Felgekleurde bloem

Iemand zei me dat de dag voor het ongeluk de heetste ooit gemeten op die datum was geweest. Ook onze dag, de 27ste, was heet. Zo heet dat we eigenlijk om drie uur ’s nachts op hadden moeten staan; zo heet dat het ijs tussen de rotsten boven ons in het couloir wegsmolt; zo heet dat we twee levens verloren.

Als de wetenschappers zeggen dat de wereld opwarmt, dan eet je misschien wat minder vlees. Als de bergen bovenop je kop instorten en je miraculeus doorleeft, in tegenstelling tot twee meisjes precies zoals jijzelf, dan dringt het pas tot je door wat die wetenschappers eigenlijk bedoelden. De wereld warmt op en de gevolgen zijn nu al niet te overzien.

In het ondoordringbare, duistere woud van willekeur groeien felgekleurde bloemen. Dit exemplaar valt niet te negeren. Ik wil best toegeven dat ik sinds het ongeluk op zoek ben naar iets dat mijn eigen overleven goedpraat, een zoektocht die me gevoelig maakt voor bedoelingen, lessen, verborgen boodschappen. Dat de opwarming van de aarde me aan het hart gaat is misschien niet nieuw, maar nu ik er ook nog eens voor het leven mee verbonden ben, moet ik het wel serieus nemen.

Want ik wil niet dat de bergen instorten en vooral niet bovenop mensen die ik liefheb, en er zijn nogal wat geliefden die tijd spenderen in de bergen. Allereerst schreeuw ik daarom maar: Pas op, die dingen warmen op. Maak niet onze fout. Zomerhitte bestaat nu ook in winter, zomerhitte is nog heter in de zomer.

En daarnaast: Fuck, onze bergen storten in. Voor bergbeklimmers is de opwarming genadeloos zichtbaar. Het ziet er niet uit, dat broze skelet van gesmolten gletsjers. Vaak loop ik rond op weet ik veel welke hoogte en had ik eerder willen leven, in een tijd van loodzwaar materiaal maar springlevende bergen, zij het maar twintig jaar geleden. Nu bereid ik me voor op een beroep dat zich grotendeels afspeelt op ski’s, nota bene. God mag weten hoe de pistes er hier over tien jaar uitzien.

Mijn felgekleurde bloem, mijn schuldgevoel, onze toekomst. Ik pas mijn leven aan en consumeer en verspil minder, maar ik zoek naar meer, naar honderden felgekleurde bloemen die ik overal in ieders hart plant, misschien groeien ze wel in de bergen en moet ik me eerst tussen hen begeven om te weten waar. De meisjes zullen me een richting op wijzen.

_DSC9504

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s