Zonnebloem

 

De zonnebloemen in de tuin zijn gek gemotiveerd om te groeien. Onze grootste torent inmiddels tien centimeter boven mijn hoofd uit. Het is haast een ervaring om zo naast een grote zonnebloem te staan. Ik hoop dat de stengel ook Bertrand ontgroeit, mijn buurman van twee meter die zich samen met ons over de groenten ontfermd en rondrijdt in een piepklein autootje waaruit zijn benen en hoofd steken (bijna).

Thuis is het beste stekje.

Want Fieke is mooi en ’s zomers, met haar bruine snoet in bloemenjurken, een klein Hollands sprookje in Frankrijk. Tigrou heeft tegen zijn wil een hond op bezoek gehad en circuleert sinds twee dagen alleen nog maar op hoogte, van de bank naar de kast naar de tafel naar het aanrecht en trekt daarbij een verongelijkt gezicht. Ik heb hem nog niet gezegd dat de hond vanavond weer op visite komt. Thibault heeft een soort plastic vervangbeen gekocht en wandelt daarmee over de zandpaden als een marsmannetje met uitsteeksels, alle wandelaars kijken hem na. Ikzelf loop af en toe door de kleine binnenstad op een stel onpraktische hakken om me weer even vrouwelijk en aangekleed te voelen, maar uiteindelijk toch liever door de bergen op mijn gympen.

Wat zijn ze mooi, die bergen.

De hittegolf, de grote gevaarlijke hittegolf die afgelopen zomer nogal langdurig door het land trok, ligt voorlopig nog in de haven (welke haven weet ik niet, die van klimaatopwarming en dikke auto’s en een stomme burgermeester die fietspaden niet serieus neemt), met als gevolg dat ik deze zomer niet persé verafschuw en het vrolijke gebloem- en fluit eigenlijk wel aangenaam vindt. Het scheelt een hoop deprimerende gedachten (wat niet wegneemt dat we iets met die burgermeester moeten aanvangen).

Kortom, het landschap van mijn thuiskomst is nagenoeg perfect. Ik heb zelfs nog de ouders op bezoek gehad, mijn favoriete echtpaar dat door de bergen buffelt alsof ze er alleen maar jonger op worden en langzaamaan mijn Franse vriendje begint te verstaan, mits hij articuleert. Hoe overtuig ik deze twee van het feit dat ze hierheen moeten verhuizen? Ik wilde ze aanvankelijk opschepen met een Border Collie die alleen maar gelukkig zou worden wanneer hij achter een setje schapen over de Franse bergflanken zou kunnen rennen, maar ze doorzagen mijn plan. Voor Tigrou heb ik geen oppas nodig want die plundert de voorraadkast geheel autonoom en voor Thibault geld hetzelfde.

Wees echter op jullie hoede, lieve ouders, ik vind wel een plan of noodzaak.

(Moeten er niet twee boeken geschreven worden in de rust van een klein Frans bergdorp?)

 

_DSC0282
Zoek de marmot. Er zijn er drie.

 

_DSC0287
Wandeling Col de Chardonnet – Col de Beraudes (=achtertuin)


20200711_141933

One Comment

  1. Het staat ‘m heel goed, die bergen. Is dat geen argument? 😛

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s