La Vachette

Begin deze week betrok ik een appartement in La Vachette, Vallée de la Clarée, vlak bij Rosier. Het appartement ruikt nog naar renovatie, behalve als ik wierook aansteek, wat de geur van verf en vers hout voor een uur of twee overstemt. De kamers zijn licht en groot, de vloeren glanzen en de muren zijn nog leeg. Ik huur het voor zo’n twee jaar en word begin oktober vergezeld door Fieke, die op de pistes van Serre Chevalier voor haar pisteurexamen wil trainen. Tot zover een droom die uitkomt.

Ondertussen werk ik voor een Nepalees restaurant waar ik licht uitgebuit word door een 78-jarige vrouw en haar 20 jaar jongere Nepalese echtgenoot. Ik trek mezelf langzaamaan financieel uit het slob door Pakhora’s en Momo’s te serveren, begeleid door luide mantra’s uit een oude stereo-installatie die zichzelf herhaalt, net als het echtpaar, en zelfs al heb ik er een hekel aan weer terug te moeten vallen op de horeca, mijn dagen zijn zo slecht nog niet. Er is altijd iets leuks te vinden in de interactie met gasten. Mensen zijn vaak leuk.

Er woont daarbij een dikke, bruinrode kat vlakbij, die zich alleen vertoont wanneer gasten plaatsnemen op het terras. Hij zit dan zelf op de balustrade, met zijn poten nog geen dertig centimeter boven de boorden van de gasten, en werpt een lange, stille blik op hetgeen hij zelf niet eet, dat op een dag, hoopt hij zichtbaar, toch zijn richting op zal komen. Hij is zich er niet van bewust dat hij mijn lievelingskat is.

Nu mijn leven weer enigszins stabiliteit vertoond, ongekende stabiliteit zelfs, kan ik eindelijk afstand nemen tot wat er de afgelopen maanden gebeurd is. Ik voel dat er iets groots veranderd is in mijzelf en de manier waarop ik de wereld ervaar, maar ik heb er nog geen grip op. Soms lijkt het alsof ik toch ook een beetje ben gevallen, die dag in het couloir, alsof er een deel van me nog steeds in vrije val is, op weg of op zoek naar een definitieve bestemming. Daardoor kan ik de draad niet zomaar weer oppakken, zelfs nu mijn leven zulke fatsoenlijke vormen aanneemt. Ik moet mezelf opnieuw bevestigen en een nieuwe weg vinden in een wereld die zelf misschien niet veranderd is, maar toch een beetje voor mij.

Dat ik die weg kan inslaan vanuit La Vachette is heel, heel erg van waarde. Het appartement is zelf net aan een nieuw leven begonnen en leven erin voelt fris en onbepaald, vrij van slechte gewoontes en rommel, alles erin heeft vooralsnog een doel of een verhaal dat gemakkelijk terug te halen valt. Zoals de houten pinguïn, een recent aangevlogen bewoner zoals ikzelf, afkomstig van de markt en hier enigszins misplaatst, gepositioneerd op Fieke’s houten kast in de woonkamer en aangeschaft wegens Suus (zus) haar passie. Trots als een pauw (pinguïn) in haar houding, herinnert ze me elke morgen aan ons gemeenschappelijk lot in La Vachette, aan de willekeur ervan en ook het geluk dat we hebben, en ze inspireert me om beiden als trotse pinguïns de uitdaging aan te gaan.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s