Aan de Wandel

Juni. Een maand, zo blijkt, om vrij in te vullen.

Ik heb mijn studie alweer verpest, dus begin juli moet ik terug naar Amsterdam voor een herkansing. Misschien geen groot kwaad, in een periode van drie maanden waarin ik mijn huishouden en vuile was op mijn rug meedraag.

Normaal wil ik alles, en kan niets. Nu wil ik nog steeds alles, maar blijkt dat ik geen idee heb wat dat alles allemaal is. Want de wereld van avontuur is immens groot en eigenlijk wil ik geen keuzes maken. Misschien trek ik mijn D-schoenen aan en wacht ik tot ze aan de wandel gaan.

Wat betreft bergbeklimmen is het in elk geval problematisch dat ik boeken lees van allerlei überalpinisten die me inspireren tot beklimmingen ver boven mijn niveau. De Pied-a-Terre heeft me nog niet kunnen voorzien van avonturenromans met lulhannisje in opleiding als hoofdpersoon (Deel III: Het tragische verlies van stijgijzer tijdens eerste PD+).
De routes die ik ken lopen over de Grande Jorrasses, Eiger en Annapurna. Toch mis ik de ballen van een jonge Kirkpatrick om me op een willekeurig flank omhoog te artieffen, en de Himalaya lijkt me fantastisch – maar daar ga ik pas aan wanneer ik besloten heb hoe dierbaar mijn tenen me zijn.

Ik moet overigens een ontdekking delen, waarschijnlijk bij elke klimmer al jaren bekend, maar op Google Earth kun je dus elke berg en elke route zien. Hij stribbelt een beetje tegen en geeft vaak een aanzienlijke omweg, maar ik heb routes ingeplant van Mont Blanc naar Piz Bernina, en Everest naar  K2, en zelfs van Mont Blanc naar Everest en Piz Bernina naar K2. Ik zou een rondje kunnen maken: Mont Blanc-K2-Everest-Piz Bernina. Geloof me, dan heb je echt een mooie avond.

In elk geval dobber ik rond een klimniveau waar ik dus niet over gelezen heb en dat ik wat betreft berginhoud barslecht ken. Ik ben weinig kritisch, omdat ik nagenoeg de hele Alpen nog te ontdekken heb.
Beperkingen in termen van ‘losse zooi’, ‘kuttoeristen’, ‘totaal afgelegen’ en ‘immer kloteweer’ ken ik nog niet. Wanneer een hut onbetaalbaar blijkt en de waard een paffende hondenlul, dan kom ik daar ter plekke achter. Ik moet het allemaal nog ervaren en mijn criteria kunnen vooralsnog niet vager; ‘Vette Shit’ (nader te definiëren als…?) met uitzicht op bergen.

Daarbij, de bergen zijn niet alles.

Fontaine Bleau, dat hele sprookje is me onbekend.

Ik heb nog nooit een fatsoenlijke multipitch gedaan, met zoveel lengtes dat ik ervoor op moest staan. Calanques?

Deep Water Solo. Lijkt me doodeng, vooral de gedachte aan witte plezierbootjes onder de crux, maar: het angstzweet wordt er toch weer afgespoeld.

Marokko, moet ik niet naar Marokko? Zei niet iemand dat?

Lake District! Lake District!

Een eenzame week in een wandelgebied, met een brander, een boekje, en een extra pen voor als de eerste leeg is. Een reis, een echte reis ergens heen. Fietsen, van Amsterdam naar Parijs, door heel Oost-Europa, met mijn moeder over de afsluitdijk. De mogelijkheden zijn belachelijk en verlammen mijn kiesvermogen, in zoverre dat het me eigenlijk worst zal wezen. Waarschijnlijk hangt alles af van geld, logistiek en klimbuddies, maar die gedachte is niet zo romantisch.

Dus: Ik trek mijn D-schoenen aan en wacht tot ze aan de wandel gaan. Zolang ik maar de eerste week van juli thuis ben om die herkansing te maken.

One Comment

  1. Trek je D-schoenen aan en fiets met je moeder de K2 op!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s