La Fête

Vooraf
Het idee van La Fête was strikt gezien al ontstaan voor ons bestuursjaar. Het was een project dat typerend is voor de energie van nieuwe besturen: We gaan alles doen en we doen het goed en groots!
Pas in de maanden voor de zomer werd het idee een plan en reserveerden we een datum bij Monk. Omdat we wisten dat de terugkomst uit de bergen niet pijnloos zou verlopen, moest het feest de heimwee keren in iets moois. ‘Terug wanen’. De gedachte was dat iedereen zou helpen organiseren. Een feest voor en door klimmers.
Dus gingen we op pad, beklommen we bergen en rotsen en vormden we hetgeen waar we ons in terug gingen wanen. En bij thuiskomst wilden we natuurlijk alles behalve het organiseren van een feest.

Het eind van het bestuursjaar bleek druk. De overdracht, de ALV’s, de verandering in statuten en de nieuwe leden schreven onze agenda tjokvol. La Fête bleef lange tijd bestaan uit een datum en een naam, tot de tijd maar genoeg ging dringen en we besloten tot organisatie over te gaan. We hadden het kunnen laten voor wat het was, maar zo’n oude wens nestelt zich diep genoeg om ondanks de matige omstandigheden een soort vanzelfsprekendheid te laten bestaat omtrent de realisatie ervan. We moeten het nu echt doen. De tijd dringt.

Daarbij had Regien een lezing geregeld van twee alpinerende Belgen en ging dat een groot deel van La Fête vormen. Dus belde ik Monk op drie weken voorhand en spraken we alles door.

Organisatie
Vanaf dat moment deed ik maar wat; een beetje babbelen over licht en geluid, regels in de hal, promotie leek me vooral belangrijk. Ik raakte thuis in de wereld van Facebook, mailde mensen, vroeg ze hun vrienden mee te nemen en benadrukte keer op keer dat het écht een tof feest zou worden. Soms geloofde ik het.

Mijn naam raakte onlosmakelijk verbonden met La Fête. Mensen vroegen hoe het met mijn feest ging. ‘Het is niet mijn feest!! Het is ons feest!’ In die kreet schuilde al het wantrouwen in een geslaagd einde. Ik wilde mijn naam niet verbinden met zo’n wankel instituut. Daarbij was het ook werkelijk niet mijn feest en werd het me duidelijk dat de gedachte van La Fête niet over viel te brengen. Voor en door klimmers: Klimmers zijn al stug met betrekking tot hun eigen komst; laat staan als je ze tot organiseren probeert te porren.
Ik liet de laatste dagen anderen posten en mailen en merkte soms tot mijn genoegen dat het los van mij begon te leven. Ondertussen vroeg ik mezelf steeds vaker waarom ik nog tijd stak in La Fête en balanceerde constant tussen ‘feesten slagen alleen wanneer je erin blijft geloven, zeker wanneer het je eigenlijk niet meer interesseert’ en ‘fuck dat’.

Zaterdag 28
De dag van La Fête brak aan en de zon scheen. Roel was manusje van alles, loste gestress rond DJs op en bracht licht, geluid en verstand van alles. Monk werd omgebouwd en overal liepen helpende handen rond. We aten pasta uit een grote plastic bak en bliezen ballonnen op alsof ons kleine nichtje honderd was geworden. Voor achten nog kwamen de eerste gasten binnen en toen konden we er niet meer onderuit: La Fête.

Om kwart over acht werd me duidelijk dat het feest niet de gewenste omvang zou behalen en werd ik verbijsterd door alle afwezigheid. Doordat de ruimte bij lange na niet vol kwam leek het feest inderdaad georganiseerd voor het kleine nichtje, en dat idee raakte ik de avond lang niet meer kwijt. ‘Tel je zegeningen’, was ieders spreuk, ‘kijk naar wie er zijn!!’. Zo werkte het voor mij niet: ik had medelijden met diegenen die wel waren gekomen door de schitterende afwezigheid van diegene die niet waren gekomen, kortom, een feest kan alleen slagen als of niemand komt, of iedereen komt.

Gelukkig begreep ik mijn eigen subjectiviteit als organisator en wist ik dat de avond nu eenmaal daar was, en ik weinig andere keus had dan ervan te genieten. De Belgen hielden een mooie lezing en het feit dat ze een vliegtuig een vlieger noemden was werkelijk een triomf; misschien wel het mooiste moment van de avond. Hun filmpjes brachten onze kop op hol en voor het eerst had ik door dat anderen dachten aan hun zomerse avonturen, samen waren en het naar hun zin hadden. La Fête had haar doel bereikt.

De leegte echter bleef me herinneren aan de loze tijd die ik in La Fête had gestopt en maakte het tot een evenement dat ik zelf zou ridiculiseren. De lezing liet me inzien waaraan ik mijn tijd had moeten besteden. Concreet voelde het alsof ik mezelf vanaf de zomer had verloochend en zelfs LaChouffe kon me niet van die gedachte afzetten. Als bedankje kreeg ik van Kim en Fieke een kaart van Chamonix en bij het zien ervan, wetende dat de wereld erin maar al te concreet en mogelijk is, brak ik.

Hasj, drank, lachgas en emoties voerden ons door een fascinerende avond. Ik zag Fieke kampen met dezelfde sentimenten, en Kim had het, zo hoorde ik achteraf, soms moeilijk gehad. We hadden nooit van de Barre af moeten komen.
Het feest sloot met een massale danssessie op Afrikaanse muziek en voor een half uur was alles perfect.

Achteraf
De organisator is een egoïst. Voldoet het feest niet aan het plaatje dat in zijn willekeurige brein vorm heeft gekregen, dan is er iets mis met het feest en wordt er voorbij gegaan aan de waarde van het vermaak van de gasten. Nu kun je je afvragen of ‘het vermaak van de gasten’ werkelijk een motivatie is geweest als onderwijl blijkt dat het feest voelt als falen, terwijl iedereen rondloopt met een grote lach op het gezicht.
Een geest heeft de capaciteit tot magische werkelijkheden te komen, en hoe magischer de intentie groeit, hoe lachwekkender de geobjectiveerde realiteit zich toont. Dansende mensen zijn ridicuul, lezingen worden gegeven door stervelingen, gasten worden moe en gaan naar huis voordat de klok drie uur slaat.

Ik was de hele avond omringt door mensen waar ik ontzettend veel van houd en schaam me bijna voor het gebrek aan blijdschap dat ik heb getoond. Ik was immers met hun, ik was met jullie, met mijn bestuur en mijn klimvrienden. Iedereen die heeft geholpen, Roel, pastamakers, promoters, ballonnenkopers, Sam & Tim, Monk, bedankt.

La Fête was vet.

Nooit meer organiseer ik een feest en op een dag hoef ik me niet meer ‘terug te wanen’, omdat ik terug ben.

One Comment

  1. Cool! I wish I was there with the ASAC again! Will need to refresh my Dutch to read this with all the details : )

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s