Een van de laatste vakken die ik volg om mijn Premaster Levenslooppsychologie af te ronden, is Psychologische Gespreksvoering: dat je tegenover een persoon zit met problemen en dat jij – psycholoog/magiër – die problemen probeert op te lossen met een diep gesprek en een flinke zwaai van de toverstok. Nu blijkt dat het er net iets anders aan toe gaat, of althans, bij het studiemateriaal zit wel een boek, maar geen stok. En in dat boek leren ze me in eerste instantie om te luisteren. Wat blijkt: Ik luister niet zo goed. Het vak wijst me op een mankement in mijn communicatievaardigheden waar ik me nooit echt bewust van ben geweest, want ik vond mezelf best een prima luisteraar (ik onthield alleen niets, maar dat was een ander probleem). Ik zal eerst even uitleggen hoe ik tot die conclusie ben gekomen en waarschuw vast: dat proces was pijnlijk. Tijdens een opdracht spraken we meer dan dertig minuten met een nepclient. We werden opgenomen én beoordeeld. Een beter recept voor klotsende oksels bestaat voor mij niet; …

Het was geen makkelijk jaar voor me. Er zijn vele soorten jaar die mogelijk veel (véél véél) moeilijker zijn dan het mijne en mijn zegeningen ben ik dan ook echt wel blijven tellen, maar als ik zo terugkijk op de afgelopen twaalf maanden (mijn 31ste levensjaar) dan denk ik toch: tsja, voor mij, op planeet Ruby, was ‘t er nog eens eentje. Ik had graag het jaar lang doorgeschreven en, zoals altijd kon, verslagen teruggelezen over alles wat er zoal heeft gespeeld, maar schrijven was denk ik voor het eerst misschien te confronterend, ingewikkeld en bovendien te warrig. Ook buiten mijn blog heb ik weinig op papier gekregen. Ik geloof dat het leven me dit keer echt te pakken heeft gekregen (de aanhouder wint – dat zal ik nog wel een keer uitleggen) zodat zelfs de magisch-therapeutische pen niet meer hielp. De inkt van dat ding bestaat mogelijk uit mijn eigen optimisme, vertrouwen in mijzelf en mijn toekomst, en dat was er niet meer. Het goede nieuws is dat ik nu weer schrijf. Het komt …

Ik heb een aantal blogs geschreven over ‘hoe het momenteel met me gaat’ of ‘mijn leven in huidige staat’ en ze allemaal vrij snel weer weggegooid. Het lukt niet om er een coherent verhaal van te maken. Het irritante is dat ik ondertussen ook niet over andere dingen kan schrijven, alsof ‘dat ene verhaal over mijzelf’ de schrijfmachine blokkeert; een flinke kiezel in een anders vrolijk ratelend mechanisme. Dit verhaal is weer zo’n poging. Ik geloof dat ik me niet in de meest fabuleuze gemoedstoestand van mijn leven bevind, maar ben me bewust van mijn privileges, mijn fysieke en mentale gezondheid, de kwaliteit van mijn (fysieke, economische, sociale etc.) omgeving en zo voort, waarvan niets mijn verdienste is en al het andere puur geluk. Mijn huidige problematiek (‘uitdaging’, moet ik natuurlijk zeggen) komt voort uit keuzes die ik zelf heb gemaakt en ik ben zodoende allesbehalve zielig. Ik kook gaar in mijn eigen sop, zal ik maar zeggen, maar wil het toch een keer over die sop hebben in de hoop dat ’t schrijven hierna …

Hij kwam mee als vriend van een jongen die ik ook nog beter moest leren kennen. Blond haar, blauwe ogen, mager en razendsnel. Het was midden winter en de berg die we zouden beklimmen lag vlak achter ons. Ik voelde me wat onzeker, beide jongens waren sterke jonge bergfanaten die het beter en sneller zouden doen dan een Hollands meisje. Ik wilde ze niet tot last zijn, sterker nog, ik wilde net als de blonde jongen in opleiding tot berggids en geen flater slaan naast mijn ambities. We moesten sporen die dag, wat hij in hoog tempo deed. Pratend, lachend, nam zichzelf niet serieus. De zon scheen en de sneeuw glinsterde, van de gesprekken die we hadden kan ik me flarden herinneren. Hij leefde het grootste gedeelte van het jaar in een bus, voor de bergen, in de bergen. Ik had toen juist de relatie met Marcel verbroken en was blij het busleven achter me te laten.    We overbrugden een col, waar de jongen al snel uit het zicht gleed als kleurrijk ongeleid projectiel …

Fred met de gletsjerblauwe ogen heeft een nieuw gebiedje geopend, middenin Briançon. Als je van de oude brug springt (meter of vijftig in een poeltje helderblauw water van geen halve meter diep, zeer af te raden) en even opwaarts door de rivier waadt, sta je al snel aan de voet van de rots. Dat is gelukkig niet de officiële toegangsweg, er loopt netjes een pad naartoe. Waar dat pad precies begint houd ik echter nog even geheim, want blijkbaar wil Fred ’t gebiedje verstoppen voor het grote publiek (het wemelt er inmiddels van de locals). Mijn 7b begint als een 6b over een plaat en loopt dan door naar een overhangende scheur die, bezien vanuit de juiste hoek, richting de hemel kruipt met precies de 300 jaar oude brug op de achtergrond. Omdat de route vooral om vingerkracht vraagt, en nauwelijks om techniek, tactiek of mentale reserve, was het uitklimmen ervan vooral een getuigenis van een (voor mij) goede fysieke vorm voor ’t begin van het seizoen. Alhoewel het klimmen op zichzelf leuk was, ging …