Voeten in het water

Ik dacht dat er langdurige zenpraktijken voor nodig waren om mezelf te bevrijden van mijn decennia oude gedachten die me verplichtten tot zoveel dingen en emoties en zelfs meer gedachten. Ik dacht dat ik, totdat ik al mijn jonge jaren en onrust achter me zou laten, slechts momenten zou hebben van alleen maar zijn, alleen maar bestaan.

Het blijkt echter genoeg te zijn om vrije tijd te hebben en door de natuur te scharrelen.

Ik weet dat de realiteit me weer zal verplichten tot het inleveren van een deel van deze vrijheid en dat wil ik ook, want dat is in ruil voor vrienden en familie, betekenis en verhaal, een beetje toekomst voor de zekerheid. Maar ik weet ook dat de herinnering aan deze dagen me voor altijd rustig zal maken, want vanaf nu is het gegeven dat alleen maar zijn, alleen maar bestaan de hele bedoeling van logica voorziet. Dat het nulpunt het beginpunt en het eindpunt is en daartussen niets van belang is dan de ervaring van het in leven zelf zijn.
Een lichaam hebben, ademhalen, de wind voelen, de bomen ruiken, een hart dat klopt en benen die lopen en armen die zwemmen en ogen die zich sluiten voor de zon.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s