Ziekenhuizen en Alpine Plannen

Ik ben er nog steeds niet vanaf. Mijn bil is op wat gêne na genezen en mijn hoofd denkt zoals het altijd heeft gedaan. Maar mijn enkel weigert dienst.
In de pees van mijn enkel zit een scheurtje. Dat scheurtje kan gehecht worden. Ik ben gewend om antwoorden van artsen te krijgen, maar ze stellen me vragen. Hoeveel last heb je? Zou je er mee kunnen leven?

De operatie gapt zes maanden van dit jaar. Gips, loopgips, revalidatie. Daarvoor een wachttijd van drie tot zes maanden.
Gisteren besloot ik definitief naar Grenoble te gaan vanwege haar ligging tussen de bergen. Misschien verleg ik mijn passie van het beklimmen naar het afbeelden van de toppen. Vraag ik iemand een kruk en een ezel naar een heide te dragen, klim ik zelf op een muildier, penselen in mijn tas.

Hoeveel last heb je? Zou je er mee kunnen leven?

Ik heb lang geleden geleerd flexibel te zijn. Om mijn geluk af te stemmen op alle mogelijke kaders. Kimberley vertelde me hoe veranderlijk kaders zijn, die van de wereld, die van ons denken, alles altijd in beweging. Ik concludeerde dat ik meester in anticiperen moest worden en van mijn geluk een elastiek moest maken. Ik zou inmiddels met veel ‘kunnen leven’. Zowel met een enkel in huidige staat, als met een tergend traject van nagenoeg een jaar. Die laatste vraag is de vraag niet.
Hoeveel last heb ik? Op een schaal van 1 tot 10: weet ik veel. Kan ik doen wat ik wil doen? Eerlijk waar, geen idee.

Tot voor kort was mijn lichaam immer in staat tot genezing, al dan niet met hulp van fysiotherapeuten of gips . Ik heb nooit een ander eindpunt gehad. Verkoudheden gaan over, botbreuken helen, pukkels verdwijnen (ik ben een geluksvogel met een luxeprobleem). Het idee van ‘genoegen nemen met minder’ is me vreemd, wat betreft mijn fysieke functioneren. Ongefixt rondlopen kan geen eindstadium zijn. Nu wordt dit me wel voorgelegd.

Het enige wat ik dacht tijdens het gesprek met de arts was: Dude, ik wil gewoon dat die shit het doet. Als mijn moeder erbij was geweest, had ze dat in nette verwoordingen kunnen uitleggen. Het enige dat ik deed was lief knikken en zeggen dat ik er twee weken over na zou denken.

Nu zit ik thuis en denk ik na. Last, wat is last? Ik kan pijnvrij een dag draaien. Ik kan hardlopen; eerst een beetje door de pijn heen, dan gaat het prima, volgende ochtend is de enkel wat dikker, gevoeliger. Boulderen gaat, maar vertaalt zich ook naar de ochtend. Een lange dag in de horeca, idem. Het gaat, alles gaat, maar ik wantrouw het branden van mijn enkel als ik ‘s avonds in bed lig, en ik wantrouw de pijnscheut als ik roekeloos een trap af ren. Wat met ijsklimmen, trailrunnen en voorklimvallen? Wat met de Traverse van de Aillefroide of Sialouze, de herkansing van de Aigneaux, de Migot op de Chardonnet, die stomme Mt. Blanc eindelijk eens, de Biancograat of de Traverse van de K2 naar de Everest? Hoe kan ik de komende twee weken inschatten of ik teveel ‘last’ heb voor de bergen?

Een klein pijntje kan een hel worden tijdens een alpine tocht. Het kan ook verdwijnen.

Kansberekening?

Mijn hele zomerseizoen is naar de klote als ik over drie maanden voor een operatie ingepland wordt.
Mijn zomer- en winterseizoen is naar de klote als tijdens de zomer blijkt dat ik de operatie toch nodig heb.
Niets is naar de klote als mijn enkel niet zo erg naar de klote blijkt te zijn.

Is mijn enkel naar de klote?

Komende twee weken ga ik de bergen simuleren. Ik moet ergens op en af rennen, ergens mijn stijgijzers in zetten, ergens die pees twaalf uur achtereen belasten. Onderwijl heb ik genoeg tijd om aan beide scenario’s een positieve draai te geven. Met de operatie in gedachten zal ik googelen naar de huurprijs van een muilezel en fantaseren hoe ik in een enkele zomer uitgroei tot een befaamde portretschilder van bergmassieven. Mocht ik niet voor de operatie kiezen, dan zal ik floreren als een bom van optimisme, als vertegenwoordiger van de kracht van de gebroken pees. Mijn geluk is een elastiekje.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s