Aiguille d’Argentière

IMGP0692Ik ben er nog niet aan toe. Steepskiing, steil naar beneden skiën, hoe je het ook in het Nederlands noemt, ik vind het doodeng. Die diepte die onder me uit schiet brengt me ter plekke in een nachtmerrie. Uit de gletsjerspleet onderaan de helling steken dikwijls drie agressieve haaienkoppen en de rotsen met hun dodelijke tentakels wachten me bewegingsloos op. Kom jij maar hier, skiertje. Maak de fout maar.

Zondagochtend stond ik op de top van Aiguille d’Argentière te wachten tot de sneeuw zacht zou worden. Als het ijzig bleef ging ik daar niet naar beneden. Niet op ski’s althans. En als het zompiger werd, moesten we het nog maar zien.
Alleen de laatste helling vormt een uitdaging in de tour naar de Argentière. Glacier du Milieu begint dik en vriendelijk vanaf Glacier d’Argentière, slingert tussen de bergen heen en weer zoals ook de naastgelegen gletsjers Chardonnet en Améthystes doen. Plotseling echter wordt het steil en nauw, steil genoeg om niet op de ski’s en skins omhoog te kunnen en te nauw om te kunnen vluchten.
Precies daar was de sneeuw die zondagmorgen hard als een ijsblokje.

IMGP0693

Deze toer is niet zozeer te vergelijken met wat al die steepskiers hier doen, noch met de avonturen die mijn vrienden soms ondernemen. Maar ook hier kun je beter niet vallen, met name niet als het ijzig is. De uitkomst daarvan is vrij simpel. En zinloos.

Ik vraag Marcel vaak ‘yo, denk je dat ik hieraan toe ben?’ Hij kan mijn skiniveau beter inschatten dan ikzelf en heeft al die toeren al gemaakt. Nu zei hij: Dat hangt af van de conditie van de sneeuw en met name van jou mentaal.
Ik had die drie haaien al voor mijn geest zodra ik die morgen de deur van Refuge d’Argentière achter me dichttrok.

IMGP0695

Uiteindelijk ben ik wel naar beneden geskied. Ik durfde bochten te maken waar de zon had toegeslagen en ben het ijzige stuk op de zijkantjes naar beneden gegleden. Hart in mijn keel, gevloek in mijn gedachten en hardop de vraag: Waarom in vredesnaam.
Waarom? Omdat ik op avontuur ben binnen mijn grenzen en zondagmorgen eventjes buiten de deur gespiekt heb. Nieuwsgierigheid – kan ik dit al? Wil ik dit?
IMGP0701
Nee, nog niet.
Misschien dat ik me nooit onder het setje genadeloos coole steepskiërs zal scharen. Het lijkt de natuurlijke gang van zaken dat je steeds steilere wanden afskied, elk seizoen wat graden meer, maar ik weet niet of ik zit te wachten op de thrill van het steile. Eigenlijk heb ik helemaal geen zin om bang te zijn wanneer ik op ski’s sta. Het onheilspeilbare karakter van alpinisme is me meer dan voldoende, laat me gewoon een berg afskiën in een (relatief) comfortabel kader.
Met het zonnetje en mijn vrienden.
Ik kan me voorstellen dat, met de komst van meer ervaring, techniek en zelfvertrouwen, mijn grenzen alsnog verschuiven. Als dat de weg opent naar mooie, lange toeren, dan verheug ik me daarop.
Maar om het steile zelf zal ik het denk ik nooit doen. Want die haaien trekken zich niet terug in de gletsjerspleet en die rotsen hebben ongetwijfeld geduld.

IMGP0697

One Comment

  1. Haha smuuf, ik dacht even OHNEE doe het mama niet aan, maar de laatste alinea haaft dr denk ik wel gerustgesteld 😉 Jebentcool LIEFS

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s