Blogs
Comments 5

Zeemeerminnen



Achter de haarspeltbochten tussen l’Argentière-La-Bessée en Saint-Martin-de-Queyrières loopt het riviertje van Rif de l’Oriol. Door de eeuwen heen heeft ze een kloof uitgesleten met twee golvende wanden op zo’n vier meter afstand van elkaar. Zodra toeristen voet in onze (zo noem je ze na een tijdje) bergen zetten, loopt de kloof ermee vol. Toegankelijke, schaduwrijke klimgebieden zijn immers schaars in Briançon.

Met de rust in onze bergstad is het inmiddels gedaan. De straten zitten verstopt met vakantiegangers in auto’s en auto’s en auto’s, de rij voor de bakker is lang. Wanneer ik afdaal in de kloof met een touw op mijn rug en zomerzweet op mijn voorhoofd, krijg ik bijna sociale paniek. Zoveel mensen in een relatief nauwe ruimte heb ik al tijden niet meer gezien. Ik vlucht nagenoeg de kloof weer uit, maar mijn zus, haar vriend en Fieke willen graag klimmen.

De bodem ligt bezaaid met touwen, tassen en lunchpakketten. Drie honden rennen achter elkaar aan, iemand zit op een klapstoel, koffie geurt omdat iemand anders zojuist een percolator heeft gezet. Frans, Duits, Nederlands, Vlaams en Tsjechisch weergalmt tussen de muren. Zuchtend hijs ik mijn gordel over mijn heupen, probeer een bezette route aan een groep Fransen te ontfutselen en denk verheugd aan de maand September, wanneer ze allemaal terug naar hun steden trekken en ik de kloof weer voor mezelf heb.

De toeristen hebben echter een verassing in petto.

Het valt me niet meteen op, maar nadat ik een tijdje gedachteloos heb gestaard naar een vrouwelijke voorklimster (gebeurt wel vaker), wordt mijn aandacht getrokken door een andere. Even daarna volg ik met bewondering een lenig, jong meisje, geplakt aan de muur als een spin, terwijl ik in mijn ooghoek een ander meisje zie vechten en vallen uit een hoge wand. Niet veel later volgt een derde in dezelfde route, een vierde links, een vijfde rechts. Fieke beklimt haar eigen steile stuk rots en dan pas zie ik het: de wanden van Rif de l’Oriol worden bezet door vrouwen. Niet alleen door vrouwen, maar door veel meer tezamen dan ik ooit gezien heb.

Dat is nou eens leuk.

Plotseling heb ik zin om met de hele kloof te praten. Er zijn immers vragen om te stellen: wie zijn jullie, waar komen jullie vandaan? Wie heeft jullie leren voorklimmen? Wat gebeurt er in jullie hoofd wanneer jullie ver boven jullie haak stappen, welke mentale strategieën passen jullie toe? Wie of wat is bepalend in jullie succesvolle reis over spannende stukken rots? Wisselt jullie mentale capaciteit per dag, per week, misschien afhankelijk van het moment in het seizoen, met wie jullie klimmen of zelfs, ik durf het bijna niet te zeggen, de menstruatiecyclus? Hoe zouden jullie andere vrouwen (en vooruit, mannen) leren voorklimmen en voorbereiden op die specifieke mentale uitdaging?

Wanneer we de kloof uitlopen, zegt de vriend van mijn zus: de beste klimmers vandaag waren vrouwen.

Eenmaal thuis laat ik mijn fantasie de vrije loop en schets ik Rif de l’Oriol in het schemerdonker, wanneer zeemeerminnen hun kop uit het riviertje steken om vast te stellen dat wij allen vertrokken zijn. Geruisloos leggen ze hun staarten te drogen en raken dan de wand aan, eerst met hun handen en dan met hun voeten. Als elegante kloofdieren, voorklimsters, vrouwelijke strijders, klimmen ze elk tot een eigen stuk wand, haken hun voeten in de rots en vallen in slaap als vleermuizen, hun vinnen glimmend in het licht van de maan, het zachte stromen van Rif de l’Oriol in de diepte van de kloof.

Misschien is de dag waarop het me niet meer opvalt wanneer vrouwen voorklimmen, dichterbij dan ik denk. 


