Een tevreden tweepoot in herfst

De vallei, daar wilde ik over schrijven voor het einde van de maand.

Hoe de bospaden voorzichtig oranje kleuren maar de bomen zelf nog niet, en de weilanden en dorpen ’s ochtends vroeg nog in de wolken liggen wanneer ik naar de camping fiets, zodat ze af en toe verschijnen of verdwijnen. En hoe de zon op de rotswanden hoog in de bergen zo tegen de avond wanneer ik weer terugfiets, me naar een eigenaardige wereld ver van hier brengt. Een droomwereld van opvallende maar vriendelijke figuren die gekleurd door het herfstlicht op weg naar hun boomhuisjes of bladerboten lopen. En van cello’s en fluiten rondom een houten tafel vol glazen zoete rode wijn en kastanjes, en de wind die hun muziek oppikt en achterlaat in mijn hoofd en hart.  

De vallei is in herfst en ik sta er middenin, op de camping, met een dikke sjaal om mijn nek.

Onder de brede vlonders van de camping groeien paddenstoelen. Een vos heeft zich even thuisgemaakt in een luxe tent omdat we ons bezighielden met andere tenten, zijn modderpootjes op het rieten tapijt en holletje op het dekbed, precies van vos-in-bolletje-grootte, verraadden hem. De andere stiekeme slapers laten geen sporen achter. Er schijnen inmiddels verschillende wolvenroedels door de bergen te dwalen, jagers klagen erover omdat hun wild niet meer tevoorschijn durft te komen, misschien schuilen de herten en geiten wel onder ons katoen.

Als het regent schuil ik zelf onder mijn golfkarretje. Snel ren ik dan onder de lange bomen door om iets uit een tent te halen en ergens anders weer te bergen. Natuurlijk regent het een klein beetje in, het droge zitvlak wordt kleiner en kleiner naarmate we dieper in de herfst zakken en mijn tenen warmen soms niet meer op. Met plezier trek ik er ’s avonds dikke sokken overheen.  

En de vallei, die is gevuld met de zachte geluiden van de natuur. Want er zijn geen slingers meer van brommende auto’s of schreeuwende Italiaanse fietsers richting Névache die de wind, vogels of rivier overstemmen. Teruggegeven aan de inwoners op vier of twee poten (of acht voor al die spinnen of duizend voor de duizendpoten, maar die zie ik hier niet vaak), ik mag van geluk spreken dat ik er deel van uitmaak.

2 Comments

  1. Weer heel mooi geschreven. Je tevredenheid kan ik ruiken en voelen.

  2. Ja, ‘t is opeens koud geworden in Frankrijk. Maar aan jou is het wel besteed, lees ik. En die duizendpoten, die zitten in een slaapkamer van een schattig Frans huis in de Morvan. Je kunt me op mijn woord geloven 😛

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s