Mama, de mannen, de lappenmand en pap en Suus die er niet zijn

19 Februari, 20:48. Ik eet mijn bord leeg in de personeelsruimte van het hotel zonder een woord tegen mijn collega’s te zeggen. Mijn blik is strak gericht op mijn mobiel. Op het treinstation van Les Bossons staat Adria. Het is donker. Hij wacht. Ik wacht.
You’ve got them? – bericht ik hem.
No, not yet.

Dan belt mijn broer. Yo smurf, we zijn er.

Ik had Adria gevraagd om mijn moeder, Jaap en Arnold op te halen van het perron in Les Bossons, vlak bij ons chalet. Ze zijn echter keihard door Les Bossons gereden en staan nu met rugzak en al voor de stoep van mijn werk. Ik ren uit de personeelsruimte naar buiten, het bord halfleeg, grote ogen van mijn collega’s, en omhels mijn familie in het barlicht van Chambre Neuf.
Adria, I’ve got them here, they went to Chamonix – bericht ik hem nu.
Mijn familie is gearriveerd.

De volgende morgen zit ik Nederlands te kakelen aan de ontbijttafel, met een groot Vikingbrood dat vanuit Zweden via de nachtreceptionist op de broodplank is beland. Mama aan de koffie, mìjn mama gewoon daar, en mìjn broer en superheld Arnold, ook gewoon daar. En een aantekeningenboekje. We maken een planning voor de week. Maandag, Aiguille de Midi. Dinsdag, skiën. Woensdag, Zwitserland. Donderdag, Loriaz.
Die middag staan we zodoende vlak bij het dak van Europa, op 3800 meter hoogte, gewoon door het liftje omhoog gebracht. Ik ben trots op mijn bergen en trots op mijn familie. Zien jullie hoe bijzonder jullie allemaal zijn?
Ondertussen begint mijn gezondheid te kwakkelen en moet ik nog naar werk. ’s Avonds nies ik elke tien seconden en kan ik met geen mogelijkheid de gasten verstaan, volgelopen ogen en neus, niet nu denk ik steeds. Ik wil net zo bubbelig en uitzinnig zijn als mijn bezoek. Maar aan de andere kant: Als je dan toch weer ziek wordt, is het wel fijn om je moeder over de vloer te hebben.

Het is inderdaad raak. In plaats van een legendarisch avontuur op de pistes van Le Tour – ik heb nog nooit skiles gegeven, mama heeft in geen 40 jaar geskied en Jaap en Arnold moeten een ski nog van dichtbij zien – slaap ik dwars door de dinsdag heen. Zij zitten in Zwitserland en zwerven door het uitgestorven Finhaut. Jaap komt thuis met vijf repen Zwitserse Chocolade, mama en Arnold met wilde verhalen over de klandizie van Elevation (het restaurant tegenover Chambre Neuf waar zich de moeilijkste alpinisten en skileraren van Chamonix verzamelen) en Lorn, de logé van Adria, met kilo’s aan kip die hij onder citroenmarinade in de oven gooit.
Zo gaar als een kip zelf zit ik met ze allemaal aan tafel. Alleen papa en Suus missen heel erg, de rest is perfecte chaos.

Nu hopen dat ik morgen uit de lappenmand weet te klimmen en met het gezelschap de piste afrol.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s