Oninteressant

Ik kan niets meer posten, omdat ik alleen nog over de bergen schrijf. Voor niemand is dat interessant, zelfs ik verlies interesse. Acht keer op poëtische wijze de vreemde magie van bergen formuleren maakt het ene woord nog krachtelozer dan het andere. Het hele ‘waarom’ of ‘hoezo dan’ is zo uitgemolken dat ik bereid ben de bergen en hun consequente impact als een feit aan te nemen. Vriendschap, liefde, vrijheid… bergen.

Toch blijft schrijven een aantrekkelijke aangelegenheid: het herhaaldelijk uitspreken en opschrijven van verlangens geeft een beetje bestaansrecht aan dat willekeurige feit dat de bergen nu eenmaal vormen.
Kon ik maar mijn studie uitwissen. De schuld, de verplichtingen: het hele traject als van de aardbodem verdwenen, met alleen een grote stapel boeken die achterblijft. Hoe sneller het einde nadert, hoe ongeduldiger ik word. De verleiding van de Alpen, andere landen en avontuur stijgt exponentieel, en zelfs al kan ik vaak de hort gaan: geen enkele trip die een einde in zich draagt is bevredigend.
Nu lijkt het alsof ik mijn leven radicaal zou willen veranderen om maar de honger naar de bergen te stillen en lijkt ook hun air van feitelijkheid gerechtvaardigd, al is het maar door mijn opgeschreven verlangen en bereidheid er veel voor op te geven.
Maar dan: ik ken geen leven zonder studie. Misschien ervaar ik het alsof ik mijn reden van bestaan in Nederland achterlaat en kom ik met hangende pootjes terug. Misschien dringt de vrijheid geleidelijk nieuwe verplichtingen aan me op, misschien zijn de bergen me geen flikker waard wanneer ze binnen de mogelijkheden vallen, misschien kick ik wel eindeloos op eindeloos verlangen en is het vooral zaak dat in stand te houden. Misschien ben ik een incapabele avonturier.

De oneindige herhaling van twijfel en bevestiging, nee, het is niet meer interessant. De studie valt niet uit te wissen en ik zal mijn bakkes over haar buigen zodat ik in elk geval over een jaar, alles in één klap, kan uitproberen. De posts die in 2015 verschijnen zullen wezenlijk interessanter zijn, omdat er in elk geval een ‘ware’ realiteit aan te pas komt, één die verder gaat dan ‘kon ik maar’ en ‘als ik nou’. Maar vergeef me als ik toch nog acht keer de vreemde magie van de bergen probeer te omschrijven, ik kan niet anders. Ik vrees dat ze precies daarom magisch zijn.

IMG_1357wm

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s