22 jaar emotie

Ik heb nog veel niet gevoeld.

Geen verlies en geen rouw. Mijn opa’s kende ik niet of nauwelijks, mijn oma’s hadden een lang leven.

Ik ben nog nooit wanhopig geweest. Er waren altijd uitwegen.

Ik ken paniek van mijn val, blinde paniek, een totaal irrationele toestand. Dus die kan ik afstrepen.
Maar het vallen ging te snel om bang te zijn, bang moet ik nog worden. Alpine zal me wel helpen. Al denk ik dat bergen niet half zo eng zijn als mensen.

Een mens met kwade bedoelingen.

Door de val weet ik hoe het is om de zorg voor mezelf uit handen te moeten geven. Misschien voelde ik me bijna machteloos, maar slechts het beginnetje ervan. Machteloosheid in ziekte, nee. Machteloosheid in relatie tot mensen waar ik van houd, die ken ik wel een beetje, maar tegen de tijd dat ik kinderen heb zal  ik – denk ik – pas inzien hoever machteloosheid kan reiken. Dan pas zal ik weten wat verantwoordelijkheid is, en zorg, en ook angst. God verhoede verlies en rouw.
Maar ook zal ik weten hoe het is om wel die zorg te voelen. Die liefde. Die verantwoordelijkheid. Ik zal een totaal ander begrip van trots krijgen.

Maar ik sla stappen over. Ik ben nog nooit verliefd geweest – als ik de perikelen in mijn puberteit daar mag laten. Ik begrijp relaties door in een wereld te leven waarin het nagenoeg het  hoogste doel is; elke film, elk boek, elke dag. Maar in feite is het een concept waar ik geen enkele notie van heb.

Ik ken geen eenzaamheid. Lyon zal me er les in geven. Ik heb gemist, tot op zekere hoogte. Weer is daar Lyon.

Ik weet niet hoe het is om fundamenteel niet begrepen te worden, of niet geaccepteerd te worden op basis van zaken waar ik niets aan kan doen. En ook niet hoe het is om te falen met grote consequenties, of mensen onherstelbaar teleur te stellen. Ik ben nog niet geconfronteerd met expliciet onrecht of leed, en ik weet niet onder welke noemer de emotie die zoiets opwekt valt, maar ik kijk er weinig naar uit.

Honger, nee. Afwijzing, ja. Ondraagbare pijn, nee. Vriendschap, ja. Uitzichtloos, machtig, vernederd, nee. Getresst, misplaatst, verward, gelukkig: ja. Schuld, als in, écht schuld, nee. Spijt ban ik uit. Enzovoort.

Ik vind het een intrigerend idee dat ik veel van deze emoties, en nog zoveel andere, complexer, of zo onbekend voor mij dat ik ze niet eens kan indenken, op een zeker moment zal ervaren. Nog veel vreemder vind ik het idee dat de manier waarop ik mezelf nu in gedachten heb, het wezen, het construct, ontstaan is buiten al het bovenstaande om; maar dat ik al die emoties niet alvast kan incalculeren.

Pas op die momenten dat ze me overkomen, zullen ze me vormen.

Aan de ene kant voel ik me een onbenul zonder levenservaring, alhoewel ik misschien mijn basis aan ervaringen onderschat. Aan de andere kant voel ik me een geluksvogel die op een zeker moment haar vleugels zal verliezen. Maar het meest nog voel ik nieuwsgierigheid naar het mens dat ik zal worden – over vijf jaar, tien jaar, of vijftig jaar.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s