Vanaf Morgen

Morgen ben ik mank.
Gelukkig voor maar een tijdje. Ik herstel gewoon, weet niet precies hoe lang ’t zal duren, maar in de toekomst ligt huppelen als een geitje door de weide. Door de alpenweide.
Het is vooral het idee dat de hele affaire spannend maakt. Vreemde mensen die aan de haal gaan met de functie van mijn enkel op een gepland tijdstip. Alsof ik sta ingeschreven bij het instituut der verboden fysieke experimenten. Nu loop ik, morgen niet meer, en daartussen zit een kwaadaardige dokter die pezen verzameld in glazen potjes, op eindeloze planken aan de wand van lange gangen op de immer gesloten en in duister gehulde afdelingen van het AMC.
De waarheid is anders. Ik heb een goede arts die zijn best gaat doen om me ongehinderd terug de bergen in te sturen. Bergen die ik overigens laatst nog zag. Vorige week bezocht ik Sion, het kleine stadje waar de helikopter me bracht na de val. Als je maar hoog genoeg uit het dal van Valais kruipt zie je in de verte het massief van Chamonix. Helemaal wit, zo vroeg in de lente. De magie die ervan uitgaat is nog steeds zo machtig dat het niet uitmaakt hoelang mijn revalidatie is. Een jaar, twee jaar, dan had ik het nog gedaan.
Nog een dag. Overal heen te voet, dansen, springen, de realiteit zoals ik haar ken. En dan is het leven eventjes anders. Breien, ik ga leren breien. Ik ga schrijven en lezen, schilderen en gitaar spelen. Dingen regelen voor de verhuizing naar Frankrijk en bang zijn voor de uitbreiding van mogelijkheden, in plaats van de inperking ervan.  Voor ik het weet huppel ik weer door de alpenweide.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s