Even op vakantie voor altijd

Het wordt langzaamaan werkelijkheid. Ik heb gewacht op alle typische emoties, en nu komen ze zachtjes een voor een naar boven. Héél zachtjes, vermomd, bijna niet te onderscheiden van dagelijkse emoties en dus bijna irrelevant. Maar ik spoor ze op en wakker ze aan.
Anders blijft het voelen alsof ik alleen even op vakantie ga. Een maand of wat naar de bergen. Ik zeg ‘daag ouders’, zwaai naar mijn vrienden en steek mijn duim op naar de eerstvolgende auto op de oprit van de snelweg. Een vriendinnetje van me zei: Je moet rituelen maken, dat is nodig bij dit soort zaken. Organiseer iets. Anders beseft niemand dat je gaat, laat staan jijzelf.

Soms vraag ik me af of het wel zo anders is, die truc die ik nu uitvoer. Dat gaan. De maanden die ik in Frankrijk doorbracht – had ik niet altijd kunnen besluiten om in Frankrijk te blijven? Kan ik nu niet altijd besluiten om terug naar Nederland te gaan? Het verschil ligt slechts in de afspraak met mijzelf om in Frankrijk een leven op te bouwen. Het verschil ligt in mijn vastberadenheid. Dat is eigenlijk niet zo wezelijk.

Ik volg mijn droom, wist je dat? Het klinkt stupide als wat, maar ik geloof dat ‘t is wat ik aan het doen ben. Mijn droom volgen. Maar ik moet het wel actief als zodanig bestempelen want van zichzelf is het weinig dromerig. Het is meer…organisatorisch. Vreemd. Willekeurig. Iets dat ik aanpas in mijn toekomst zonder nu de verandering te kunnen voelen. Ouders die het niet beseffen, vrienden die afscheid nemen terwijl afscheid alleen betekenis krijgt bij gemis, en zo ver zijn we nog niet.

Het dromerige ligt in de uitwerking. Het dromerige is het potentieel. Maar dat is onzeker, is het niet? Ik heb veel geschreven over het ‘hier’ en ‘daar’ zijn, en soms ben ik bang dat de charme van het ‘daar zijn’ afhankelijk is van het ‘hier zijn’. Het gaan en het terugkomen. Nederland is een klimland maar dan stiekem, want hier heb je kleine kolonies bergverslaafden verdwaald tussen molens en koeien. En als de seizoenen eraan komen gaan ze in één grote trek naar de bergen. Ik hou daarvan. Van de voorbereidingen, het gelul in de hallen, gemekker over standaarden en gebieden en ons kent ons, de identificatie met misplaatste hoogteliefhebbers in hun typische outfits. Straks verdwijn ik tussen de gelijksoortigen en kan ik niet meer schelden op de grijze straten van Amsterdam. Het spanningsveld tussen de rust van de bergen en de hectiek van de stinkstad is me dierbaar, ik hoop minder dierbaar dan het wakker worden, de gordijnen opentrekken en al die bergen zien.

Nu komen de dagen van het daadwerkelijk verlaten. Ik ben benieuwd hoe dat me afgaat.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s