Vandaag ging ik naar de dokter en was er niets met me aan de hand.
Heeft u keelpijn?
Nee.
Hoest u?
Niet echt meer.
Hoofdpijn?
Nah.
Tegenover me zat een piepjonge intern en ik voelde me, vanaf het moment dat ik de ruimte binnenstapte, een gekke oude dame die zich dingen had ingebeeld.
U was ziek?
Ja, ik was ziek.
En nu bent u beter?
Ik geloof het wel, ja.
De timing van mijn doktersbezoek was ronduit slecht, want het enige wat ik nog aan haar kon presenteren was het gevoel net een oorlog te hebben uitgevochten, en daar durfde ik niet over te beginnen. Dus zat ik daar, gezond en wel mijn schouders op te halen.
En toch was ik drie weken lang ziek geweest. ‘Drie weken!’ Riep ik nauwelijks. ‘Het goorste spul ooit kwam uit de top van mijn longen naar boven! En toen had ik keelpijn en tandpijn en hoofdpijn en toen was ik vier kilo lichter en in de afgelopen 72 uur sliep ik er zo’n 62!’
Hoe gaat het met u?
Dat was misschien wel wat ik bij haar was komen zoeken. Die vraag.
Dat ik dan had kunnen zeggen, niet zo goed, en waarschijnlijk even had gehuild, om daarna een stukje lichter naar buiten te lopen.
Maar ik weet niet of daar een dokter wel voor is.
——————-
(Ik schreef dit twee weken geleden en ben weer helemaal terug op kracht. En, nu, ben ik natuurlijk ook dankbaar, dat ik naar de dokter ben geweest, en dat er niets met me aan de hand was).
Published on January 29, 2025
RUBY ELIZABETH 
In aansluiting op je vorige bericht waarin je weer zo raak en poetisch de harde kant van het imbiciele deel van het leven weet te raken, past een goed ziekbed heel goed.
Bijt niet in de hand die je voedt en bijt niet in de hand van lieve Ruby die onze harten en gedachten voedt.
Heerlijk mens!
Geen idee waarom ik die bijzondere gebruikersnaam toebedeeld heb gekregen, maar ik heb het nu aangepast in Dick. Zal volgende keer wel goedkomen denk ik en anders weet je wie die kitten is 🙂
Ik zou het zelf niet zo poetisch verwoorden, zoals cheerfullykitten Dick 🤗 aangeeft dat je deed, maar het verschijnsel herken ik maar al te goed. Het is hier net weg.
Het wordt tijd voor lente. Zul jij wel anders over denken, maar hier in de randstad is het echt de hoogste tijd voor warme zonnestralen.
klinkt als een flinke griep!
wat altijd wordt vergoelijkt met woorden als: een beetje grieperig, ik had een griepje…
het is gewoon een zwaar vervelende aandoening die je niet moet onderschatten.
en kennelijk vond jouw lichaam het tijd om je te bellen…
fijn dat je je nu beter voelt
en geniet van de bergen , als er weinig toeristen zijn!🤭
liefs van ons!💖