4810 Verdwenen Meters

Een week lang struinde ik door de straten van Chamonix. Op zoek naar indrukken en gezichten, kijken of het beroemde oord mijn habitat zou kunnen vormen. Een regenachtige middag tussen twee alpinetochten is in principe genoeg om vertrouwd te raken met de winkelstraat, het gidsenbureau, McDonald’s Wifi. Het is een klein stadje.
En toch, woont ergens maar één ziel, zelfs dan kan een plek vreemd en onontdekt aanvoelen. 9000 duizend zielen en een hele hoop toeristen, ik zeg je, Chamonix is een oneindig groot continent voor mij. Ik snap nog niet hoe dag en nacht zijn opgebouwd, de glans in de ogen van een Chamonees zegt me weinig.
Misschien heb ik onderschat hoezeer een stad waarin je gaat wonen uitgroeit tot een mysterieuze en opdringerige aanwezigheid. Complex als een mens, ontvankelijk naar gelang je eigen inzet en aanpassingsvermogen.
Aan de andere kant, misschien overschat ik nu, na deze eerste week, het belang van Chamonix als stadseenheid. Het is een locatie, een verzameling mensen, een historie of een specifiek pakket aan mogelijkheden. Maar voor mij zal het slechts mijn vrienden, mijn woonadres, mijn supermarkt en mijn kleine geschiedenis worden. Mocht dat allemaal lukken.

De manier waarop Chamonix zich manifesteerde heeft in elk geval de hoogste bergen van Europa naar de achtergrond verdrongen. En dat is amusant, want zij zijn alles waar ik de afgelopen vier jaar over gedroomd heb. Ze zijn “de reden”.
In Amsterdam begon dat al.
Begin april bleef ik maar wachten tot de realiteit van weggaan zich aandiende. Het voelde alsof de beslissing tot emigreren moeite had om het heden bij te benen en zich liever schaarde bij een verlangen in het verleden. Maar vanaf het moment dat ik bewust gezichten ‘voor het laatst’ zag, leek het weggaan zich in elk facetje leven te nestelen. De laatste dagen in Amsterdam waren mooi en heftig. En ik begreep het niet helemaal. Want de bergen hielden zich stil, ze waren ver en ongrijpbaar, en ik liep maar afscheid te nemen van iedereen, van mijn vrienden, mijn ouders. De reden was weggevlucht. Het loeder, alsof je ‘ja’ zegt op een huwelijksaanzoek en zodra je familie op de hoogte is, de vent er als een scheet vandoor gaat.

Het is mei.
Het is tijd dat ik op zoek ga naar de bergen.
Ik heb afscheid genomen van Amsterdam, ik heb kennis gemaakt met Chamonix. Nu de mentale hectiek langzamerhand wegebt vind ik tijd om weer om me heen te kijken. Nog een kamer en een baan, en dan zal ik die malle bergen terugvinden en hoog op hun oude troon zetten. Met hun kop 4810 meter in de lucht.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s