De Mug

Vroeger liet ik ’s nachts mijn raam open, maar toen ik in de Pijp kwam wonen leerde ik die gewoonte af. Er was altijd een dronkenman op straat die liederen zong met de bakstenen van mijn huis. Ruzies ontstaan in het café tegenover werden tot ver na middernacht uitgesproken. Auto’s bleven komen en gaan en ik vroeg me af waarheen, welke afstand binnen Amsterdam niet te fietsen viel. Het was altijd lawaai.
Hier op Siboga heerst rust. Nu het buiten warm is schuif ik mijn ramen open voor ik onder de dekens kruip en hoor ik hoogstens het gedender van een trein in de verte.

En het gewapper van een mug.

Eerst op afstand, nauwelijks te onderscheiden van stilte, en dan dichterbij. Ik voel een windvlaag langs mijn gezicht en de landing van vier minipootjes op mijn wang. Ik schud mijn hoofd om de mug af te schrikken. Het is weer stil.

Net wanneer mijn gedachtes door elkaar gaan lopen hoor ik het gewapper weer. Ik maai een aantal keer wild in de lucht om het beest knock-out te slaan, en weer is het stil.

Wapper wapper.
Ik krijg jeuk bij mijn elleboog en handpalm, en later op mijn pols. Wanneer heeft de mug mij gestoken? Ik voel agressie opkomen. Wat een achterbakse miniwezen, een beetje slinkse aanvallen plannen wanneer ik slaap vat? – ik pak je, mug, ik pak je.

Maar weegt het zorgvuldig beëindigen van zijn bestaan op tegen de comfort van het huidige doezelen; kan ik de mug negeren? Na een uur in halfbewuste toestand van ergernis en jeuk knip ik mijn licht aan, schuif mezelf rechtop in bed en zet me schrap met een dodelijk tijdschrift in mijn rechterhand.

Ik zie het beest op de muur.
Vijf centimeter ernaast zie ik zijn vriend.
Ik hoor het gezoem van een derde. Oh, dus zo werken jullie. Ik vraag me af of ik mijn huisgenootjes op moet trommelen om een gelijke strijd aan te gaan. Ik ben klaarwakker en haarscherp, maar na een eerste zwiep met het tijdschrift vluchten de muggen en zie ik ze niet meer terug. Ik sluit mijn raam, knip mijn licht uit en kruip met kop en al onder de deken.

De volgende morgen strompel ik mijn kamer uit, de armen jeukend over elkaar geslagen, en tref mijn bloedchagrijnige huisgenoot. ‘Raam open gehad?’

Muggen. De rust op Siboga is betrekkelijk.

One Comment

  1. NEE. Oorlog. We hadden ze eindelijk buiten de deur. Wat is er gebeurd met Defensie? Hangen de horren soms niet meer? 😉

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s