Lognan

De standaard in Chamonix is vrij bizarre.
Hier kun je niet skiën als je supergoed bent. Hier kun je pas skiën als je een middagje steile pas tomber couloirs aftikt en het moet wel heel steil of gevaarlijk zijn wil het de aandacht wekken van een iets groter publiek.
Iedereen kan alles hier en de rest is al gedaan. Het niveau is belachelijk hoog en ook die stervelingen die ver onder de top meelopen zijn naargeestig goed in wat ze doen.

Die standaard.
Marcel waagt het om mij niet sportief te noemen. Ik vraag hem wie hij dan sportief acht en zijn voorbeeld omschrijft een jongen die als training drie keer Flegère oprent (3x1000hm) en gesponsord wordt door Arcteryx vanwege zijn bliksembezoeken aan de moeilijkste toppen hier in de vallei. Hardloopsessies van een uur tellen niet mee. Het begint bij 1000 hoogtemeter (dat noemen ze een lichte training) en eindigt nooit, want zolang er types als Killian Jornet rondlopen falen we allemaal ongeacht onze snelle spillebeentjes of belachelijke afstanden.

Het niveau in mijn klimhal ligt zo hoog dat ik me afvraag of ik ergens per ongeluk een selectiemechanisme ben gepasseerd. Ik weet niet wat die mensen precies klimmen, maar ze houden dingen vast die zich volgens mij ernstig thuis zouden voelen in 8a’s. Training is het devies, prima, doen we, maar hun acrobatische toeren aan het hangboord kan ik niet relateren aan mijn zes moeizame pull ups.
Ik train, écht.
Vandaag rende ik van Argentière naar Croix de Lognan, in totaal iets van 800 hoogtemeter, nauwelijks een training in de opinie van die gekken hier maar genoeg training volgens mijn kuiten.
Ik realiseer me echter dat ik het met deze standaard zal moeten doen en het is geinig hoe dat gaat, want je internaliseert het voor je het weet. Momenteel kan ik mezelf niet om een ongemoeide sprint naar de top van Grand Montets vragen (+2000hm), als ik echter mee wil doen met de grote jongens dan is dat wel het minste. En het kan hè, het is namelijk training.
Het is allemaal training.

Die spurt naar Croix de Lognan liep overigens vast op 200 meter onder de top omdat er nog teveel sneeuw lag. Ik was er niet heel verdrietig om. Het is zo stil in Chamonix dat ik nooit meer een dansje doe en tegelijkertijd stil genoeg om dansjes te doen op de verlaten bergpaden. Dus dat is wat ik deed. Ik luisterde naar een Zweeds nummer uit mijn tijd bij Chambre Neuf (Placebo – Movits) en danste op de sneeuw, pal tegenover de Aiguilles Rouges en ik zweer je, ik zag ze met me meebewegen.

IMG_3338

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s