Blogs
Comments 4

Al dertig jaar

Tijdens het studeren ‘s ochtends probeer ik vast te stellen wat ik zou doen als ik hem tegen het lijf zou lopen. Als hij net als Covid plotseling op de stoep zou staan en aan zou kloppen. Goedemiddag, hier ben ik, met een hoge doses totaal vermijdelijke misère omdat ik nu eenmaal een heel enge, vervelende man ben.

De naam Poetin lijkt in het Frans naar mijn mening erg op putain en ik gebruik dat laatste woord af en toe per ongeluk als scheldwoord. Poetin, putain, poetain, poet, poet, poet, zeg ik in de auto op weg naar werk.

Mijn bek valt open als ik die middag op het terras aankom. De buitenbar staat vol met champagneflessen van meer dan honderd euro per stuk. Daarachter zie ik mijn bazen in joviale stemming. Serre Chevalier is dit jaar 80 jaar geworden en die avond komt The Avener optreden. Er wordt uitgegaan van een mannetje of 8000 en vooral heel veel geld in het laadje.

‘Het is oorlog’, zeiden kranten en media die morgen nog, bronnen die ik gewend ben serieus te nemen. Maar alhoewel de bommen dit keer vallen op ons eigen continent gaat het leven natuurlijk nog steeds gewoon door en ren ik als een bezetene in de rondte om zoveel mogelijk worstenbroodjes en bier te verkopen. Mijn collega’s zijn ontzettend gestrest. Tegen elf uur ’s avonds zijn de klanten stomdronken. Allemaal tieners, jonge twintigers. Misschien hebben ze gelijk en moet ik ook maar een biertje achteroverslaan. Toch voelt het alsof hun toekomst meer op het spel staat dan de mijne en zij eigenlijk zenuwachtiger zouden moeten zijn dan ik. Ik heb er al dertig vredige jaren opzitten.

Op weg terug naar huis heb ik zin om me aan die vrede vast te klampen, er volledig mee vervlochten te raken, mijn hele lichaam en mijn hele geest.

En toch is het mijn oorlog (nog) niet. Ik hoef niet naar een metrostation om te schuilen voor bommen die op mijn stad vallen, of te vluchten, of in dienst, of te denken aan mijn vrienden en familie die eventueel ook onder schot staan. Ik heb wederom, vooralsnog, de luxe om slechts mee te voelen met de mensen die dat wel allemaal moeten.

Dus dat doe ik dan maar.

This entry was posted in: Blogs

4 Comments

  1. Hoe harder het licht hoe harder de schaduw. Hoe komt het toch dat we onze lessen zo moeilijk leren en zo kort onthouden. Nu gaan we al onze energie en middelen weer inzetten in oorlog en in verdediging in plaats van opbouwende zaken. Je kent misschien de posters van ‘actieplatform Loesje’ van toen er ook oorlogsdreiging was; “Stel het wordt oorlog en niemand gaat er naar toe …” Ze zijn er nu wel bij die oorlog en de rem is van de beschaving. Ik heb drie jaar geleden geklommen in Rusland en was aangenaam verrast door de hartelijkheid van de doorgaans vrij arme bevolking, daarna door naar Kirgizië waar de mensen nog armer en nog hartelijker waren. Wel viel het mij op dat ieder continent een soort van eigen waarheid heeft. Wij kunnen alleen met onze ogen kijken maar onze harten kunnen de bruggen bouwen. Hard en hart is geen typfout maar een wereld van verschil.

  2. Poetain, dat heb je goed gezien. Intussen we niet zoveel meer kunnen doen dan medevoelen tonen, kunnen we wel rondom ons kijken, dichtbij… denk ik toch.

Leave a Reply to Ruby Elizabeth Cancel reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s