u ook niet wachten tot de eerste goede afdaling van winter 2016/2017? Reserveer vast uw plek op mijn top, dan skiet u zonder zorgen van de Migot zodra mijn flanken in conditie zijn! Jaja. Ik heb zin in de winter. Vorig jaar kon ik me met geen mogelijkheid inbeelden hoe Chamonix er bij winter uit zou zien, laat staan hoe ik zelf van een sneeuwhelling af zou komen. …

Het werkseizoen komt er weer aan. Onvermijdelijk, want geld heeft niet de neiging om zichzelf te vermenigvuldigen. Ik had gekozen om in Chamonix te blijven, maar daarmee nog geen beslissingen gemaakt over de invulling van het komende jaar. Het is eigenlijk vrij eenvoudig: Omdat het werk pas in de wintermaanden weer beschikbaar komt ben ik vrij tot november/december en mag ik me vervolgens burn-out werken in een café dat de drukte niet aankan (en te beroerd is om een mannetje extra aan te nemen, want zo gaat dat in Chamonix). Het goede aan seizoenswerk is wel dat je ook een heel seizoen hebt om bij te komen. Dit is waarschijnlijk het laatste seizoen dat ik ga draaien. Ik heb niet de illusie dat ik volgend jaar plotseling aan de bak kom bij National Geographic, aangenomen wordt tot de gidsenopleiding of kan leven van dat boek dat ik nu aan het schrijven ben (waarin ik een beetje aan het vastlopen ben), maar ik wil op een gegeven moment mijn energie toch wel op een andere, duurzamere …

Ik raak alles kwijt. Sleutels. Pasjes. Mobiel. Documenten. Dat zit in mijn genen. Mijn moeder heeft dat niet. Mijn broer ook niet. Mijn zus en vader wel. Je zou kunnen zeggen dat we gewoon slordig zijn, wat ongetwijfeld waar is, maar wij moeten organisatorisch opboksten tegen een hele hardnekkige natuur. Daar waar andere mensen immer hun pasje terug stoppen in hun portemonnee, vergeten wij dat we die eruit hebben gehaald zodra die de buitenlucht ziet. Ons hoofd vindt geen grip op de kleine realiteit. Onze gedachten gaan niet vanzelf uit naar dagelijkse handelingen; die voeren we op een soort mechanische wijze uit en pas als er iets abnormaals gebeurd (de sleutel ligt niet op de sleutelplek) bemoeid ons brein zich ermee. We moeten onze praktijk bombarderen met organisatie om te voorkomen dat we constant aan het zoeken zijn. Discipline die moet doordringen tot die momenten dat onze kop absent is. Dat is best lastig. Ik heb me vrij snel aangeleerd om altijd achterom te kijken wanneer ik ergens wegloop en vind van alles achter me: …

Ik maak een tocht op de Minaret in Bassin d’Argentière en kom ’s middags laat thuis bij de bus. De volgende dag gaat mijn transfer. Ik heb geen douche tussendoor. Op Geneva airport voeg ik me tussen Nederlandse toeristen en zakenmensen. Mama haalt me op bij Schiphol. ‘Hee Suus’, zeg ik als ik mijn zus ’s avonds aan de telefoon heb. ‘Ik moet zeker op netjes, morgen.’ ‘Ja’. Ik duik de kledingkast van mijn moeder in. De koningin van de bloesjes. In de spiegel zie ik mijn atletenlijf, bruin waar het gletsjerlicht overheen is gekropen. Brede schouders met twee armen die klaar hangen om een rots klein te krijgen. Een beetje misplaatst daar zo in Aerdenhout. Ik paradeer in Maison Scotch en Zara van links naar rechts en houdt mijn haar op om te weten hoe het eruit zou gaan zien. Blauw bloesje. Wit bloesje. Toch die met die bloemen. De volgende morgen was ik mijn haar en neem ik het make-up tasje van mijn moeder mee naar de keukentafel, waar het daglicht op de …

Ik leg tegenwoordig mijn omgeving vast met een superdupercamera die op de ‘auto’ stand al een dor takje mooi op de foto kan zetten. Het is tijd voor Instagram, dacht ik daarom. Want dan kan ik dat dorre takje met iedereen delen. Ik begreep eerst niet dat je daarvoor een smartphone nodig hebt. Die ene die ik van de berg heb gegooid is inmiddels vervangen door een goedkoop model dat net aan wat contouren in de wereld weet te onderscheiden. Voor Instagram moet ik nu alleen nog ontdekken hoe ik de foto’s van de superdupercamera overbreng op mijn nieuwe smartphone. Alles voor dat dorre takje. Dan kom je natuurlijk onvermijdelijk terecht in een nieuwe wereld, de wereld van Instagram, en ik ben al passievol op avontuur geweest in de creatieve representatie van de levens van Miley Cyrus, Kim Kardashian en dat bloedmooie model met die ondeugende bek waar ik even de naam van kwijt ben. Vandaag ontdekte ik dat mijn Nederlandse vriendjes (en vriendjes van) ook allemaal Instagram hebben. Ze zijn massaal op vakantie geweest, …