Een evenement in Olot

‘Vanavond is er een evenement in Olot’, zegt de vader van Marcel. Ik weet niet of er absurd veel evenementen in deze stad plaatsvinden of ik zelf nooit alert ben geweest op de evenementen in mijn voormalige woonplaatsen. Buurtfeesten, concerten, initiatieven, traditionele optochten, er komt geen einde aan. Ik denk dat het hieraan ligt: Olot is groot genoeg voor de organisatie van een hoog aantal evenementen, maar klein genoeg om daarvan ook steevast op de hoogte te zijn. Via de buren. Of de dame achter de kassa van de supermarkt.

Nu is er dus weer een evenement in Olot en word ik zo rond zeven op een fiets gezet. We dalen af naar de andere kant van de stad en zetten onze fietsen langs de rand van een betonnen plein, waar zo’n twintig mensen in kleine groepjes met elkaar in gesprek zijn. Tussen hen door loopt een oud mannetje in een zwart satijnen broek, op gevlochten leren sandalen met zijn grijze haar in stekeltjes op zijn magere hoofd. Hij wordt aan me voorgesteld als de Tai Chi leraar én nog Frans ook, waardoor ik dit keer mee kan praten.

Het plein ligt tussen flats en een drukke weg in. De betonnen tegels zijn roze geverfd. In het kader van het buurtfeest worden een vijftal kermisattracties uitgepakt en voorbereid. Tussen ons, de draaimolen en de springkussens door rennen diepdonkere kinderen. Soms houden ze even stand bij onze cirkel en volgen ze de bewegingen van de Tai Chi leraar, of zitten ze op een rij op een betonnen muur naast ons. Van een afstand kijken hun papa’s en mama’s mee. Ik laat me afleiden door een groep vrouwen in kleurrijke stoffen, hoofddoeken met patronen, lachend op bankjes en bedenk me dan dat ik me moet concentreren op mijn diepe ademhalingen.

Na een les Tai Chi stappen we op de fiets. Dit is de Olot variant van Critical Mass, lees ik op een shirt van een organisator. Achterop zijn fiets zit een stereo-installatie geboden. Ik fietst in een lange sliert door het centrum van Olot met afwisselend oubollige, Catalaanse liederen en overtuigende housemuziek. Op elk plein circuleren we en worden glimlachend aankijken. Ik kan ook niet stoppen met glimlachen, omdat de gemiddelde leeftijd van onze fietsgroep boven de vijftig lijkt te liggen en Marcels vader, met zijn elektrische fiets, op een tevreden, gepensioneerde rebel lijkt. De weg terug naar huis gaat recht omhoog en is geschapen voor die elektrische fiets, waardoor Marcel en ik bezweet aankomen als Marcels vader zijn fiets al veilig heeft opgeborgen.

Vanaf nu ben ik erbij. Nee, geen zucht als Marcel weer een evenement aankondigt waar ik uit fatsoen, vanwege de vergaande vriendelijkheid van zijn ouders, geen nee op kan zeggen. Ik dans mee in de cirkel van oudjes, tijdens het buurtfeest of feest van lichtjes of hét feest van Olot en ik geniet. Zo simpel is het.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s