Bloggen

Ik lees mijn eigen blog door en ik vraag me af in hoeverre ik het nog ben, die voorgaande teksten schreef. Ik twijfel of ik mijn eigen woorden interpreteer zoals ik ze toen bedoelde. Ik vraag me af of in die twijfel mijn ontwikkeling zit; als ik het verschil in interpretatie zou kunnen formuleren, dat ik zwart op wit zou hebben hoe ik ben veranderd in de afgelopen jaren.

2013-11-24 21.04.33Ik schrijf veel. Ik heb een reeks dagboeken vanaf mijn tiende tot mijn twintigste en in elk afzonderlijk staan de gedachteconstructies van dat moment.  Letterlijk constructies, ik was altijd aan het timmeren, vastleggen, aanpassen, organiseren. Mijn brein was een bouwpakket.  Nu richt ik nooit meer woorden zo strikt naar mezelf, maar formuleer ze toegankelijk voor andere mensen. Misschien ben ik door het schrijven van mijn blog wel toegankelijker gaan denken. Misschien is mijn brein gedisciplineerd in de structuur van mijn schrijven aan de buitenwereld.

Het kostte me moeite om mijn eerste paar blogs openbaar te maken. Ik was bang dat mensen mijn schrijfstijl niet zouden waarderen, en dat ligt best gevoelig. Want alhoewel een deel uit trucjes en mopjes bestaat, weergeeft mijn schrijfstijl ook de manier waarop ik mezelf kies te representeren. Zelfs los van de inhoud, of juist los van de inhoud.
Met de wetenschap dat ik als schrijver de tijd heb gekregen om elk woord zorgvuldig te kiezen, kan ik me niet verschuilen achter gedragingen van het moment, die binnen het echte leven makkelijk gerelativeerd worden. Gek doen door adrenaline, er niet uit zien omdat ik hard heb gefietst, niet uit mijn woorden komen omdat ik verlegen ben. Nee, de manier waarop ik schrijf is keihard hoe ik wil overkomen.

Maar het was een kwestie van wennen. Daarbij, niemand geeft commentaar wanneer iets slecht geschreven is of een vergezochte emotie weergeeft. Deden ze dat maar, dan leer ik nog wat.

Binnenstebuiten1Ik had minder problemen met het openbaar maken van de inhoud. Binnestebuiten had me laten wennen aan het idee dat mensen een inkijk kregen in mijn gevoelsleven. Ik heb zelfs een tijd gedacht dat het openbaar maken van al mijn gevoelens (laten we daar alsjeblieft een nieuw woord voor vinden) en ideeën me zou harden voor eventueel commentaar, alsof het naar buiten brengen van alle aspecten van het mij-zijn een volledige acceptatie vanuit mijn kant, van mijn eigen menselijkheden inhield.
Alhoewel ik nog steeds denk dat die methode voor sommige gevoelens en ideeën geldt, weet ik ook dat ik een heel scala aan Ruby-dingen simpelweg niet noem, hoe eerlijk ik ook denk te zijn. Dingen waarin ik écht nog geen zekerheid heb gevonden, in zoverre dat ik ze misschien zelf niet eens onderken, komen niet op mijn blog.
Datgene wat ik wel noem, vormt een selectie aan dingen waar ik zin had om over te schrijven. Ik schets een beeld van mezelf dat volledig steunt op mijn opwellingen. De grote kloof tussen de intentie van mijn woorden en jullie interpretatie blijft. Er zal vast een redelijke karakterschets mogelijk zijn op basis van mijn blogberichten, maar ik behoud een groot deel persoonlijkheid dat niet leesbaar is op WordPress.

Blogs verbazen me. En ze imponeren me. Samantha weeft wetenschappelijke artikelen door haar persoonlijke ervaringen en brengt het als een solide verhaal. Fieke durft ongenadig positie aan te nemen in grote wereldproblematiek. Kimberley publiceert haar gedachten zoals ze in haar hoofd op ploppen en ingekaderd zijn, en haar eerlijkheid shockeert me. Maar ik leer meer van haar dan van al mijn studieboeken bij elkaar.
Blogs, ik weet het niet, het zijn momentopnames, maar er zit ook iets eeuwigs in. Ze lijken verdomde op de echte wereld, maar verschillen er dramatisch van. En nog duizend woorden. Dit stuk schrijf ik binnen een nu dat straks niet meer is, en lees ik als ik niet meer ben wie ik nu ben. Ik ben benieuwd hoe ik het zal interpreteren.

One Comment

  1. Hé rubs,

    Over eerlijk gesproken: ik lees niet al je teksten, maar wat ik lees lees ik met plezier. En ik vind dat je wel iets meer verdiend dan even op de like knop klikken.

    Goed dat je deze vragen nog steeds stelt, ook al is het niet meer met dezelfde wanhoop als we dat in ons eerste jaar in Rotterdam deden.

    Je zet mij in ieder geval weer aan het denken op een manier die ik al weer bijna vergeten was. Het lijkt me leuk weer eens samen vol ontzag de grote weide wereld om ons heen te beschouwen.

    Ik hoor graag van je,

    Liefs,
    Nouks (je oude filosofie maat)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s