Gekwebbel in het Woud

“I had a bath this morning”, zegt een van onze Duitse vrienden, een jongeman met groene ogen, bruine huid, een wilde bos zwarte haren om zijn hele gezicht en een dun touwtje dat het in toom houdt. ‘Huh’, denk ik, met wie is hij bevriend? Douches en wasmachines zijn alleen toegankelijk als je betaald voor de camping of vrienden hebt in Cornudella, het dichtstbijzijnde dorp in de vallei. Siurana zelf heeft alleen een klein waterkraantje. En een bad is wel héél luxe. Klimmers die wonen in een bus in een bos hebben doorgaans geen vrienden met een bad.
“Down in the lake”, zegt hij vervolgens.
Aha.

Het leven is gemakkelijk. Ik slaap op een matje onder de sterrenhemel en wordt wakker door het eerste licht. Boven ons kamp ligt een platte, witte rots waar ik in kleermakerszit wacht op de zon, elke morgen, die altijd achter dezelfde heuvel tevoorschijn schiet. Ik blijf daar tot mijn vriendinnetjes wakker worden (we zijn tegenwoordig met drie, oud-huisgenootje Sadbh heeft zich aangesloten) en dan zetten we koffie, of een brouwsel van gemalen koffiebonen in kokend water dat ongeveer zo ruikt en smaakt. We ontbijten met wat we nog over hebben. Drie aapjes op een rots.
Na een tijdje horen we het gefluit en geknisper van Tom, die zijn weg zoekt tussen de bosjes en daar in tegenstelling tot ons nooit moeite mee heeft omdat ons gekwebbel door het hele woud hoorbaar is. Hij neemt onze plaats op de witte rots en wij beginnen in een stofwolk van chaos onze spullen op te ruimen. En dan vertrekken we in een eigenaardige karavaan naar de rotsen.

Na een week kennen we veel van de klimmers die voor langere tijd in Siurana verblijven. Freja is een sociale stuiterbal die geen rust vindt voor ze zich aan iedereen met een touw en gordel heeft voorgesteld, en dus vind ik mezelf in een eindeloze hoeveelheid ‘waar kom jij vandaan’ conversaties. Spanjaarden, Fransen, Italianen, Belgen, Duitsers, Amerikanen. Het doet veel voor mijn mensenkennis, of in elk geval voor mijn kennis van zij die zich in het zwervende bestaan gegooid hebben. Het is een warm bad van vreemdelingen die verdomd goed lijken in de kunst van het leven en, hoe is het mogelijk, bijna allemaal grappig en sympathiek overkomen.
Tom manifesteert zich ondertussen als een baken van rust, in beweging en woorden. Met zijn blonde sprietharen en ronde brilletje klimt hij de hardste routes. Soms zit hij stilletjes maar geamuseerd op een rots. Hij lijkt niet afgeleid door ons meisjesachtige gegil en gegeit en vormt een belangrijk deel van onze dagelijkse realiteit.

Dagen lijken te vliegen. Het is te kort licht voor al dat klimmen elke dag, en ook te kort avond om datgene te doen wat zich als secundair naast het klimmen voordoet, zoals boodschappen, biertjes en internet.
Ik heb een hardlooproute gevonden die een grote cirkel achter de rotsen maakt. De zonondergangen lijken hier drie keer zo breed en kleurrijk als in Chamonix en dus probeer ik rond het vallen van de avond mijn ronde in het dagprogramma te persen. Het ontbreken van een douche kan me niet meer hinderen om me in het zweet te werken, sinds ik heb ontdekt dat je best schoon wordt onder het leeggooien van flesjes water. Het is een klein ritueel geworden.

Dagen eindigen meestal in een één of andere absurd romantische setting, met wijn in plastic kopjes en bungelende beentjes over de rand van de rotsen, gitaarsessies in klimmersbusjes of biertjes rondom een reusachtig houten vat in de Rifugio in Cornudella, waar binnendruppelende klimmers zich aansluiten en verslag doen van de voorderingen binnen hun klimprojecten.

En dan sluit ik weer mijn ogen onder de sterrenhemel van Siurana.
Zo gemakkelijk als dat kan het leven zijn.

4 Comments

  1. Tering Ruub dit klinkt goed. Geniet maar honderduizendmiljoen keer en neem het allemaaal heeeeel goed in je op!!

  2. smurfje, twee vragen: wonen wij wel op dezelfde planeet en zijn wij familie? Wat heerlijk dat je zo kunt genieten van jouw wereld daar. Het klinkt prachtig en angstaanjagend tegelijk. Ik lees je blog ademloos en zie overal de leeuwen en beren die jij gelukkig niet ziet. XXXX

  3. Smurfje, wonen wij op dezelfde planeet en zijn wij eigenlijk wel familie. Wat heerlijk dat je zo geniet van jouw stukje wereld daar. Heb je blog ademloos gelezen en gelukkig doemen bij jou niet de leeuwen en beren op, die ik overal zie. XXXXX

  4. Wauw goed voor elkaar Ruub 😁

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s