Blogs
Comments 4

‘Nee’, zei ik



Toen ik de afgelopen week met mijn touwgroep voor een berg stond, en mijn examinator vroeg of ik met hen meeging in de route, zei ik ‘nee’.

Die ‘nee’ was natuurlijk al drie jaar in de maak, wat op dit moment behoorlijk moeilijk is om in te zien. Het voelt alsof ik naar het raam ben gelopen, mijn hand heb geopend, mijn allergrootste droom eruit heb laten glijden en daarna simpelweg heb toegekeken hoe het ding in slow motion naar beneden viel.

Ik kan hem eigenlijk nog steeds zien vallen.

Weer eens wens ik de afgelopen dagen gewoon niet beleefd te hebben, zoals ik dat ook wenste na het ongeluk. Of ik niet gewoon wakker kan worden, drie dagen terug?

Het was waarschijnlijk precies hetzelfde gelopen.

Ik ben nu eenmaal al drie jaar lang bang. De aap, ben ik die angst afgelopen weken gaan noemen, en die zat zowel in mijn hoofd als in mijn maag.

Uiteindelijk heb ik denk ik nooit begrepen waarom Céline en Elise werden meegezeuld en ik niet, het ging om een fout die spoedig zou worden hersteld, zo stond het vastgelegd in heel mijn wezen. Zodra ik een stap op een flank zette, bood ik de gelegenheid aan vallende rotsen om mij, Ruby, dat derde meisje, nu eindelijk ook eens naar de diepte mee te sleuren. En als ze mij niet konden hebben, dan zouden ze voor mijn tochtenpartners gaan, of voor mijn klimmende geliefden.

Mijn god, hoe ik heb geprobeerd ‘t allemaal te overwinnen.

Het is niet gelukt.

Nu zit ik hier met een nijpend besef van hoe dichtbij ik was, hoe sterk en vrij ik me daarboven eens voelde, hoe mooi het beroep zou zijn geweest. Ik merk bovendien dat de aap na zijn geslaagde sabotagepoging meteen op vakantie is gegaan. Ik, bang in de bergen? Waarvoor eigenlijk? Mijn armen zijn gespierd en mijn longen gigantisch, en ik heb geen idee wat ik er nog mee moet. Verkopen, misschien. Ik heb bovendien bergervaring en nu de aap weg is, kan ik de rest van mijn mentaal voor een goede prijs op de markt zetten. Die deed het verdomde goed dit jaar.

Het doet pijn. Oh, wat doet het pijn.

Ik geef mezelf nog tot het einde van deze week om te zwelgen in zelfmedelijden, pas maandag dwing ik me tot het opbrengen van begrip voor de keuze die ik afgelopen dinsdag maakte, en het relativeren van mijn ongelukkigheden. Tot die tijd hoop ik intens dat iemand met een flinke bulldozer over de bergen heen walst zodat ik in de toekomst nooit meer met mijn oude droom geconfronteerd hoef te worden.

This entry was posted in: Blogs

4 Comments

  1. Bij zoveel verdriet en pijn voelt elk woord goedkoop, maar ik wil toch een poging wagen. Misschien helpt het je. Niet nu, maar ooit. Achter die angst zie ik liefde voor het leven. leven, wat voor het ongeval vanzelfsprekend leek, zoals dat voor de meesten van ons geldt. Dat nooit leek te kunnen eindigen, maar wat kwetsbaar en broos bleek en oneindig dierbaar. Jouw leven is Thibault, je familie, je vrienden, je kleine draak en ja, ook je dromen. Maar niet alleen die grote droom. Je komt hier weer uit. De angst heeft niet gewonnen, maar de liefde.

  2. Dick says

    Lieve Ruby, ik zit hier ook met tranen op mijn wangen door die stinkaap die aan je liefde loopt te knagen. Wat een beroerde toestand. Ik begrijp alles, Ik zie de liefde ik snap de wanhoop, maar gevoel van diep verdriet overheerst.
    Ik zou zo graag een toverstokje bezitten …
    X

Leave a Reply to SCOTTY Cancel reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s