Blogs
Comments 6

Olieverf


Een enorme kist met olieverf komt aan in La Vachette. Ik open de kist, ruik de donkerhouten binnenkant en zie vierentwintig tubes met verschillende kleuren, potjes met doorzichtige formules, kwasten, een mes, een doek, een pallet. Allemaal emoties om te mengen, wereldmakers, fantasie-instrumenten.

Omdat ik nog nooit met olieverf heb gewerkt, kijk ik alvorens in willekeurige tubes te knijpen naar reeksen YouTube filmpjes waar ik onverwacht maar direct doodsbang van word. Zo bang dat ik de kist geschrokken sluit en twee weken lang in een donkere hoek leg. Want olieverfschilderijen riskeren te verpulveren of nooit meer op te drogen, de media zijn giftig en dan is er ook nog iets met lagen, waarden, compositie, lichtval, kleurgebruik, perspectief en stijl – een eigen welteverstaan.

Wanneer ik eindelijk een beetje blauw uit een tube durf te knijpen, en een beetje rood en oranje en toch ook groen, en dat zo een beetje meng met wit of elkaar, ben ik echter niet zo bang meer. De kleuren zijn veel te aantrekkelijk. Ik wil ze allemaal zien en aanraken en door elkaar heen smeren.

Het gaat meteen helemaal mis en toch ook helemaal goed; ik heb geen idee waar ik mee bezig ben maar merk dat de verf zelf al het een en ander aangeeft en schilder een sneeuwluipaard met een te klein oog, de buurman onder een lucht die wat misselijk lijkt en twee katten (Sjaak en Sjef) in een bos of boven gras of wie zal het zeggen. 

Wat ik leer: de kohl van potloodstrepen mengt zich genadeloos met de verf en als je ergens niet blij mee bent kun je het gewoon van het doek vegen. Maak een paar schilderijen tegelijkertijd want anders moet je de hele tijd wachten op de laatste verflaag om te drogen en sommige kleuren zijn niet wat je denkt.
Wat ik nog moet leren: al het andere.

Soms luister ik naar Bob Ross of blader ik op aanraden van mijn artistieke zus door David Hockney, A Chronology. Tigrou blijkt een topmodel en Thibault eveneens wanneer hij onderuitgezakt schaakt op zijn telefoon en met een ernstige blik naar zijn schermpje staart. Ook de besneeuwde bergdorpen doen het goed. Mijn kist vol avontuur staat wijd open op de kamervloer en zolang ze daar de passage blokkeert, valt de hele wereld eventueel te schilderen.

Met eindeloos veel dank aan de bron van de olieverf.

p.s. Tips zijn errrrggg welkom.

De veel te lange buurman en zijn AX.
Oké, haar hoofd was niet zo groot en haar billen eigenlijk ook niet. Of misschien haar middel niet zo klein. Tsja. Is dus nog niet af.
Schaken in Refuge Adele Planchard. Mijn eerste live-schets ooit. Snapte niets van het perspectief en die vent bleef maar bewegen.
Met mijn zus aan de telefoon. Parfum verdwaald.
Ruby op een Sneeuwluipaard (allez, on engage)
Werkplek en nieuwe plant.
Kim & Eric. In de maak.
Miauw.
Sjaak en Sjef
Jurk van Reformation, veel te mooi maar veel te duur. Dan maar als schilderoefening gebruiken.
Madame Adele Planchard zelf. Ze keek in het echt veel pittiger. Was denk ik een pittige dame.
Gezellige man uit een verjaard tijdschrift en pan met gesmolten sneeuw.

This entry was posted in: Blogs

6 Comments

    • Aaahh als ze niet al een andere bestemming hadden gehad, stuurde ik ze naar je op. Maar wie weet, ‘t volgende model… Scotty?

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s