Wielrennen

Ik kan dus niet zomaar even gaan fietsen.

Het wielerwereldje heeft alles wat ik verwacht van een nieuw wereldje, wat iedereen verwacht, en ik ga dan ook niet in herhaling treden over outfits, goeroes, jargon, sexy topmannen, bekende evenementen, bekende pijntjes en onuitgesproken regels. Pezige oude mannetjes zeggen geen Fietsheil, de vrouwenkleding is godsgruwelijk lelijk en dunne bandjes op grote keien is kut. Daarmee basta.

Toch kan ik het niet laten twee dingen te noemen.

Ik ga altijd met de trein, van mijn ouders in Heemstede naar Amsterdam, en kijk nooit onafgebroken naar de omgeving. Voor het eerst, sinds ik de afstand heb gefietst, zit er een volledige geografische connectie van de twee plekken in mijn hoofd. Ik kan als het ware voelen waar het ene ten opzichte van het andere ligt.
De ligging van Amsterdam is een openbaring. Wat een water! Wat een weilanden, wat een schapen! Ik maak de kaart met elke tocht gedetailleerder, logischer en gekleurder.
Wat blijkt, ik moet drastisch mijn begrip van de Nederlander aanpassen. Muiderberg en Naarden zijn dorpen uit kinderboeken, met kleine huisjes in smalle straatjes, waar ongetwijfeld sinterklaas over de daken struint. Ik snap best dat maar een handjevol mensen in zo’n dorpskern woont, maar als zo dichtbij de boel zo consequent zo anders, zo landelijk en ouderwets is, hoe woont dan de rest van Nederland? Wat ken ik allemaal niet? Wie zijn jullie?

Dan nog iets van een heel ander kaliber. Ik vreet de hele dag lang alles op dat zich als voedsel aandient. Ik dwing mezelf niets in huis te nemen, want ik geniet maximaal een uur van wat ik in mijn keukenkastje leg. Brood, eieren, yoghurt, appels. Weg!
Ik denk dat ik op die toeren veel verbrand, maar hoeveel precies? Straks moet ik gaan fietsen om mijn voedingspatroon aan te kunnen: zie hier het ontstaan van een vicieuze cirkel. Ik weet precies wat ik moet eten als hockeyer of als sportklimmer, en als loper of passief mormel op de bank. In de Alpen is het eten wat je eten kunt. Maar wat is de gezonde balans voor een wielrenner in een gewoon dagelijks leven? Specifiek deze wielrenner? Chocoladepepernoten alsjeblieft?

Zomaar even gaan fietsen is dus niet wat hier gaande is. Zodra ik op de fiets stap wordt ik een hongerige ontdekkingsreiziger in mijn eigen streek. En dan laat ik al die andere zaken binnen het wielerwereldje dus nog rusten.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s