Tocht 11: Traversée de Râteau

Camp-to-camp houdt zich vrij stil over deze traverse en in het best climbs topogidsje staat ‘ie niet eens omschreven. Tijdens mijn C3 cursus beklommen we beide toppen van de Râteau en ik kan me vaag herinneren dat de gids zei dat de traverse tussen de toppen uiterst ongemakkelijk was (en eigenlijk alleen werd gedaan door mensen die de lijst willen aftikken).
Had ik maar geluisterd.
In een waas van verstandsverbijstering besloten Marcel en ik om 11 uur ’s avonds omhoog te lopen. Vanuit La Grave (1450) naar de top van het liftstation onder Glacier de la Girose (3200, 04:00), naar de west-top (3750, 06:00), naar de oost-top (3800, 12:00), via de graat naar beneden naar de Glacier de la Selle (3100, 02:00) en weer naar boven naar de Col de la Girose (3500, 16:00) om het laatste liftje te zien vertrekken terug bij het liftstation (3200, tijd om fysiek en mentaal het loodje te leggen).

Vlak boven de col op de heenweg, toen de zon langzaam op kwam en we het grootste hoogteverschil hadden overbrugd, zakten we stap voor stap een halve meter in de sneeuw. De uitputtingsslag was voor beide plotseling zo groot dat we ons alleen nog even naar de top zouden slepen. Daarna naar beneden. Liftje en thuis. Maar toen stonden we daar op top Oost, perfect op schema, een zon die echt pas net kwam kijken, de graat die zo binnen handbereik lag, dat we dachten, tsjah, die uitputting.

Het duurde niet lang voordat we begrepen waarom deze graat niet jubelend in de boekjes staat. Ik moest af en toe denken aan voetjes van de vloer, van vaste rots naar vaste rots en dan maar hopen dat die dan wel écht vast zaten. Formaat magnetron trapten we per ongeluk naar beneden. Niet zelden dacht ik: als ik van deze graat kom dan heb ik geluk.
De graat is niet lang (en toch langer dan je denkt) maar op internet wordt er desondanks zes à zeven uur voor gegeven. Hoezo – dacht ik op voorhand. Maar je moet dus elk stukje rost dat je gewicht zal dragen héél zorgvuldig controleren. Alles waar je op staat en alles wat je met je hand vastpakt. Alles.
En daarbij verdwaal je ongeveer elke gendarme omdat er dertig meer zijn dan omschreven. We hebben uiteindelijk de omschrijving naast ons neergelegd en voortdurend gezocht naar de makkelijkste weg. Dan koekeloer je om het hoekje, zie je dat het niet daar is en koekeloer je weer om een ander hoekje. Op zich is dat best leuk, als die vervloekte rotsen vast hadden gezeten.

Ik geloof dat de vermoeidheid op top Oost meer het gevolg was van de voortdurende blootstelling dan van de 2450 hoogtemeters die we inmiddels hadden afgelegd.

IMGP0751
De Oost-zijde van mijn billen en de West-top van de Râteau

Toen stond plotseling alles in het teken van liftje-halen. De graat na top Oost was veel langer dan ik me herinnerde van de C3-cursus en de graat in de afdaling naar de gletsjer was ik integraal vergeten. Het leek bijna niet waar dat we ook nog een sneeuwcouloir omhoog moesten buffelen, ik dacht niet dat we daartoe nog in staat waren. Toch stonden we om 1700 uur bij het liftstation. Nat van de zompige sneeuw. Ik was zo moe dat ik niet eens kon janken om de vertrokken laatste lift (al denk ik dat ik, als ik eenmaal was begonnen, nooit meer zou hebben gestopt).
We vonden een houten hutje. Dat er een bed of iets van comfort ontbrak deerde niet, naar beneden lopen was geen optie meer. De vermoeidheid was toegelaten en nagelde ons aan de grond.

‘De croissantjes in het dal zijn goed’, zei de liftmevrouw ons de volgende ochtend. Uitgelaten zagen de wereld omhoog glijden. De ochtend in het dal van La grave was te warm voor onze donsjassen en bergschoenen. In thermokleding stonden we vervolgens croissantjes te bestellen.

Nu ik ben bijgeslapen heb ik een soort van lelijkerts-onder-de-graatjes-mogen-er-ook-wezen-complex. We hebben veel geleerd en ladieda en de dag was mooi. Maar eigenlijk is het gewoon niet zo cool als alles los zit. Als dat de hoofdmoot van de uitdaging is, dan teken ik er liever niet voor, dat is gewoon echt een stomme manier om het te verpesten.
Ik denk dat ik ook niet meer zo heel snel even vanuit het dal omhoogloop, maar ik heb het idee dat je nu en dan zo’n frats moet uithalen om het weer voor een tijdje naast je neer te leggen. Misschien (hopelijk) denk ik pas volgende zomer weer, ‘goh, waarom beginnen we niet gewoon vanavond?’

IMGP0749
Deze graat ziet er niet heftig uit. Maar dat is ‘ie wel. 

One Comment

  1. […] te doen, maar toen herinnerde ik me het Râteau-avontuur en met name wat ik daarna had gezworen (Dit. Nooit. Meer). Daarom lopen we gewoon met matje en slaapzak omhoog naar La Cabana, een hutje op […]

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s