Blogs
Leave a Comment

Namasté en dus: een bosje bloemen (of niet)



Toen het zo’n jaar geleden tot me doordrong dat bosjes bloemen op hetzelfde lijstje staan als vliegreizen, spuitdeo en bananen, voelde ik de drang om de wereld dan maar gewoon te laten exploderen. Bosjes bloemen wil ik eigenlijk niet opgeven (net als bananen overigens), ze maken de meest grimmige woonkamers immers fleurig en ik voel me zo’n tien graden gelukkiger als ik ’s ochtends de keuken inloop en er een gezond boeket op tafel staat. Wat overigens hier in La Vachette nog geen twee keer gebeurd is. Niemand koopt hier bloemen.

Tenzij er een goede reden voor is natuurlijk, zoals het klimmen van een 7A+, het volgende trapje op de ladder naar de 8A.

Vlak naast de weg tussen Briançon en Col de Lauteret ligt een klimgebied, pal tegenover Les Écrins, in zeer nabij gezelschap van de Les Agneaux (3600m). Zo vlak naast het asfalt van een grote weg lijkt Rocher Maubert geen uitnodigend gebied, maar de auto’s rijden net ver genoeg onder het uitzicht door, en de routes van zo’n veertig meter lang geven veel van mijn favoriete verticale wandelingen. De eerste acht meters hangen over, en de rest speelt zich vaak af op lange technische platen met net genoeg reliëf. De gradaties liggen grotendeels tussen de 6c en 7c en er zijn een hele hoop van (ik ben er voorlopig niet uitgeklommen).

Mijn 7A+ heet Namasté en ondanks het feit dat ze een klein beetje ‘bij elkaar geklust’ is (zo’n viertal greepjes werd niet helemaal gevormd door moeder natuur), vind ik haar altijd fantastisch om te klimmen. De bewegingen zijn soms best uitdagend, fysiek en dan weer technisch, vaak even zoeken, maar er zitten zulke goede rustmomenten in de route dat je er al snel twintig minuten in blijft rondhangen (en onderwijl kunt nadenken over vreemde zaken zoals de mogelijkheid om een pratende (roze) berggeit naast je standplaats te vinden). Tegen het einde wacht bovendien een aantal dynamische passen waarbij ’t voelt alsof je bouldert op vijfendertig meter hoogte (best indrukwekkend).

In alle eerlijkheid ligt Namasté net als Extazie Mysterious in het rijk der cadeautjes en heb ik eigenlijk niet zoveel noemenswaardigs geleerd tijdens mijn beklimming, maar iets verder op de weg naar 8A zal ik genoeg mentale en fysieke materie tegenkomen om een hele herfst uitgebreid op te kunnen kluiven.

Is de beklimming echter een bosje bloemen waard? Ik zou er natuurlijk een paar in ’t wild kunnen plukken, maar vanwege de droogte wil ik de overgebleven bloeiende krijgers liever niet uit de grond trekken. Bloemen kopen voelt daardoor eigenlijk nog vele malen kwalijker, dus neem ik als cadeau voor het klimmen van mijn 7A+ maar mijn door omstandigheden groeiende waardering voor wat er buiten alsnog groeit en bloeit. Dat geeft natuurlijk lang niet de vreugde van ’t bosje op de keukentafel, maar tussen alle concessies die ik duidelijk nog niet bereid ben om te maken voor een wereld die misschien wat minder opwarmt en uitdroogt, was dit eigenlijk wel een makkelijke.

Deze blog schreef ik ruim een maand geleden. Inmiddels heeft het vrij vaak geregend en ziet alles weer – halleluja – groen. Groen én een beetje geel en rood, want de herfst staat voor de deur!

This entry was posted in: Blogs

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s