Biertje

Ik stuur mijn ouders naar Ailefroide dit jaar. Ze gaan wandelen. Mijn vader gaat foto’s maken van gesteenten, zijn studie heeft zich een weg naar het heden gebaand.  In mijn gedachte waren het altijd de bloemetjes die de stoet ophielden, maar nu worden het dus de steentjes. Mijn moeder gaat een boekje lezen en weigeren stijgijzers te dragen.

Vooraf aan een tocht dwongen ze ons de voeten in te tapen. We kregen zonnebrand op onze neuzen en in onze nekken. Het begin van elke vakantie zocht ik een stok die niet van mijn zijde mocht wijken, hoe hinderlijk het ding ook zou worden.  Ik stopte stapels stenen in mijn rugzak, omdat die van die glimmertjes hadden. Ik liep achter mijn zus aan, in een windvlaag zweefde zij omhoog. Of ik bleef hangen bij mijn moeder. Ze droeg het stokbrood, de kaas en de jam, de jassen, de zonnebrillen en alles dat ons veilig hield. Mijn vader droeg het kompas en de kaarten, de hoogtemeter en boeken met plantjes en bloemetjes. Jaap stapte rustig naar boven.

Altijd de bossen eerst, en dan het lichtgroene, en dan de stenen met sneeuwvelden, tenzij we niet hoog genoeg gingen. Soms verlieten we het pad om iets dat de belofte op een uitzicht deed mee te pakken, of om op de foto te gaan met koeien. Mijn vader hoorde marmotten en wees in de verte, waar ik ze niet kon onderscheiden van het landschap. Of hij wees op – natuurlijk – een bloemetje, dat ik net zo mooi vond als de andere bloementjes, maar schijnbaar de verwijzing waard was. We liepen en rustten en liepen en rustten.

IMG_5684(1)wm

De toppen waren koud. In mijn herinnering zijn ze onlosmakelijk verbonden met het beeld van mijn moeder die de jassen uit haar rugzak haalt.

Maar de hut was een feest en zou altijd een feest blijven. Iedereen die ons op de heenweg had ingehaald zat daar al, en iedereen die wij hadden ingehaald zagen we neerploffen: Eerst de tassen af, met een zucht, en dan pas een blik naar de omgeving. We deden onze schoenen uit en bekeken de schade, die dwars door het tape heen ontstaan was. Ik hoorde Duits en Frans en Engels. Mijn vader en moeder namen een biertje en wij drie een cola, waarvoor we nauwelijks het geduld hadden, omdat we over de rotsen rondom de hut wilden banjeren.

Na afloop van een tocht bleken we toch te zijn verbrand. We hadden witte sokken zonder onze sokken te dragen. Suus haar armbandjes stonden in haar huid gegrift, Jaap had de print van een horloge.

Ik ben al in Ailefroide wanneer mijn vader en moeder daar aankomen. Ik weet niet of ik met alle alpineplannen lange tochten met hen kan maken, maar op zijn minst wil ik één wandeling. Het maakt me niet uit waarheen, als we maar eerst door het bos lopen, en dan door het lichtgroen, en dan door de stenen met sneeuwvelden. Ik denk niet dat mijn moeder mijn jas gaat dragen, en ook zeker niet gaat mijn vader de kaarten in zijn rugtas verbergen. Maar ik ga wel met ze neerploffen bij de hut. En dit keer drink ik een biertje met hen mee.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s