Dansen

Ik kwam thuis van de Alpen en ik dacht dat ik veel zou gaan schrijven. Het was een van de weinige dingen die me op mijn thuiskomst deed verheugen, naast de bevestiging van mijn welzijn die ik mijn ouders zou kunnen geven – net iets concreter dan over de telefoon bevestigen dat ik niet vanuit een hubschraub bel – en (natuurlijk) de mogelijkheid van dansen. Daarbij word ik dus schrijfster en zijn de belevenissen in de Alpen bij uitstek voer voor verhalen, boeken, zoiets.

Wat blijkt, ik ben alleen maar aan het lezen.

Misschien is het de carrièredruk: goede schrijvers moeten immers veel lezen en ik kan daar niet vaak genoeg aan herinnert worden. Elk boek dat ik niet gelezen heb ondermijnt mijn zelfvertrouwen. Ik logeer een paar weken bij mijn ouders, waar een stuk onbenut terrein in een oud, hoekig en chaotisch huis in regel vol met boeken is gestouwd. Wegens de filosofische voorkeur van mijn vader is het gros daarvan bikkelwerk, keiharde literatuur, duizend pagina’s dik. Dit huis is onleesbaar, maar ik doe verwoedde pogingen.

Het lezen kan ook voortkomen uit ontwijkinggedrag: de tijd die ik in lezen steek gaat niet naar schrijven, waardoor het moment van onderuitgaan nog even wordt uitgesteld. Toch zou dit hét moment zijn om me kwetsbaar op te stellen. Ik ben nog zo gelukkig van de Alpen dat er weinig is dat me deert. Ik filter moeiteloos op constructieve kritiek, waarbij het filtraat een nieuw bouwblok voor mijn optimisme wordt. Dus, kom maar op.

Maar ik denk eigenlijk dat het carrièredruk noch ontwijkinggedrag is. Ik ben ordinair slachtoffer van een oeroud verslavingsmiddel. Ik wil lezen, méér lezen, alles lezen. Ik wil een holletje in de bank dat precies mijn vorm aanneemt. Ik wil elk uur een nieuw kopje thee of koffie, cuppasoup of chocomelk, dat bruut mijn tijdelijke wereld verstoord, maar als enige mag verstoren. Ik wil de laatste bladzijdes van het ene boek verslinden opdat ik al met het andere kan beginnen. Ik wil elke avond beslissen of ik door mag lezen terwijl mijn ogen dichtvallen, een afweging tussen nog eventjes, nog één hoofdstuk, oké, nog ééntje maar écht de laatste, lezen maar steeds iets minder bewust de tekst op kunnen nemen, of een nachtrust moeten wachten, maar dan wel elke zin in al haar lagen kunnen begrijpen. Lezen, lezen, lezen.

Dus, ik denk dat ik maar ga dansen.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s