Nooit mens

Horeca fascineert me het meest om de routine die zijn weerslag heeft op mijn belevenis van en omgang met gasten. Dat ik blind de bar kan draaien is van hetzelfde kaliber als dat ik in drie seconde elk gewenste pagina in mijn mobiel kan openen. Maar het blijft me verbazen dat mensen objecten worden, inclusief hun emoties, hun grapjes, hun oprechte interesse. Er zijn maar weinig gedragingen die buiten het systeem vallen. Dreigementen, bevallende vrouwen of iemand die stil zit en zwijgt tijdens zijn gehele bezoek (en dan doodleuk de zaak uit loopt) hebben misschien een kans.

Gasten komen binnen en ik schat ze in. Als het druk is kom ik niet veel verder dan sympathiek of vervelend en een hele ruwe gevoelsmatige classificatie die ik niet zou kunnen formuleren, maar een combinatie is van labeltjes (rijk/allochtoon/knap/arrogant/ordinair/hip/enz) in onverklaarbare verhoudingen. Ik onthoud details die alleen in mijn bewustzijn komen als ik iets aan een collega doorgeef (die met die tattoo/roze shirt/baby wacht nog even op een vriendin) en sla het hele ‘het zijn mensen zoals jij en ik’ gedeelte over: het zijn voorspelbare onderdelen van een systeem waarop ik werktuigelijk anticipeer.
Als het wat rustiger is neem ik mensen in me op naar gelang ze mijn aandacht trekken en stel ik vaak mijn eerdere classificatie wat bij. Wederom niet compleet bewust, meer in de trant van: ‘Oh, zij is eigenlijk best bejaard’ of ‘als die vriendelijke vrouw bij die brompot hoort, zal die brompot ook wel meevallen’.

Naarmate ze langer aan tafel zitten krijgt elke gast een geschiedenis die bestaat uit mijn handelingen aan hun tafel. Vergeten kopjes water, lauwe koffie verkeerd, extra koekjes: Ik zie ze in het licht van de fouten die ik heb gemaakt, of juist de extra moeite die ik heb gedaan. Sommige houden praatjes, en alhoewel ik soms moet lachen of hun opmerkingen waardeer (ik wil absoluut de praatjes niet ontmoedigen) ontstijgen ze niet het systeem en nauwelijks het onderbewuste. Ik reageer sociaal wenselijk terwijl ik denk aan andere bestellingen, verbroken relaties of de kleur van mijn schoenen. Mensen worden praatjesmakende objecten (of grapjes makende, of arrogante, of stille…enz), maar nooit iets meer. Nooit mens.

Op een paar na.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s