– Ik schrijf dit verhaal met, onder andere, dank aan de dames van een Vlaamse klimclub genaamd Vertical Thinking (stond op hun truien), op dat zij nog veel andere vrouwen zullen inspireren om die mooie verticale strijd aan te gaan (en mochten ze toevallig antwoord hebben op mijn vragen, ik luister er graag naar).

Foto gemaakt in Les Ayes door Bas Visscher, mooi gebied maar te warm voor klimmen in de zomer, wel leuk om te wandelen! Uiteraard geen foto’s genomen in Rif de l’Oriol… Deze foto gekozen omdat er een helm-dragende voorklimmende vrouw op staat, heel toevallig ikzelf, natuurlijk ook omdat ik mijn spierballen wilde laten zien en monster wilde introduceren (pofzak, heeft eergisteren zijn oog verloren, ook nog wel een blog waard).



Plastic Modeverschijnsel

En dan nog even een berichtje, puur en alleen om de sfeer te verpesten:

Afgelopen November klom ik in een gebied genaamd Ponteil. Een vriendelijk ogende man, enigszins op leeftijd, onderbrak onze sessie en zei: ‘Ik wil absoluut niet de vervelende man uithangen, maar zie dat geen van u een helm draagt. Kijk – hij deed zijn helm af en wees naar een flinke deuk aan de voorkant van zijn schedel – ik had wél een helm op en dat heeft mijn leven gered. Nog geen jaar geleden. Rif de l’Oriol, mijn partner trok een enorm stuk rots uit de wand. Ik kom pas net uit mijn revalidatie. Soms vergeet ik dingen, maar ik leef en kan nog klimmen.’  

Sindsdien draag ik een helm tijdens het sportklimmen (zo snel kan het gaan).

Afgelopen sessie stond Rif de l’Oriol vol mensen, letterlijk vol, waarvan denk ik zo’n tien procent (voornamelijk beginners) een helm droeg. De rotswand had gemakkelijk een
strike kunnen gooien, maar die ene flinke steen die ik zag vallen, belandde gelukkig naast een (vervolgens erg geschrokken) vrouw. De groep die naast me zat te lunchen schrok daar eveneens van, maar had geen helm mee en at weer door.

Een helm is niet gênant maar ook zeker niet cool, en toch hoop ik dat de cultuur op een dag zal omslaan (zoals bij skiën…) en zelfs harde klimmers zo’n minder sexy geval op hun hoofd zetten. Alle stenen zijn nog lang niet gevallen en daarbij, voorklimmen zonder helm kan bijzonder onaangename taferelen opleveren (ik heb een aantal donkere getuigenissen). Ik zal er nog een blog over schrijven, maar voor nu speel ik slechts de vervelende vrouw en schrijf ik graag: zet misschien een helm op?

This entry was posted in: Blogs

5 Comments

  1. konijntjekortstaart says

    Zo’n coole foto van jou met helm, werkt zeker!

    • Konijntje Kortstaart! We waren laatst bij La Berarde met mijn mams en paps, waar jullie altijd fietsen! Zó mooi! Volgend jaar gaan we wandelen met zijn allen!

  2. Wat een mooi verhaal alweer. Aan de drukte ontsnapt door je opmerkzaamheid… alleen vrouwen… en de andere prikkels vallen weg (tenminste, dat is wat ik uit je verhaal begrijp).
    Bestaan er ook helmen voor maat 62 of groter?

    • Jaa dat was het inderdaad, niets anders was meer belangrijk behalve die klimmende vrouwen, en zo werd het plotseling een hele mooie dag…
      Klimhelmen hebben meestal maar twee maten, die vervolgens op het hoofd af te stellen zijn (S/M en M/L). Hoe die precies corresponderen met standaard helmmaten weet ik eigenlijk niet (en kan ik zo op internet niets over vinden). Ik heb echter wel het idee dat er echt veel speling zit in beide maten (dus dat de M/L gemakkelijk tot 62 en groter afgesteld kan worden).
      Denk je er aan om een keertje te gaan klimmen 😀 ?

      • Niet echt 🙂
        Ik vroeg het omwille van mijn dik hoofd, altijd al een buitenmaatje geweest. Ik heb een fietshelm gevonden die me past. Horizontaal gaat me beter af 😉

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s