Dooie Mus

Het leek een mooi bericht vanuit de Oberwalderhütte, die email waarin ze me vroegen of ik zelf skispullen had. Nee,die had ik niet, maar ik had toevallig wel een skidroom en op die toon reageerde ik. Ik zag mezelf leren skiën op de flanken van de Gross Glöckner en dacht steeds: ‘Pfff… dat is wel héél vet’.

Achteraf niet verbazingwekkend, maar al snel reageerden ze met de hoop dat ik ergens anders aan de bak kon komen, want met de recente sneeuwval had ik daar als onervaren skiër weinig te zoeken.

Shit.

Dooie mus.

Ik heb mijn banen opgezegd, mijn kamer onderverhuurd, juni vakkenvrij gehouden, Duits gestudeerd, cursussen afgezegd en met name die vier weken ‘arbeiten’ rotsvast in mijn hoofd gefantaseerd.

Goed kut allemaal.

Maar na een sigaretje en een diepe zucht bleek ik in staat om juni razendsnel met alternatieve plannen in te vullen. Misschien dan toch naar Lake District. Wous de bergen in jagen. Iets eerder optrekken met mijn Wellnessmaatjes. Op fietsbezoek bij een vriend in Slovenië. Duizend lengtes multipitchen, wezenloos projecten, routes volrammen met eigen protectie. Boulderen, deepwatersolo, Spanje, Marokko, weg, vrij en met name arm. Straatarm.

Deels baal ik, maar ik heb zo blijkt een uitgestrekte reserve aan wensen waar mijn fantasie met gemak haar tanden in zet. Het besef van dat laatste maakt mijn blijdschap groter dan mijn teleurstelling ooit zou kunnen zijn.

In andere woorden, mijn dooie mus en ik gaan het avontuur aan.
Alle dooie mussen onderweg zijn welkom zich aan te sluiten. We hebben niet veel geld, maar des te meer plannen. Immer.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s