De Trein

Amsterdam Centraal. Op de borden staat Swiebodzin. Een man met avontuur in zijn geest krijgt de kriebels om stiekem de trein in te stappen en zich te verstoppen achter het deurtje van de conducteur. Maar hij loopt verder, met zijn aktetas in de hand.

De stoelen zijn nog warm als passagiers ‘s avonds wat vroeg de trein richting Dordrecht instappen. Het is spits. Ze zijn de eerste en kiezen allemaal een hok, leggen hun tassen naast zich neer en rommelen, bellen, kijken naar hun handen of hun hoofd in het raam. Als iemand tegenover hen gaat zitten leggen ze hun tas wat dichter tegen zich aan. Hun blikken schieten door de ruimte zonder elkaar te kruisen.
De situatie word langzaam onhoudbaar als meer en meer mensen langs komen lopen. De tas gaat op schoot of op de grond. Ze richten hun blik strak op het raam.

Op perron zeven vragen twee toeristen de conducteur waar de trein heen op weg is. Hij kijkt naar de klok op de borden, wijst naar de overkant van het perron, en ziet de twee het trapgat in snellen. Even later verschijnen ze uit het trapgat aan de overkant en werpen ze een blik naar de conducteur, voor ze naar binnen klimmen. Hij kijkt op zijn apparaatje en ziet het niet.

Een oud vrouwtje zit twee dagen later, op een zondag, in het eerste hok rechts boven in de dubbeldekker. Alhoewel achterin de trein plekken vrij zijn, neemt een jongen met een koptelefoon voor haar plaats. Hij is jong, wil niet praten en twijfelt erover om toch door te lopen. Wanneer ze begint te spreken heeft hij spijt van zijn keuze. Maar ze praten, tot aan het volgende perron; hij onderdrukt zijn gapen en zij heeft niets door. Ze verteld hem over de kleuren van de bollen, de wandelingen in dit weer en de ouderdom die haar parten speelt. De jongen luistert en excuseert zich wanneer hij uitstapt bij Delft.

In Rotterdam neemt een serieuze man met een serieuze krant in hetzelfde hokje plaats. Waar de jongen eerder had gezeten strijkt een vrouw neer. Zij knikt naar hem en hij naar haar en hij schrikt van de lagen make-up die ze opheeft. De hele reis liggen die lagen op een meter afstand. Na elk artikel denkt hij eraan en moet hij zich dwingen er niet naar te kijken. Godzijdank stapt ze uit.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s