Nasleep

Mijn bil is explosief. Een of twee keer per dag zwelt ze tot twee keer haar omvang, als een razendsnelle zwangerschap, gepaart met de pijn van een lichte wee (in zoverre ik dat kan inschatten) zonder dat een derde bil ooit het daglicht ziet. Na een uur of twee keert ze terug tot haar oorspronkelijke vorm.

Het leven met een explosieve bil is significant anders. Ik kan gaan en staan waar ik wil, tot ze besluit te zwellen en ik mijn werk moet neerleggen om de pijn te verbijten. Twee uur later kan ik alles weer oppakken.

Mijn hoofd mist juist een lontje. Vooralsnog ben ik een oude vrouw die slechts een enkele activiteit op een dag aankan. Is dat net het moment waarop mijn bil besluit te exploderen, dan is mijn dag zwaar de sjaak.

Toen ik uit het ziekenhuis mocht, een dag na de val, kon ik bijna niet geloven dat ik er fysiek zo wonderbaarlijk goed aan toe was. Ik ben die middag nog naar Maison de Montagne in Chamonix geweest om de dons van de gids terug te brengen. Nu blijkt inderdaad dat ik er onmogelijk zo gemakkelijk mee weg kon komen. Je huppelt niet weg van een val van twintig meter.

En ik word gek. De bergen hebben me laten proeven van de mogelijkheden, en al dat ik wil is trainen en teruggaan. Nu dit.

Het is verbazingwekkend hoe weinig ik het feit dat ik überhaupt nog in leven ben waardeer. Het lukt me totaal niet om me te verhouden tot mijn ‘geluk’, en zelfs dankbaarheid is een begrip waarmee ik nauwelijks uit de voeten kan. Op zich vergeef ik mezelf ‘t wel, want mijn gedachten zijn nog weinig getraind op dit gebied, dit is hun eerste aanraking met zulke ervaringen. Ik zal er nog een hoop woorden aan wijden.

Wat ik mezelf echter niet vergeef, is het feit dat ik baal van een praktijk die ik aan mezelf te danken heb. Ik ben zo stoer om te alpineren, zo stoer om het risico voor lief te nemen. Dan moet ik nu ook zo stoer zijn om de gevolgen te accepteren en zonder zeuren mijn leven – met bil – te draaien.
Daarbij viel ik nog geen drie weken geleden en blink ik uit in ongeduld naar mijn eigen lichaam toe, mijn eigen heilige fysiek waarvan ik wekenlang het maximale heb gevraagd. Ik snap dat mijn bil in opstand komt en mijn hoofd in staking gaat.

Het avontuur houdt aan. Het is nu de beurt aan mijn mentaal om de klap op te vangen en de realiteit met charme en met name met rust te aanvaarden, zodat mijn lichaam de tijd krijgt om te herstellen van wat ik haar heb aangedaan.

 

 

One Comment

  1. Focus je nog even op je breiwerk en dan komt alles goed!
    xxx

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s