Prinses

Ik ga naar Frankrijk. Ik ga echt. Ik pak mijn spullen en ik ga naar Frankrijk.

Ik vind het wel stoer van mezelf. In mijn beschouwingen.
Maar in het echte leven is er niet veel aan de hand. Ik sijpel langzaam uit Amsterdam.

Als prinsen het bos in trekken om een draak te verslaan en hun bevrijdde prinses meenemen naar het wonderland, dan hoeven zij niet eerst hun mobiele abonnement aan een trol te slijten. Nooit lees je over een prins die zich tijdens het beklimmen van een toren voor zijn kop slaat omdat hij zijn NRC of bibliotheeklidmaatschap vergeten is op te zeggen. Kastelen worden tijdens prinselijke absentie bewaakt door boze stiefmoeders, die intrekken zonder de inspectie van de woningbouwcorporatie af te wachten. De zorgverzekering ligt gevat in het sprookje, daar prinsen toch niets onromantisch overkomt, en afscheid nemen ze niet, want alles komt goed, iedereen verliefd,  betoverend en voor eeuwig gelukkig.

Avontuur in het echt is best wel burgerlijk. Het hangt aan mekaar van datumprikkers, callcentremedewerkers en het doorspitten van oude fotoboeken. Ik moet mijn spullen uitsorteren, wat me dieper en dieper het verleden in zuigt, en zorgen dat ik geen geld besteed aan Amsterdamse concepten die ik niet meer kan gebruiken. ‘Achterlaten’ is op zichzelf gaan staan, heeft weinig meer met Frankrijk temaken, voelt als modder van mijn huid afkrabben (niet negatief, ik houd van modder omdat het meestal indiceert dat ik me vermaakt heb).

De spanning zou dan moeten liggen in de periode die volgt, maar ik heb het grote onbestemde redelijk ingeperkt. Aanvankelijk liet ik mijn toekomst open, tot ik de vertrekdatum rook en de bibbers kreeg. Nu ga ik WWOOFen, werken op een boerderij tegen kost en inwoning (onwijs gaaf initiatief, kijk op de site). In Notre Dame de Bellecombe woont een ietwat gekke mevrouw (maak ik op uit de e-mails) met een krokusveld. Ze gaat me leren welke wilde bloemen je kan eten, neemt me mee naar lokale festivals en stuurt me de bergen in met een bevriende alpinist.
In principe vergezel ik haar een maand lang en vertrek daarna, met een versoepelde Franse ratel, naar een stad in de buurt. Misschien Grenoble, misschien Chamonix, misschien een plek die nu nog niet mijn aandacht heeft gevat. Stapje voor stapje. Ik sijpel naar Frankrijk.

Soms baal ik. Dan denk ik ‘klotebergen’, en niet veel meer.

‘Wat doet die gek’. Dat denk ik ook wel eens.

En toch, de concrete stappen die ik momenteel maak zijn zó klein, zó kaliber ‘muur verven’, dat het avontuur nog steeds niet gelijkt aan dat van een prins. Ik realiseer me dat het achterlaten van mijn familie en vrienden nog een helse impact gaat maken, alleen weet ik niet waar in dit proces ’t zich zal manifesteren.

Meestal heb ik er gewoon zin in. Ik ben nieuwsgierig. Mijn verhuizing naar Frankrijk is een eenmansonderneming zonder werkelijke richting, en ik zit eerste rij.
Misschien mis ik een beetje dat massale ‘wat overkomt ons nu toch’ zoals dat de laatste maanden van de middelbare school door de gangen woei. Die sfeer van verandering in de ogen van anderen. De energie die ontstaat zelfs in de weken voor de zomervakantie, als we stijgijzers bestellen en tochtenmaatjes claimen.

Maar als ik me laat gaan in mijn fantasie en even later wakker word, dan ben ik zo opgefokt blij dat het geen zier uitmaakt dat ik de enige ben. Ik voel langzaamaan een ballast verdwijnen. De keuze voor Frankrijk is in de loop der jaren veranderd in een verplicht onderdeel, iets dat ik moet afvinken voor ik verder kan, een basisvoorwaarde voor de grote rest (wat dat ook moge wezen). Hierna hoef ik niet meer over de bergen te fantaseren, want dan kan ik ze zien. Dan kan ik die obsessie loslaten en een nieuwe starten. Misschien ontwikkel ik wel een gigantische passie voor de zee. Je weet het nooit.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s