Sant Miguel de Pera

_dsc9786
Een buitenkansje: De man die ons eerder van zijn terrein afjoeg, komt nu een praatje met ons maken. Hij draagt een doek om zijn hoofd. Als hij zich omdraait zie ik de zwarte, golvende paardenstaart die eronder vandaan komt. Zijn gezicht doet me denken aan dat van Robert de Niro. In zijn rechteroorlel glimt een ijzeren oorbel. Hij is gigantisch, niet eens zo lang, maar zijn hoofd, nek, schouders, armen en benen zijn abnormaal groot.

We zijn bij Sant Miguel de Pera, een klein kerkje op de flank van de berg Bastraca in de Spaanse voor-Pyreneeen. Drie honden vergezellen ons als we naast het graf van een lang vergane Catelaanse familie ons brood met jonge Spaanse kaas eten. Het zijn de honden van het oude huis onder de kerk dat we eerder passeerden. Ze blaften door het dolle heen toen we langs het erf liepen. De eigenaar kwam naar buiten en stuurde ons naar boven; hier hadden we niets te zoeken.
En nu zoeken ze ons op. Allemaal.

Marcel en zijn twee vrienden beginnen het gesprek dat de middag lang zal duren. Omdat het Catalaans me inmiddels dodelijk verveeld loop ik met de camera om het kerkje. Als ik foto’s maak van de oude houten deur spreekt de eigenaar mij aan, alleen ‘guappa’ weet ik te vertalen. Hij biedt me de sleutel van de kerk aan zodat ik een kijkje binnen kan nemen, maar het gezelschap is nog niet amicaal genoeg om die aan te nemen.

Ik dood tijd samen met de honden, ongeïnteresseerd omdat ik me niet realiseer wat deze man kan bieden. Namelijk: een uniek kijkje in een historisch Catalaans huis, bewoond door een dood eenzame, tikkeltje getikte en bijzonder wilde Catalaan.

De honden zijn een beetje vies. Eerst wil ik ze liever niet aanraken, maar dat worden ze mijn vriendjes.

_dsc9709-kopie

Wanneer de man een boomstam naar huis tilt volgen wij hem via een paadje naar beneden. Een fanfare van drie jonge Catalanen, drie honden, een woeste man met een boomstam en een Nederlands meisje met een camera. Voor de deur van het huis blijven we praten. Ik hoop dat hij ons uitnodigt, maar durf er niet om te vragen. Hij loopt naar binnen en wenkt ons.

In de donkere ruimte weet ik een gasfornuis, een openhaard en tafel te onderscheiden. Later zie ik dat er ook een grote houten bak met daarboven een douchekop staat. De man praat en praat terwijl mijn ogen wennen aan het duister. Hij toont ons zijn waterreservoir, een opening in de muur waarachter een galmend niets vol water schuilt. En een stoel die hij zelf gemaakt heeft en trots in het midden van de ruimte zet. En de grote stukken vlees die aan haken in de haard hangen.

Het is bijna een droomhuis, maar net helemaal niet.

_dsc9732

Ik  ben ontzettend onder de indruk. We hebben namelijk een stap terug in de tijd gezet zonder ons daarvoor op te geven. ‘Kan ik foto’s maken, denken jullie?’ vraag ik de vrienden van Marcel. ‘Misschien als je het stiekem doet.’ Als zij zich door de man laten meeslepen naar volgende ruimte, begin ik het verhaal vast te leggen. En als de man wederom binnenkomt ga ik door, en hij reageert niet, hij lijkt het niet eens te zien. Hij praat maar en praat maar, veel meer dan de jongens reageren.

Oude houten balken, een stenen muur, spinnenwebben in de hoeken, hier en daar iets moderns als een percolator of een glas met een cartoon. In een andere ruimte ontmoet ik zijn twee katten en zijn houtsculpturen, die, zo hoor ik later, door niemand gekocht worden. Een schilderij met een dame. Stalen pijpen om de constructie van het huis te ondersteunen. Boeken, een plastic vlinder, deuren die naar het onbekende leiden.

Buiten kakelen kippen maar bovenal de man, leunend tegen een stenen muur. Hij maakt grote gebaren, verheft nu en dan zijn stem, en begint de jongens misschien te vervelen. Het is niet mijn zaak. Soms is het voordelig om geen Catalaans te spreken, dat ontzegt me de verplichting tot luisteren. Het doofstomme meisje gaat op ontdekking door het huis en ze laten haar haar eigen plezier najagen.

Maar als we een rondleiding door de tuin krijgen, vraag ik toch even wat de man allemaal aan het vertellen is. ‘Niets interessant, hij herhaalt de hele tijd hetzelfde. Het is een eenzame man, weet je, zo één die je in het begin van het terrein afjaagt, maar daarna eindeloos tegen je spreekt omdat hij niemand anders heeft om mee te spreken.’
We lopen langs een paar kippen die in het wilde weg over het terrein scharrelen. Drie ganzen zitten in een hok, een grote moestuin strekt zich uit onder het huis en een verse schapenhuid ligt midden op het pad. De drie honden lopen met ons mee en de katten hebben ook hun weg naar buiten gevonden. Het uitzicht is fabelachtig. Dit is een huis met zoveel potentieel, zoveel potentiele magie, maar ik kan het gevoel van eenzaamheid niet loslaten.

De man neemt ons mee naar zijn schuur, een donkere gang die me niet kan verleiden een kijkje te nemen. Achter het duister is er naar verluid toch niet veel te zien; wat zware machines, een grote bak met hondenvoer, onafgemaakte houtsculpturen. Ik loop als enige weer naar buiten, terug naar de kippen en ganzen, waar de hond aan de haal is gegaan met de schapenhuid. Hij sleept de vlezige massa het hele terrein rond en begint er daarna aan te kluiven.
De man ziet het zodra zijn gezelschap naar buiten komt. Hij raapt een steen op en raakt de hond hard op het lijf, vervolgens rend hij erheen en schopt haar. Luid gevloek, een hoop Catalaans.

Het verbaasd niemand. Niemand schrikt, niemand vraagt waarom dat nou nodig was. De man legt de schapenhuid terug op het pad en vervolgd zijn verhaal.

_dsc9795

Koeienkoppenschedels op de houten spijlen van de ingang.

De jongens weten zich met veel moeite los te maken van de man, want stilte is zijn aanleiding om zijn verhaal te vervolgen. Zes keer gedag, tien pogingen om weg te lopen, een laatste aai over de kattenkop. _dsc9781-2
Ze praten na, de Catalanen, terwijl ik me bezighoudt met mijn eigen verbazing: Hoe kon dit prachtige stuk land zo een trieste realiteit vormen? Die man had alles wat ik wilde. Hij was de bezitter van het oude droomhuis met de groententuin en beestenbende.

Een bende was het. Een bende van eenzaamheid.

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s